Il Mondo di Una Povera Pazza

දුක වැඩි වුනාම

2011-12-10T18:15:00.001+01:00

පසුගිය දවස් වල අන්තිමට නීවාඩු යන කතාවක් ලියලා හෙම හිටියට මට නිවාඩු යන්න බැරි උනානේ. අහිංසක මම ලෙඩ වුනා. අන්තිමට හොස්පිටල් ඉන්නත් වුනා. ඒත් ගෙදර ඇවිත් කියලා නිදහසේ ඉන්න ලැබුනේ නෑ. හැමදාම වැඩ යෙදුනා. වැඩ වලට වඩා ස්ට්‍රෙස් වෙන්න වෙන්නේ මේ කරන රස්සාව අස්සේ එන කෝල්ස් වලට. හැමෝම හිතන් ඉන්නේ හැමෝගෙම ප්‍රශ්නවලට දෙවියෝ මට විසඳුම් දීලා තියෙනවා කියලානේ. ඉතින් නිදා ගන්නවත් නිවාඩු වෙලාවක් කියලා කිසිම දෙයක් නැති කරන්නේ එහෙම හිතන මිනිස්සු තමයි. ඒ දේවල් මොන තරම් කීවත් තව කෙනෙකුට තේරෙන්නෙ නෑ. අන්තිමට මට මාත් එක්ක විතරමයි තරහා වෙන්න පුළුවන් මෝඩ බුරු බබා කියලා.

මම ලෙඩ වෙච්ච විදියට ලංකාවට යන එක සුදුසු නෑ කියලා මටත් හිතුනා. ඒත් කොහෙද මේ අපිට ඉන්න යාළුවෝ. එයාල අර කැලෙයි මුහුදෙයි ගිහින් ඒ හැම එකම මට පෙන්වනවා. තේරෙන්නේ නැද්ද මන්දා ඕවා දැක්කම මට ඉගිලෙන්න හිතෙනවා කියලා.

මගේ යාළුවෝ අවුරුදු දහයකට ඉස්සර විතර ගිය ගමන් වල ෆොටෝ, කාපු කෑම වල ෆොටෝ ඔක්කොම මට පෙන්න පෙන්න අගේ කරද්දි ඒ අය ළඟ හිටියා නම් බෝම්බ ගහන සයිස් එකේ තරහක් මට තියෙන්නේ. ඒ අස්සේ අපේ මල්ලි මට කියන්නේ මේ ලෙඩ වෙලා නම් එන්න එපා. දන්නවනේ ඔයා මෙහේ ඇවිත් ලෙඩ වැඩි වෙන එක විතරයි වෙන්නේ මතකනේ ගිය පාර කියලා අහිංසක මාව භය කරන එක. ඉතින් එතනින් එහාට අනිත් එක්කෙනාට කතාකරනකොට එයා කියන්නෙත් මේ චරිත් අයියා එන්න එපා කියනවා නම් එන්න එපා අපිට බෑ ඔයාට බේබි සිටින් කරන්න කියලා. මම හිතන් ඉන්නේ එයා ගාව හැමදේටම විසදුම් තියෙනවා කියලා ඒත් එයා යකෙක් වගේ එහෙම කීවම ඊයේ රෑ මට නිඳ ගිහිනුත් කල්පනා වුනේ ඒවා.

ඒ උනාට ඉතින් මේ එරික්ලා නැතිව ගෙවන්න වෙන නත්තල කියලා හිතන්නවත් මම කැමති නෑ. කලින් ප්ලෑන් තිබ්බේ නත්තලට එයා මෙහෙ එන්නනේ. ඒත් මගේ රස්සාව එක්ක ඒ ඔක්කොම තනියම හැඬල් කරගන්න මට දැන් බෑ. කොටින්ම මට ගිය සඳුදා ඉඳන් සිකුරාදා වෙනකම් නිදාගන්න හම්බ උනේ පැය පහලොවක් විතරයි. එරික් මම එක්ක ඉන්නකොට මම එයා වෙනුවෙන්ම විතරක් වෙන් වෙන්න ඕනේ කියලා මම දන්නවා. ඉතින් මම මෙහේ හිටියොත් නිවාඩුවෙන් ඉන්න මට ලැබෙන්නේ නෑ. ලංකාවට ගියත් එහෙම තමයි. ඒත් මොනවා තිබ්බත් එහේ මට එරික් එක්ක ඉන්න පුළුවන්. ඒ මට එහේ රස්සාවක් නැති හින්දා. අනික එරික් ආස මාත් එක්ක ඉන්න ගමන් අපි දෙන්නා එහෙ මෙහෙ යන්නනේ. කොටින්ම ආන්ටි වෙන කා එක්කවත් ඕනේවට වඩා කතා කර කර ඉන්නවටවත් එයා කැමති නෑ. මේ දේවල් ඔක්කොම බැලුවත් මම ලෙඩ වෙනවා වැඩි පුර එරික් ළඟ මම නොහිටියොත් නත්තලට.

අනික ඉතින් එරික් බෝයි යි ආන්ටියි මුහුදු යන්න ඕනේ. නාන්න ඕනේ. මාළු කන්න ඕනේ. සත්තු බලන්න ඕනේ. එරික් දැන් ලංකාවේ ඉන්න හින්දා එහෙදි දන්න රස කෑම මට කන්න දෙන්නත් ඕනේ කීවා.
එරික් එක්ක ඉන්නකොට මම ඉන්නේ ගොඩාක් සතුටින් හින්දා ලෙඩ වුනත් ලොකු අවුලක් වෙන එකක් නෑ කියලායි මට හිතෙන්නේ. අනික ඉතින් අර තව ගොඩාක් අය ඉන්නවනේ බුරු බබාව බලාගන්න. ටිකක් බැන්නට ඒ හැමෝම මට ආදරෙයිනේ.

මේ සතියේ වැඩ කරන්න පුළුවන් තරමක් කරලා දාලා නිවාඩු යන්නයි දැන් මම හිතන්නේ.

(ආයේ කවුරුත් කෑම ෆොටෝ හරි ඔය ට්‍රිප් ගිය ෆොටෝ හරි දාලා මට පෙන්නුවොත් උස්සලා පොලවේ ගහන්නේ ලංකාවටම ඇවිත්. එහෙම මාව අවුල් කරලා මචන් මේ උඹ එන්න ඉස්සෙල්ල හේල්ත් ගැන බලපන් කීවට වැඩක් නෑ.)

එහෙන් මෙහෙන්

2011-11-30T09:06:00.001+01:00

බුරු බබාට හැමෝම බනිනවානේ. ඒ හින්දා බුරු බබා ඔක්කොමලා එක්ක තරහ වෙලා ඉන්නේ මේ දවස් වල.

ඒ වුනාට තරහා වුනාට බුරු බබා ආසා දේවල් කරන්න ඒකෙන් තහනමක් නෑ.
මේ තියෙන්නේ හෙට අනිද්දා අපේ පොඩි බුරු බබා ලංකාවට ආවම කරන ඒවයි ලොකු බුරු බබා කරන දේවල්.

කොළඹ එයාපෝට් එකෙන් බැහැපු ගමන් අපේ මල්ලි බබාට කෝල් එකක් දීලා මෙහේ රශ්නෙයි ඕයි ඒ විතරක් නම් කමක් නෑ මේ මඟුල් එයාපොට් එකේ ඉන්නේ කඩිසරකමක් දන්නේ නැති මිනිස්සු කියලා ඒක අපේ මල්ලි බබාගේ වරදක් වගේ එයාට බනින එක.
ඊට පස්සේ එලියට එන ගමන් අපේ මල්ලි බබාගෙන් ටිකක් විතර හුරතල් වෙන එක. දන්නේ නැද්ද ඉතින් එයාගේ අක්කා මම වුනාට ඉතින් එයා තමයි ලොකු එක්කෙනා . ඊට පස්සේ එයාගේ අතින් අල්ලගෙන කියවන එක. අප්පා අපි දෙන්නට තරම් කියවන්න දේවල් වෙන කාටවත් නෑ. එයාට ටිකක් වැඩිපුර බනින එක. එයා ඉතින් මම ලංකාවට ආව වෙලේ ඉඳන් කාටත් වඩා මම ගැන හොයන කෙනා. එයා නැත්නම් ඉතින් මට කවදාවත් සතුටින් එහේ ඉන්න බෑ. ඒ වුනාට ඉතින් මම ඒක එයාට කියන්නේ නෑ. මොනවද හලෝ මෙහෙමද කරන්නේ මම ලංකාවට ආවත් මාත් එක්ක එහෙ මෙහේ යන්න එකට ඉන්න ඔයාට ඉන්න වෙලාවක් නෑ කියලා උදේ ඉඳන් රෑ වෙනකම් එයාට බනින එක තමයි ඉතින් මම කරන්නේ. එයා කොයි තරම් දේවල් කලත් පොඩ්ඩක් වැරදිච්ච ගමන් මගෙන් බැනුම් අහගන්න බලාගෙන එයා කන් ලොකු කරන් ඉන්නේ. මොනම දෙයක් මම කීවත් කලත් එයා දන්නවා මම ඒ දේවල් කරන්නේ ආදරෙන් මිසක් තරහට නෙමෙයි කියලා. ඒක හින්දා එයා කවදාවත් මාත් එකක් තරහා වෙන්නේවත් මම නැති තැන මම ගැන කියලා අනිත් අය එක්ක මට බනින්නේවත් නෑ. මට මූනටම බනිනවා මගේ හිතුවක්කාර වැඩ වලට. ඊට පස්සේ එයා ඔය මැස්සො නැති මිරිස් නැති දූවිලි නැති කෙස් නැති කෑම කඩ හොයන්න පටන් ගන්නවා බුරු බබාට.

ඊට පස්සේ ආන්ටිගේ ජීවිතේ වැදගත්ම දේ තමයි මේ වෙද්දි ලංකාවේ ඉන්න එරික් බෝයි. එයා නම් ආන්ටි හ්ම් කීවත් අඬන්න බලාගෙන ඉන්නේ. ඒ වුනාට ඉතින් එයා හැමෝටම වඩා වැඩියෙන් ආදරේ කරන්නේ ආන්ටිටනේ. ආන්ටි ඕනෙම දෙයක් කරන්නේ එයාගෙනුත් අහලා. ගොඩාක් වෙලාවට එයා තමයි ආන්ටිට ඇඳුම් අඳින ඒවා ආන්ටි ගන්න ඕනේ දේවල් කියලා දෙන්නේ. ඒ විතරක් නම් කමක් නෑ ආන්ටිගේ ක්‍රෙඩිට් කාඩ් එකේ සම අයිතියකට එහා ගිය අයිතියක් අරන් එයාගේ දේවල් ගන්න තරම් එයා ආන්ටිට ආදරෙයි. ඒවට හරියන්න එයා ලස්සනට හිනා වෙලා, එහෙන් මෙහෙන් හොරෙන් බලලා, කිස් ගොඩාක් දීලා ආන්ටිව දන්න කියන ඔක්කොම ආදර ට්‍රික්ස් දාලා රවට්ට ගන්න එයා දන්නවා. ඒ තමයි ආන්ටි ලංකාවට ඇවිත් හම්බවෙන දෙවෙනි පුද්ගලයා.

ඊට පස්සේ මම දන්න යකෙක් වගේ කෙනෙක් ඉන්නවා. අනේ මම කතා කරන කරන පාරට අනේ ඕයි මට නිදිමතයි කියලා එවෙලේ ඉඳන් මට බනින්න පටන් ගන්න. ඒ බැනලත් ඒක නිකම් බැන්නේ මම වගේ මටම දොස් කියන තමන්ගේ සල්ලි නිකම් පිනට දෙන්න බලන් ඉන්න මගේ යාළුවෙක් ඉන්නවා. එයා හිතන් ඉන්නේ අපි සම අයිතිවාසිකම් ගන්න ඕනේ කියලා ඔය කෑම කඩේකට ගියාම හෙම. මාසේ අන්තිමට ගන්න වැටුප මදි උනාම අම්මේ සල්ලි නෑ කීවට නිකම් මටත් රස්සාවක් තියෙනවා කියලා ලොකු කතා කියලා අහිංසක බුරු බබාව භය කරගෙන එයාට මිරිස් කවන්නමයි ට්‍රයි කරන්නේ. ඒ විතරක් නම් කමක් නෑ එයාගේ අම්මයි තාත්තයි බුරු බබාව හුරතල් කරනවා කියලා ඒ අය එක්ක වලි දාගෙන ඊර්ශ්‍යාවෙන් පැලෙන ගමන් එයාත් නිකන් අර අපේ මල්ලිගේ ශෙයා පාට්නර් වෙලා බුරු බබා ගැන හොයනවා. ඕනෙම වෙලාවක එයාට නෑ බෑ කියලා දෙයක් නෑ. මොන දේ තිබ්බත් ඒ ඒ අයට ගැලපෙන විදියට විශේශ වෙන්න එයා දන්නවා. එයාත් එක්කත් ඉතින් බුරු බබා අර එයාගේ මල්ලි බබා එක්කවගේ අත අල්ලගෙන කියව කියව ඉන්න දවස් ගාණක් දේවල් බුරු බබාට තියෙනවා. කොහොමත් ඉතින් එයාගේ ගෙදර බුරු බබාට බුරු බබාගේ ගෙදර නැති අයිතිවාසිකම් හිටන් තියෙනවා. එයා මාත් එක්ක තරහා වුනත් බුරු බබා පවු කියලා හිතන අම්මෙකුයි තාත්තෙකුයි ඉන්නවා එහේ. ඒ වුනාට ඉතින් එයා ඉස්සරහා බුරු බබාට දැනෙන්නේ නිකම් එයා අවුරුදු පනහක්වත් බුරු බබාට එහායින් ඉන්න කෙනෙක් කියලා.

     ඊට පස්සේ බුරු බබා එන්නේ වැඩ වලටනේ. ඒ වැඩ කරන අස්සේ අනිත් අයටත් කරදරයක් වෙන එක තමයි ඉතින් බුරු බබා කරන්න හිතන් ඉන්නේ. මේ පාර කලින් බුරු බබා දැකලා නැති බුරු බබාට වගේම පිස්සු තියෙන කෙනෙක්ව හොයාගෙන යන්නත්, බුරු බබාගේ ජීවිතේ turning point එකක් වෙච්ච ටිකක් විතර නෙමෙයි බුරු බබා ගොඩක් භය කෙනෙක්ව බලන්න යන්නයි, ඊට පස්සේ බුරු බබා එක්ක ස්ට්‍රෙස් රිමුවල් ටූල් පාවිච්චි කරන ගමන් අමුතු විඳීමක් එක්ක ජීවිතේ කියාදෙන අයිස් පෙට්ටියක් බලන්නත්, ඊට පස්සේ ලොකු බුරු බබාගේ චූටි එරාස්මා බලන්නත්, හැමවෙලේම බැන්නට ලොකු බුරු බබා එයාගේ වටිනාම දේවල් කියලා හිතා ඉන්න යසී බෝයි, සිතී බෝයි, එරන්ද බෝයි, ගිනු බෝයි ඩැරී බෝයි ඩිනී බෝයි කෙවින් බෝයි හා කාව් ගර්ල් හා ලැවී ගර්ල් බලන්නත් යන්න ඕනේ. ඒ විතරක් නෙමෙයි එයාලගේ නංගි වුනාට එයාලා මගේ පොඩිමල් අය කියලා ඕනෙම දෙයක් එක්ක මම කියන දේවල් අහන් ඉන්න ඒ වගේම අපෝ එයාට තාම කිසි දෙයක් තේරෙන්නේ නෑ අපි කියන දේවල් කියලා හිතන අපේ අයියයි අක්කලායි බලන්නත් තියෙනවා. ඒ මොනවා වුනත් අපේ පොඩි අක්කා ගාව ගිහින් අපේ අම්මා මට පොඩි කාලේ හදලා දීපු කෑම ඔක්කොම හදාගෙන කන්නත් එපැයි.
   (මම ලංකාවේ ඉන්නවා නම් ඉතින් එයාගේ වැඩේ මම කන්න ආසා දේවල් හොය හොයා එක එක්කෙනාට කියලා ඒව ගෙන්න ගෙන මම ආස හැමදේම ඒ විදියටම හදලා දෙන එක. ගොඩාක් වෙලාවට මට නම මතක් නොවුනම ඒක එයාට අමතක වෙලා මට හදලා දෙන්න බැරි උනාම ඇයි මට ඒවා කන්න හදලා දුන්නේ නැත්තේ කීවම අනේ මට අමතක වුනානේ නංගි කියලා මාස ගාණක් හරි බලන් ඉඳලා මට කොහොමහරි ඒක කවන කෙනෙක් අපේ පොඩි අක්කා. අපේ ලොකුයි අයියයි මොන දේවල් මට තරහා යයි එයා ඒවා දැන ගන්න ඕනේ නෑ කියලා කීවත් ඒ දේවල් ඒ විදිහටම කියන්නෙත් අපේ පොඩි අක්කා. එයා ඉතින් අපේ අම්මාගේ ජීවිතේ ඒ විදිහටම ජීවත් කරවන කෙනා. එයා පොඩි අක්කගේ අතින් හට්ටිවලින්ම බෙදලා ළඟට දෙන කෑම එකක් තරම් කිසිම දෙයක් ඒ තරම් බුරු බබා ආදරෙන් කන්නේ නෑ. මේ දේවල් මෙහෙම වුනාට බුරු බබාට ලංකාවට ආවම ගෙදර ඉන්න අමාරුයි. ඒක තරම් දුකක් බුරු බබාට වෙන නෑ.)

    තව කෝපි බොන්න ඉන්දියන් කෑම කන්න මිරිස් කෑම කන්න මුහුදු යන්න ලොකු තේ බොන්න වගේම ගහක් ගලක් දැක්ක ගමන් ඒක දිහා උඩ බලාගෙන අනේහ් කියන්න ඉන්න යාළුවෝ බලන්නත් යන්න එපැයි ඒ වුනාට මේ ඔක්කොම මට බනින යාළුවෝ හින්දා මම ඔක්කොම එක්ක තරහා වෙලා ඉන්නේ.
අනිත් එක ඉතින් බුරු බබාට කොහොමත් ලංකාවට ආවම තියෙන ලොකු ලෙඩක් තියෙනවා. එයාට එහේ කිසි දෙයක් තනියම කරගන්න බෑ. ඒක හින්දා බොහෝ වෙලාවට අනිත් අයගේ උදව් ඉල්ලන්න වෙනවා. මොන දේ කිව්වත් මොන දේ කලත් බුරු බබාගේ ඒ හැටි කියලා බුරු බබාව තේරුම් ගත්ත යාළුවෝ බුරු බබාට ඉන්නවා. අනිත් එක බුරු බබා බොහෝම සාමාන්‍ය කෙනෙක්. එයා ඉපදුනේ ගමක. හැදුනේ ගමක. ඒ වුනාට එයා පොශ්. කාලයක් තිස්සේ එයා ජීවත් වෙන රටාවන් එක්ක එයා හැඩ ගැහිලා තියෙන්නේ වෙනස් රටාවකට. ඒ වුනාට මේ මොන දේවල් අස්සේ වුනත් බුරු බබා වැඩියම අගය කරන්නේ මනුස්සකම.

මේක මම ලියන්නෙත් මම ලංකාවට ආවම කරන වැඩ වලට හැසිරෙන විදියට කරදර කරන විදියට ඕනෙම දෙයක් ඉස්සරහා මාව එක විදිහටම දරා ගන්න කවදාවත් ඒක ගැන අහිතක් නොහිතන මගේ යාළුවෝන්ට එන්න ඉස්සෙල්ලම සාම සාකච්චා කියලා හිතාගත්තාට කමක් නෑ.
   අන්තිමට ලියන්න ඕනේ මේ තරම් කාලයක් බුරු බබා නෙට් එකෙන් අඳුනගෙන හමුවෙච්ච අය අතරින්
සූ, මල්ලි, මලී, පොඩි, හරේ, රසී, සංජි, නිරූපා, රවී, මහේශ්, මනෝ, පෙපෙට්, මරේ, ලිශා, රජරට, සුදු පුතා, චරිත් වගේ අය බොහෝ වෙලාවට බුරු බබාගේ ජීවිතෙ වෙනස් කරපු අය. බුරු බබා තමයි මම හිතන්නේ වැඩිම දුරක ඉඳන් ඇවිත් නෙට් එකේ හැමෝම මුණගැහෙන්න වැඩියම ගිහින් තියෙන්නේ. එයාට හිතට ඇල්ලුවොත් කෙනෙක් එයා ඒ කෙනාව ජීවිතේටම අතාරින්නේ නෑ. මගේ මම දකින හොඳම දේ තමයි මම යාළුවෝ එක්ක කවදාවත් තරහා වෙන්නේ නෑ. මම ඕනෙම දේකදි මූනටම බනිනවා. ඒ වගේම මම වරදක් කලා නම් ළඟට ගිහින් සමාවෙන්න කියන්නත් මම පැකිලෙන්නේ නෑ. අනික මම කවදාවත් කෙනෙකුට හිතවත් වෙන්නේ කෙනෙක්ගේ ආර්ථික පසුබිම මත නෙමෙයි. කොටින්ම අපේ මල්ලි සූ හා මලී මම වෙනුවෙන් කරලා තියෙන දේවල් වලට වටිනාකමක්වත් කියන්න මම දන්නේ නෑ. ඒ අයට මම ඕනේ තරම් බැනලා තියෙනවා. ඒ අය මට ඕනේ තරම් බැනලා තියෙනවා.

2003 තමයි මම ලංකාවේ සයිබර් ස්පේස් එකට ආවේ. ඒ අස්සේ විවිධ මිනිස්සු මට මුන ගැහිලා තියෙනවා. මම හිතන්නේ නෙට් එකේ මුණගැහිච්ච වැඩියම යාළුවෝ පිරිසක් ඉන්නේ මට වෙන්නත් ඕනේ.

ඔන්න ඉවරයි. මම මොනවා කලත් සමාව දෙන්න මේ අය ලෑස්ති වෙලා ඉඳියි කියලා හිතනවා.

(මලී තමයි ඉතින් දැන් මාව මරන්න හොය එක්කෙනා.)

Buon Anniversario

2011-11-21T11:09:00.001+01:00

ජීවිතේ කියන්නේ හරි පුදුම දෙයක්...

සමහරවිට ඒක අස්සේ හම්බවෙන මිනිස්සු අපිව වෙනස්ම මිනිසුන් කරනවා.

මගේ ජීවිතයේ මට මුණගැසුනු බොහෝ අය අතරින් ඔබ විශේෂයි කාටත් වඩා.

ඔබ හින්දා මා වෙනස් ම කෙනෙක් වුනා.

ඇතිවෙනකම් හිනා වුනා වගේම ඇති වෙනකම් අඬලා තියෙන්නෙත් ඔබ හින්දා.

ඕනෙම පුංචි දෙයකින් සසල වෙන මම, ගලක් වගේ ඒ හැමදෙයක්ම තනියෙන්ම දරාගන්න යොමුකලේ ඔබ.

අදටත් ඕනෙම වෙලාවක අසරණකමක් දැනිච්ච ගමන් ඔබව අමතන්නේ එකම එක වචනෙකින් විතරක් මගේ දුක හෝදලා මාව වෙනස් කරන්න ඔබට පුළුවන් නිසා.
ඒ වගේමයි ඔබගේ එකම එක රළු වදනකට අදටත් මාව අවුල් වෙන්නේ ඉස්සර වගේමයි.

ඒත් ඒ අපි.

කොහේ කවුරු අපේ ජීවිත අස්සේ හිටියත් ඔබටත් මටත් අපෙන් මිදෙන්න බැරි අපි...

ඉස්සරවගේ ළඟට ඇවිත් ආදරෙයි කිව්වේ නැති වුනාට එකම විදියට අපි අපිට ආදරෙයි කියලා අපි දෙන්නම දන්නවා.
මූනට කිව්වේ නැති වුනාට කවුරු හරි දැක්ක ගමන් ඉස්සෙල්ලම හොයන්නේ එයා ඔයා වගේද කියලා. අන්තිමට නතර වෙලා හිතනකොට මට ඕනේ වෙන දෙයක් කියලා මගෑරලා යන්නේ අපි දෙන්නම එකම විදියට.... මේ දේවල් අපිටම ආවෙනික දේවල් කියලා යාළුවෝ එක්ක කියලා හිනා වෙන්න අපි දෙන්නටම පුළුවන් වෙන්නෙත් එකම විදිහකට...

ඉස්සර අපේ හීන තිබ්බේ එකට එකතුවෙලා කරන දේවල්. ඒ හීන දැන් නෑ. ඒත් තනි තනියම අපි ඒ හීන දකිනවා. ඒක විහිළුවක් කියලා දැන දැනම අපි ඒකම කරනවා. හරියට සංසාර පුරුද්දට වගේ...

ඔව් ඉස්සර වගේම මම ඔයාට ආදරෙයි. ඒත් ඒක අස්සේ අපි අපේ කරගන්න වගේ බලාපොරොත්තු නැති ආදරයක්... අමුතුවෙන් අපි අපේ වෙන්න ඕනේ නෑ කියලා අපි දන්නවානේ.

   Buon anniversario................

Ti amo come Ieri,
                 Oggi
                        Domani
      fino all Eternità......

මල්ලි යි මායි.

2011-11-14T08:02:00.001+01:00

අපේ මල්ලි ඊයේ අත කපාගෙන. ගෙදර පිහි කැපෙන්නේ නෑ කීවම එයා පිහි මුවහත් කරන්න ගිහින්. ඊයේ පාක් එකේ ඇවිද ඇවිද ඉන්නකොට ඕක කීවම මට ඒ තරම් විශේෂ දෙයක් වුනේ නෑ. ඉක්මනට බෙහෙත් දාගන්න කියලා පරෙස්සම් වෙන්න කීව මිසක්.

ඒත් අද උදේ පාන්දරම පුරුදු විදියටම ඇඳේ ඉන්න ගමන්ම චැට් කරද්දි එයා කිවුවා ගොඩාක් රිදෙනවා කෑම කන්නත් බෑ මූන හෝදන්නත් බෑ කියලා. දැන් ඉතින් බුරු බබාට මතක් වෙන්නේ ඔන්න අඬන්න ලංවෙලා ඉන්න චරී බෝයි. අනික ඉතින් ඔය පිහි සෙල්ලම් කොච්චර භයානකයිද කියන්න දන්නේ බුරු බබාම තමයි. දැන් නම් ලංකාවේ ඉන්නවා නම් පිහියක් සාක්කුවේ නැත්නම් ගෙදරින් එලියට නොබසින බුරු බබා පොඩි කාලේ නම් පිහියක් අල්ලන්නවත් අවසර තිබ්බේ නෑ. ඒ ඉතින් ඇල්ලුවොත් විනාසයි කියලා අපේ ගෙදර ඇත්තො පිළිගත් හින්දා.

අපි පොඩි කාලේ අපේ අප්පච්චි ගේ වටේම කුන්ඩිරා කියලා තැඹිළි නොවන කොල පාට බීමට විතරක් ගන්න පොල් ගස් වර්ගයක් හිටවලා තිබුනා. ළඟ කාලෙක නම් මම ඒ ගෙඩි දැක්කේ නෑ. ගමේ ගියාමත් දැන් ඒ ගස් උස ගිහින් හින්දා කඩලා දෙන්න කෙනෙක් හොයා ගන්න නෑ. අනික ඉස්සර වගේ ඒවයේ ගෙඩි හැදෙන්නෙත් නෑ වෙන්න ඕනේ. ඉස්සර එක වරකට එක කැනකට ගෙඩි සීයක් හා සම ගාණක් හැදෙන බව තමයි මතක. බිම ඉඳන්ම ගෙඩි කඩන්න පුළුවන් ගස් පහක් හයක්ම අපි ඉන්න වත්තේම තිබුනා. හැබැයි ඔය කියන තරම් ලේසියෙන් ඒවයේ ගෙඩි කඩන්න බෑ. මොකද ඒවට විශේෂ අවසර තිබ්බේ එක ගහකට එක්කෙනා ගානේ. කොහොමත් පොඩි කාලේ අපේ වත්තේ හැම ගහක්ම අයිතිවාසිකම් කියපු අය හිටියා. වැඩි හරියක් ඒවා බුරු බබාට. බුරු බබා ගස් වල අයිති කාරය වුනාට ගෙඩි කඩන්න දන්නේ නෑ. ගස් නගින්නත් බෑ. ඒ වාසිය අයියා උපරිමයෙන් පාවිච්චි කලා මෝඩ බුරු බබාව රවට ගන්න.
ඉස්සර අයියාගේ කාමරේ ඕනෙම වෙලාවක බැලුවොත් ස්ටොක් කරපු කුන්ඩිරා හරි තැඹිළි හරි තියෙනවා. ඒ වුනාට ඒවා ගන්න නම් අවසර තිබ්බේ නෑ බුරු බබාට. එයාට වාසියක් තිබ්බොත් විතරයි එයා කතා කරලාම ගෙඩියක් දෙකක් දෙන්නේ. කොහොමත් අයියටයි මටයි දෙන්නටම උදේට තේ බොන සිරිතක් තිබ්බේ නෑ පොඩි කාලෙ ඉඳන්ම. ඒකටත් එක්ක හරියන්න ඕන උදේ පාන්දරක දවාලක රෑක තැඹිලි නම් බොන්න පුරුදු වෙලා හිටියා. ඒක කොයි තරම්ද කියනවා නම් හැමෝම අදටත් මම තැඹිළි බොන හැටි දැක්කම අහන්නේ ඔහොම උදේ පාන්දරට රෑට තැඹිළි බොනවද මනුස්සයෝ ලෙඩ වෙයි කියලා. කොහොමත් ලංකාවේ ඉන්නවා නම් තැඹිලි ගෙඩි පහක් නම් බොනවාමයි අදටත්.
(මගේ ජීන් වලින් ඇවිත්ද මන්දා එරික්ත් උදේට කිරි බොන්නේ නෑලු. ඒත් ඕනේ උදේ පාන්දරක තැඹිළි නම් බොනවලු. අම්මා මේ ඊයේ පෙරේදා කතා කරන කොට කීවේ ඔයාගේ පුතාට පොල් වත්තක් අරන් දෙන්න වෙයි වගේ මෙහෙම තැඹිළි බොන්න නම් කියලා.)

ඉතින් මට කියන්න ඕන උනේ නම් මේවා නෙමෙයි. මට වෙච්ච ඇබැද්දියක් කුන්ඩිරා බොන්න ගිහින්.

ඒ කාලේ මම හිතන්නේ මට වයස හයක් විතර ඇති. අපේ ගෙදරට නෑයෝ වගයක් ඇවිත්. (ඔය පොල් ගහක්වත් නැති) ටවුමකින් අපෙ ගෙදරට කවුරු හරි ආවම කුන්ඩිරා ගස් කාගේ වුනත් ගෙඩි කඩන්න අම්මට ස්පෙසල් පර්මිශන් එකක් තියෙනවා. උන බට ගස් දෙකක් තියලා හරහට ලී තියලා බැඳපු කුන්ඩිරා කඩන්නම හදපු ඉණිමඟක් අපේ ගෙදර තිබුනා. එකෙනුත් මම බිමට වැටිලා තියෙන හින්දා මට ඒකට නගින්න අවසර නොතිබුනාට අනිත් අයට එකෙන් කඩන්න පුළුවන්.
අනිත් ඔක්කොමලාම දැන් තැඹිළි බීලා එහාට මෙහාට වෙලා. මට එක්කෙනෙක්වත් මද කන්න ඒවා ඇරලා දුන්නේ නෑ. කිවුවට වැඩකුත් නෑ නෑයො අස්සේ කට්ටියම ලොකු කතාවක. පිහියක් දැක්කා. ලොකු ගස් කඳක් උඩට තැඹිළි ගෙඩිය තිබ්බා. අතත් තිබ්බා ඒක උඩින්. (නැත්නම් ගෙඩිය බිම වැටුනොත්. ) පුළුවන් තරම් බර යොදලා පිහිය උස්සලා ගැහුවා තැඹිලි එකට. ........................

දැන් ඔය මොනවා වුනත් කොයි තරම් වේදනාව ඉවසගන්න බැරි වුනත් අඬන්න භයයි. ඇයි මට පිහි අල්ලන්න තහනම්නේ. අනික අප්පච්චිත් ගෙදර ඉන්න දවසක්. ඒ වගේ වෙලාවට අපේ ලොකු තමයි මගේ ආරක්ශකයා. දුවන්නත් බෑ දැන්. ඇයි ලේ හැමතැනම. දැන් මම ඒ දිහා බලන්නෙත් නෑ. අක්කා ආවා. අම්මේ...........හ් කිවුවා එයා හයියෙන් අඬන්න ගත්තා. තත්පරෙන් ඔක්කොම එතන. මට මතකයි ඒ අස්සේ මගේ මහපට ඇඟිල්ලේ නියපොත්තත් එක්කම කෑල්ලක් වෙන්වෙලා තැඹිලි එකට වැටිලා තිබ්බා. හදිස්සියට අම්මලාට අර වෙන්වෙච්ච කෑල්ලවත් ගෙනියන්න අමතක වෙලා.

හොස්පිට්ල් එකට මාව උස්සගෙන ගියාම එතන දි ඩොක්ට අන්කල් කීවේ අනිත් කෑල්ල ෆිට් නොකලාට කමක් නෑ. මම පොඩි හින්දා ආපහු ඉබේම හැදෙනවා කියලා. ඒ වුනාට මට ඇහෙන්න නම් එයා කීවේ අතම කොට වෙනවා ඒක හින්දා පිහි නම් අල්ලන්න එපා ආයෙ කියලා.

සෑහෙන කාලයක් මම භයෙන් හිටියා කියලා නම් මතකයි. ස්කෝලේ ගියෙත් අත වහගෙන ඇඟිල්ල කොටයි කියලා හිතාගෙන. කොහෙද අපේ ගෙදර ගුරුවරු ගොඩක් හිටපු හින්දා මට වෙච්ච කරදරේ හැමෝම දැනගෙනත් හිටියා. එක දවසක් කවුරු හරි මට හිනාවෙන්න ඇඟිළි කොටා වගේ නමක් කීවම ආයේ මොන නීතියක්වත් මතක් වුනේ නෑ ගැහුවා කණ පැලෙන්න. එයිට පස්සේ කවුරුත් එහෙම කීවේ නෑ.

හොඳ වෙලාවට මගේ අතේ වෙනසක් තිබ්බේ නෑ. ටික කලකින් ඔක්කොම සාමාන්‍ය වුනා. ඒත අදටත් ඕනම වැඩක් කරද්දි අණුමැතිය ඇතත් නැතත් කාට හරි කියලා මිසක් කරන්නේ නෑ. එදා මම භයටම (හොර වැඩක් හින්දා) නොකියා ඉඳලා තව ටිකෙන් ලොකු විනාශයක් වෙන්න තිබ්බා.

උදේ පාන්දරම මල්ලිත් එක්ක අතීතය මතක් වෙලා මට හිනහත් ගියා. ඒ උනාට මම දැන් නම් පිහි පාවිච්චි කරන්නෙ හරිම පරෙස්සමින්. කොළඹ එයාර්පෝට් එකෙන් එලියට එමින් ගමන්ම අරන් කලිසමේ සාක්කුවේ දාගන්න පිහිය ආයේ බෑග් එකට යන්නේ නිවාඩුව ඉවර වෙලා එමින් ගමන් කොළඹ එයාපෝට් එකට ඇතුල් වෙද්දි විතරයි ඒක මගේ බැගේග් එකට යන්නේ. ඔය මැර කතාවල් එන්නේ කොහෙන්ද කියලා හිතාගන්න පුළුවන්නේ.

(pics by google)

(මගේ එක විනෝදාංශයක් තමයි පිහි එකතු කරන එක. මිලිටරි කලෙක්සන් එකක් තිබ්බා ඉස්සර මගේ පිහි හැට ගානක. ලංකාවේ සල්ලි වලින් ලක්ශා ගානක. වැඩි පරෙස්සමට ලංකාවට ගිහින් අපේ ගෙදර තියලා ආවා. අන්තිමට ගෙදර ගිහින් බලද්දි අයියා තැඹිළි කපන්නේ වත්තෙ කෙසෙල් කපන්නෙත් ඒවයින්. )

හිත අතරමං වෙලා වගේ...

2011-11-07T12:31:00.001+01:00

මේ දවස් වල මෙහෙ වැස්ස. වැස්ස කියලා විතරක් කියන්න බෑ හිටි ගමන් ගංගා පිටාර ගලන හැටි දැක්කම නගර එහෙම පිටින්ම යට වෙලා පාර වල් ගංගාවල් වෙලා තියෙනවා දැක්කේ සුනාමි වලින් පස්සේම මේ දවස් වල.
හෙට අනිද්දාට මාත් ඔන්ලයින් නොහිටියොත් බ්ලොග් එක අප්ඩේට් නොවුනොත් ෆේස් බූක් එකේ මම දාන නොයිසි ස්ටේටස් අප්ඩේට් නැති උනොත් ඔන්න මාත් වැස්සට ගහගෙන ගිහින් කියලා හිතාගන්න පුළුවන් ඔයාලට.
මේ දවස් වල මට හිටි ගමන් මගේ පරණ යාළුවන්ගෙන් කෝල්ස් එන්නේ උඹ යහතින් ඉන්නවද අහලා. එහෙම හරි කරදරයක් වුනාම අපේ යාළුවෝ ඉන්නවානේ කියලා සතුටු වෙන්න පුළුවන් යාළුවෝ මට තවමත් ඉන්නවා. කාලයක් තිස්සේ සිදුවෙච්ච දේවල් එක්ක යාළුකම් හිතවත්කම් ගැණ මට මහා ලොකු විශ්වාසයක් නෑ. බොහෝ අය අනෙකාට හිතවත් වෙන්නේ සැබෑවටමද කියලා මට හිතාගන්න තවම බෑ.

        මේ දවස් වල ජීවිතෙ අවුරුදු විස්සකට විතර එහාට ආපහු ගිහින් ඉන්නේ මම උවමනාවෙන්ම. එක එක කාලවලට එහෙම වෙනවා මට. ජීවිතේ එකම විදියේ පැවත්මක් මට නෑ. ඒත් දන්න දා ඉඳන් එකම දේකට මම බැඳිලා ඉන්න විදිය විතරක් වෙනස් වෙලා නෑ මේ වෙනතෙක්ම. හෙට දවසක් නැති උනාට එතනට මම යන්නේ බොහොම කැමත්තෙන්.

බලාපොරොත්තු නැති උනාම හෙට දවසක් නොපෙනුනාම මම කොහොමත් එරික් ගාවට ගිහින් මගේ හිත සංසුන් කර ගන්න පුරුදු වෙලා ඉන්නේ කාලෙක ඉඳන්.


     ඒත් අන්තිමට ඒකෙන් විතරක් සෑහීමකට පත් වෙන්න මට පුළුවන්ද කියලා ප්‍රශ්නයක් විතරයි ඉතිරි වෙන්නේ.

I am a Catholic

2011-11-01T09:46:00.000+01:00

මේක ලියන්නේ හරේගේ අලුත් පෝස්ට් එක කියවලා මට මා ගැන තියෙන ආගමික කියවීම.

   මම කතෝලිකයෙක් කියලා මාව යම්තමින් හෝ දන්නා අය දන්නවා.

      ඒත් මම ඉපදුනේ බෞද්ධ පවුලක. කොටින්ම අපේ ගමේ පන්සලේ ප්‍රධාන දායකයන්ගේ දරුවෙක් විදිහට.
      මා පොඩි කාලේ අකුරු කියවීමේ ඉඳන් මුලින්ම පාසල් යන දවසේ, සිංහල අවුරුද්දට මුලින්ම බුලත් දීලා වදින්න වගේ හැමදේටම මම ගියේ පංසලට. පන්සලේ හැදිච්ච මිදි වැලේ මිදි වුනත් ඉස්සරලාම කන්නේ මම ඒ කාලේ. මගේ ළමා කාලය එක්ක පන්සල බොහොම ළඟ හිතවත්කමක් තිබුනා.

     මට මතකයි මම පොඩි කාලේ හවසට ගෙදර සද්දෙන් ගාථා කියලා බුදුන් වදිනවා. දැන් නම් මේ දේවල් මට මතක නෑ ඒක දුකට කරුණක්. බුද්ධාගමේ කියපු දේවල් ගැන මට අවබෝධයක් තිබුනේ නෑ.ඒ මම පොඩි ළමෙක් නිසා වෙන්න ඕනේ. ඒත් මම බෞද්ධ.

    කාලයක් ගිහින් මම විදේශයක පදිංචියට ආවම (ළමා කාලෙම) මට කියාගන්න බැරි තනිකමක් අසරණකමක් වගේ දෙයක් දැනුනා. ඒ කාලේම මගේ දෙමව්පියන්ගේ වියෝව හින්දා මම ලොකු මානසික අසහනයකටත් පත් වුනා. ඒ හැමවෙලේකම මගේ දුක කියාගන්න මට තිබුන එකම ක්‍රමය දෙවියෝ. මම නොපෙනෙන දෙවියෝ ගාවට ගිහින් මගේ දුක කියන්න පුරුදු වුනා. පාරේ යමින් ගමන්, ගෙදර ඉන්න ගමන්, බාත් රූම් එකේ ඉන්න ගමන් හා මම කරන කියන හැම වැඩකදිම මම දෙවියෝ එක්ක කතා කලා. ඊට අමතරව මම ගෙදර තනියෙන්ම හිටපු නිසා උදේ වරුවේ වතිකන් එකට හා ළඟ පාත තිබ්බ හැම පල්ලියකටම ගියා.

ගොඩාක් වෙලාවට මගේ දුක අහගෙන හිටපු කවුරු හරි කෙනෙක් ඉන්නවා කියලා මට අවබෝධ වුනා. ඒ කෙනා කොහොමද මොන වගේද පල්ලියෙද කොතනද ඉන්නේ කියන්න මම දැනන් හිටියේ නෑ. ඒත් මගේ දුක වෙනුවෙන් එයා හැමවෙලේම හිටියා. ඒ වගේමයි මගේ සතුට වෙනුවෙනුත් මම එයා එක්ක කතා කලා. ඇත්තටම මට දෙමාපියන් හා සහෝදරයින් ළඟපාත නැති වුනාට හැමෝගෙම ආදරය දිනාගන්න පුළුවන් කෙනෙක් වෙන්න පුළුවන් කෙනෙක් වුනා. ඕනෙම කෙනෙක්ගේ දුකක් කඳුලක් ළඟ ඉන්න පුළුවන් කෙනෙක් වුනා. කොටින්ම ඔය කියන ආගමික විශ්වාශය එක්ක මම සැබෑවටම ආදරේ ප්‍රේමය එක්ක ගණුදෙණු කරන්න ඉගෙන ගත්තා. ඉතින් මට හිතෙන්නේ මට එහෙම වෙන්න උදව් කලේ මට නොපෙනෙන කොහේ හරි ඉන්න කෙනෙක් කියලා.

   ඒත් අදටත් දෙවියන් වහන්සේගේ මැවීම් මම විශ්වාස කරන්නේ නෑ. කෙස් පැලෙන තර්ක මට නෑ ආගමත් එක්ක. කොටින්ම මම හොඳ කතෝලිකයෙක්. ඒත් ඒක අස්සේ මටම අනුගතවෙච්ච නීති මම හදාගෙන තියෙන්නේ. අදටත් මම බොහෝ වෙලාවට පල්ලියට යනවා. විශේශ අවශ්ථාවකදි නොයා ඉන්නේම නෑ.

ඒ වගේම මම බෞද්ධ ආගම එක්ක ළඟ සමීපකමක් තියෙනවා. ඒ මේ අද තියෙන පංසල්/ඒ වගේම පල්ලි ව්‍යාපාර වගේ දේවල් එක්ක නෙමෙයි. දර්ශණය එක්ක. මම මඩවල උපාලි හාමුදුරුවෝ එක්ක වගේම දලෙයි ලාමා තුමාගේ Tibetan බෞද්ධ මධ්‍යස්තානයේ භාවනා ක්‍රම වලට සහභාගි වෙලා තියෙනවා. ඒ හැම අවශ්තාවකම මට මගේ ආගම කතෝලික කියලා ප්‍රශ්නයක් වුනේ නෑ. අදටත් ඕනෙම වෙලාවකට පංසලකට ගියාම මට ලොකු සහනයක් දැනෙනවා. මේ වෙනකනුත් අපේ ගමේ යන හැමදාම මම අපේ ගමේ පන්සලට ගිහින් අපේ හාමුදුරුවන්ව බලලා එන්න අමතක කරන්නේ නෑ.

    මගේ ලංකාවේ යහළුවන් වැඩි හරියක් බෞද්ධ. ඒ ඒ අයගේ ගෙවල් වලදි දාන මාන වලදි මම බොහොම උවමනාවෙන් සහභාගි වෙනවා. ඒ කිසිම කෙනෙක්ගෙ ආගමක් මට ප්‍රශ්නයක් වෙලා නෑ. මගේ මුස්ලිම් යාළුවෝ එක්කත් මම සහයෝගිතාවයෙන් ආශ්‍රය කරනවා. ඒත් ඒ අයත් එක්ක ආගම ගැන කවදාවත් කතා කරන්නේ නම් නෑ. ඒ අස්සේ මගේ බොහොමයක් යහළුවෝ atheists . ඒ අය එක්කත් මම බොහෝ සමගියෙන් ආශ්‍රය කරනවා. කොටින්ම කතෝලික වර්ථමාන පල්ලියට එහා ගිය දැක්මක ඉන්න මා දැක්මයි ඒ අයගේ දැක්මයි එක්ක මට සම්බන්ද වෙන්න පහසුයි.

     ඒත් අද වෙනකොට ආගමික සහජීවනය කියන එකෙන් මිනිසා බොහෝ ඈත් වෙමින් ඉන්නේ. පාරේ යනකොට බලෙන් කතා කරලා නවත්වලා දෙවියන් වහන්සේගේ පනිවිඩ කියන අය, ගෙදර බෙල් එක ගහලා දෙවියන්ගේ දූතයෝ ගෙදරට එන එක, අනිවාර්‍යෙන්ම පල්ලියේ ඉරිදා පූජාවට යන එක, සුදු ඇඳන් පන්සලට යන වගේ විහිළු සපයන කතාවලින් වගෙම ඔබේ විශ්වාශය වැරදි ඔය ඔක්කොම මල ඉලව් කියලා කිසිම ආගමක් වැඩක් නෑ කියන එකත් එක්කත් මට ප්‍රශ්න තියෙනවා. මෙතනින් එහාට කියන්න ඕනේ නෑ නේ.

මේ ඔක්කොම අස්සේ අද සියළු සාන්තුවරයින්ගේ දවස. නොවැම්බර් කියන්නේ මළවුන්ගේ මාසේ. නැවත ඉපදීමක් විශ්වාස නොකරන මා වැන්නන් තමන්ගේ මිය ගිය අය එක්ක ළඟ සම්බන්ධකම් තියාගන්නේ මේ දවස් වල. කොටින්ම මගේ අම්මයි අප්පච්චියි එක්ක මා වැඩියම ඉන්නේ මේ දවස් වල. මට ආගමක් නොතිබුනා නම් ඒ අයගේ වෙන්වීම මට මේ තරම්වත් දරා ගන්න පුළුවන් වෙන එකක් නෑ.

බුරු බබා පැනි කොමඩු කාපු හැටි

2011-10-30T14:56:00.000+01:00

අද උදේ වෙලාසනින් අවදිවෙලා ටිකක් නිවී සැනසිල්ලෙන් ගෙදරට වෙලා ඉන්න ගමන් අපේ මල්ලි බබා එක්කත් පැය දෙකක විතර ආගිය කතාවලින් පස්සේ මට හිතුනා මගේ පුංචි කාලේ අමතක නොවෙන සිදුවීම් කිහිපයක් ආපහු බ්ලොග් එකට ගේන්න.

මේ කියන්න යන සිදුවීම වෙනකොට මම හිතන්නේ මට වයස හයක් වගේ ඇති. ඒ වුනාට මම බටු ඇටයකට වඩා නම් ලොකුයි වෙන්න ඕනේ. ඔය අපේ නෑයො හැමෝම අපි පොඩි කාලේ එයාලගේ ඉඩම් වල මොනවා හැදුනත් අපිට ගෙනත් දෙනවා. මම හිතන්නේ අපේ නෑ පවුල් වල වැඩියෙන්ම ආදරේට ලක්වුන ළමයි තමයි අපි. එක කාලෙක අපේ නැන්දා කෙනෙක් අපිට පැනි කොමඩු ගෙනත් දුන්නා. ඒවයේ රසට මම කොයි තරම් ආස වුනාද කියනවා නම් දැන් මට එයාලගේ ඉඩමට යන්නම ඕනේ පැනි කොමඩු කන්න. කාල විතරක් මදි ගෙදර කිහිපයක් ගේන්නත් ඕනේ.

( මේ කියන්නේ ඔය අද කාලේ තියෙන චූටි චූටි ගෙඩි නෙමෙයි. අඩුම එක ගෙඩියක කිලෝ දහයකට එහා ගානක් තියෙන්න ඕනේ. )
එක සෙනසුරාද දවසක අම්මගෙන් බලෙන්ම වගේ අවසර අරගෙන ඔන්න දැන් අර කියපු නැන්දා එක්ක මම එයාලගේ ඉඩමට යන්න යනවා. ඒ කාලේ මගේ පිටේ දාගෙන යන බෑග් එකයි තව පැනිකොමඩු ගෙදර ගේන්න ලොකු බෑග් එකකුයි දාගෙන නිකම් හෙන adventure journey එකක් තමයි මේ යන්නේ. ටිකක් දුර ගියාම කකුල් හෙම රිදෙන්න ගත්තට අපි නම් ගණන් ගනියි ඕවා. විනාඩි දහයක් යනවා ආයේ විනාඩි විස්සක් ගලක් උඩ හරි කොහේ හරි ඉඳගෙන වෙහෙස අරිනවා. කොහොමහරි සෙනසුරාද දවල් වෙද්දි අපි නැන්දාගේ ඉඩමේ. ඒ ඉඩමේ තිබුන පළතුරු දැක්කම බුරු බබාට නිකම් මොනවද වුනා වගේ. බිම තිබුන වැල්වලට වඩා උසින් පැනි කොමඩු. කොළවලට වඩා ගෙඩි. බුරු බබාට කොච්චර සතුටු හිතුනාද කියනවා නම් ඒ ගෙඩි කිහිපයක් උඩ ඉඳගෙනත් බැලුවා. ඇයි තව පිපිඥ්ඥා ගෙඩි. බඩ ඉරිඟු, පැපොල් අම්මෝ පාට පාට පළතුරු. එතනම ඉඳගෙන ඔය හැම වර්ගෙකින්ම කෑලි කෑලි කාලත් බැලුවා.

හවස අපි දැන් ගෙදර එන්න ලෑස්ති වෙනවා. මගේ පිටේ ගෙනියන බෑග් එකේ එක පැනිකොමඩු ගෙඩියයි අර අතේ ගෙනිච්ච අනිත් බෑග් එකට එක ගෙඩියයි තව පිපිඥ්ඥා ගෙඩියකුයි බඩ ඉරිඟුයි ඔක්කොම දැන් මම බෑග් වලට දාගෙන. බර හිතාගන්න පුළුවනිනේ. එක පැත්තක් ඉස්සුවම මම දෙකට නැමෙනවා. ඉතින් නැන්දා අහනවා චූටි මැනිකේ ඕක අරන් යන්න බෑ නේ. අපි තියලා යමු කියලා. මම අහයි ඒවා. කොහොම හරි මම මීටර් පන්සියක් විතර අරන්ආවා බෑග් එක. ඉන් එහාට නම් ගෙනියන්න බෑ.

බොහෝම හිතේ අමාරුවෙන් එක ගෙඩියක් අයින් කරලා දැන් මම එනවා. ඒකටත් හරියන්නම නගින්න තියෙන්නෙත් කන්දක්. මම දෙකට නැමිලා බෑග් එකේ බරට තවමත්. මට දැන් හ්ම් කියාගන්න බෑ. ඉතින් නැන්දට මම ගැන දුක හිතිලා එයා මට ටිකක් දුර මගේ බෑග් එකත් ගෙනත් දෙනවා. ඊට අමතරව එයාගේ වෙනම උරයක් තිබ්බ හින්දා එයාට මගේ බඩු ගෙනියන්න බෑ. කොහොමහරි දැන් නම් අර රතුම රතු පාට පැනි කොමඩු එපා වෙලා. මොන කරදරයක්ද ඔය තරම් මහන්සි වෙලා උස්සගෙන යන්න කාටද පුළුවන්. අනික ගෙදර ගෙනිච්චත් කන්න එපා වෙලා මට දැන්. අමාරුවෙන් බෑග් එකත් උස්සගෙන කන්ද උඩටම නැග්ගට පස්සේ තමයි මට හිතුනේ ඔය ටික. ඉතින් කන්ද උඩ ඉඳන් ඊලඟ පැනිකොමඩු ගෙඩියත් බිමට පෙරළුවා. ඒක බිම පෙරලි පෙරලි වේගෙන් බිම දිගේ පහලට ගියා. හනේ මගේ සැහැල්ලුව. දැන් මගේ බෑග් එකේ බඩ ඉරිඟු කරල් දෙක තුනයි පිපිඥ්ඥා ගෙඩියයි විතරයි. නගින්නම්කෝ දැන් ඕන කන්දක් කියලා මාත් ගෙදර ආවා.
එදා ඉඳන් මට පැනි කොමඩු තිත්තම තිත්තයි. ඔය සිදුවීම මතක් වෙන හැම වෙලේම මම වීරයා වගේ පැනි කොමඩු උස්සන් එනවා මට තාමත් මැවී පේනවා.
(මේ ළඟදි මම ගෙදර ආව වෙලාවක ඔය කියපු නැන්දා "චුටි මැනිකෙට ඕනෙ නම් පැනි කොමඩු කන්න එන්න" කීවම අපේ පොඩි අක්ක කට වහගෙන හිනා වෙනවා බලාගෙන මම "අනේ ඕන නෑ නැන්දේ" කියලා හිමීට මාරු වුනා. කොහොමත් අපේ ගෙදර අය ඇති වෙන්නම ඔය මගේ ළමා කාලේ වික්‍රමයන් හින්දා අදටත් හිනා වෙනවා.)

ෆොටෝ ගූගල් මාමාගෙන්

ප්‍රේමවන්තයෙක් ගෙන් රෑ කෑමක්.

2011-10-23T11:53:00.000+02:00

බුරු බබාගේ ආදරවන්තයෙක් ඊයේ බුරු බබාට dinner හදලා දුන්නනේ.

මේ ඊයේ පෙරේදා කාලෙක ඤරු ඤුරු කිය කියා go cart එකේ එකේ ගිය පොඩි එකෙක් එක පාරට ලොකු වෙල, ඒ විතරක් නම් කමක් නෑ අද රෑට ඔයා කන්න ඕනේ මම හදන කෑම කියලා කීවම ඒක විහිළුවක් කියලා හිතින් හිනා වෙච්ච මට ඒක සැබවින්ම අත්දකින්න ලැබුනම ඉතින් කියා ගන්න බැරි සතුටක් දැනෙන්නේ.

මගේ මෙහේ යාළුවන් අතරින් විශේශම කෙනෙක් තමයි මොනිකා. යාළුවෙක්ටත් එහා ගිය හිතවත්කමක් අපි දෙන්නා අතර තියෙන්නේ. එයාගේ ජීවිතේ බොහෝ දේවල් එක්ක මම එයාව දකින ක්‍රමය එක්ක අපේ යාළුකම් තවත් වැඩියි කියලා මට හිතෙනවා. මම මගේ ජීවිත කාලයේම දැකපු නිරහංකාරම ගැහැණියත් ඇය. ඕනෙම වෙලාවක මම වෙනුවෙන් හිටපු, ඉන්න කෙනෙක්. මොනිකා single parent කෙනෙක්.

එයාගේ පුතා තමයි ෆේදේ. පොඩි කාලේ තමන්ගේ දෙමව්පියන්ගේ වෙන්වීම දරාගන්න බැරිව දුක් විඳින ළමෙක් ඔහු. ඒ හින්දම හැමෝම ඔහුට වැඩියෙන් ආදරේ වෙනවා. එයාට ලැබෙන benefits වුනත් වෙන ළමයින්ට වඩා වැඩි. අදටත් එයාට අම්මා එක්ක එක vacation එකයි තාත්තා එක්ක එකයි තාත්තාගේ පැත්තේ සීයලා එක්කයි අම්මගේ පැත්තේ සීයලා එක්ක එකයි වගේම යාළුවොත් එක්කත් vacation යන්න වගේම තෑගි බෝගත් බොහෝමයි. (මේ හැමදේම එයාගේ අම්මාගෙ ඉහල හැකියාවන් මත සිදු වෙන්නේ.)

මොනිකා කරන රස්සාවත් එක්ක එයාට ෆේදේගේ වැඩ තනියම කරන්න බෑ. බොහෝ වෙලාවට සුමානේ දවස් පහේම යුරෝපේ වටේ යන එයා ගෙදර එන්නේ බොහෝ රෑ වෙලා. එයාට හිටපු babysitter ට හැම වෙලේම මොනිකාගේ ගමන් එක්ක හැඩ ගැහෙන්න අමාරුයි. මේ වගේ බොහෝ වෙලාවට මම කැමැත්තෙන්ම ෆේඩේ එක්ක ඉන්න කැමති වුනා. මම හිතන්නේ මට අදටත් මගේම ළමෙක් උවමනා නොවෙන්නේ ෆේදේ, එරික් වගේම ඩැරන් නිසා වෙන්න ඕනේ. මේ තුන්දෙනාම එක්තරා විදියකට මගේ ජීවිතේ බලෙන් වෙනස් කරන ආදරවන්තයෝ. මේ තුන්දෙනා තරම් මට නීති දාන, මගේ දේවල් එක්ක අයිතිවාසිකම් කියන වෙන කිසි කෙනෙක් නෑ. ඒ වගේම ඒ තුන්දෙනාම එකම වගේ යාළුවෝ.

     පොඩි කාලේ ෆේඩේ නිදාගන්න ගියාම මගෙන් කතන්දරයක් අහන්නම ඕනේ. එයා මොනිකාටත් ඒකම කීවට මහන්සි වෙලා ගෙදර එන මොනිකාට ෆේඩේට කතන්දර කියන්න වෙලාවක් නෑ. මොනවා හරි කරලා වැඩිම වෙලාවක් ඇහැරගෙන ඉන්න දඟලපු එක තමයි ෆේදේ කලේ. එරික්ටත් තිබ්බේ ඒ ආභාශේමයි. මේ හැමෝම මේ දේවල් කරන්නේ මා එක්කම විතරමයි. මේ දේවල් වෙනුවෙන් මේ හැමෝම මට ගෙවීම් කලේ සිපගැනීම්වලින් හා ආදරේ එක්ක. ඕනෙම තැනක දෙනෝදාහක් හිටියත් මගේ කරට පැනලා මේ ආදරේ පෙන්වලා මගේ ජීවිතේ ආදරණීය කරන්න මේ පොඩි එවුන්ට තිබ්බේ පුදුමාකාර හැකියාවක්. පස්සේ කාලෙක මේ ආදරේ 'ඔයා අම්මට කියන්න මට අරක අරන් දෙන්න අපි මේක ගමු ඔයා කීවොත් තමයි අම්මා හරි තාත්තා හරි අහන්නේ' කියලා බලවත් වෙන තරමට සොඳුරු තර්ජන.

    පසුගිය ටිකේම මට ෆේදේ එක්ක ටෙලිෆෝන් එකෙන් හා ඉඳල හිටලා හදිස්සියෙන් දකිනවට වඩා යමක් කරන්න ලැබුනේ නෑ. ඒත් ඒ කතා කරන හැමවෙලේකම එරික්ව හා ඩැරන්ව මෙහේ ගේන්න කියන එක විතරයි එයා කිව්වෙත්. මටත් වඩා ෆේදෙට ඒ දෙන්නාගේ අඩුව තදින්ම දැනෙනවා. එයාලා හැදුනේ එකටම නිසා. ඒ දෙන්නත් එහෙමමයි. ඒත් මෙ වෙනුවෙන් මට යමක් කරන්න බෑ කියලා ෆේදේ තේරුම් ගන්නෙත් නෑ. (අපි උනත් එහෙමනෙ අපිට ඕනේ දේ මිසක් වෙන දේවල් හිතන්නේ නෑනේ.) මේ හැම වෙලේම නිදහසට මොන කරුණු කීවත් එයා කිව්වේ 'මගේ babysitter යි මමයි එයාල ස්කොලෙන් ගන්නම් ඔයා ගෙදර එනකම් තියාගන්නම් අනේ එක්කන් එන්න රංගි' කියලා විතරමයි. මේක හින්දා මොනිකා හා මමත් බොහෝ අසරණ වුනා. මේ තුන්දෙනා අතර තියෙන බැදීම ඒ තරම්.

ඊයේ හවස මොනිකා බලන්න ගියාම ඉතින් අපි දෙන්නගේ චැට් එකට ඉබේම එන ස්ට්‍රෙස් කූරු අස්සේ මේ පොඩි එකාගේ තර්ජන නිකම් බෝම්බ ගහනවා වගේ. මේ නීති අස්සේ හරිම සුන්දර බවක් විතරමයි දැනෙන්නේ. එවෙලේ ආගිය දේවල් කතා කරන අස්සේ මොනිකාගේ servant ප්‍රශ්න babysitting ප්‍රශ්න එක්ක 'දැන් ෆේදේ ඉස්කෝලේ යන්නෙත් පාරේ බස් එකේ. ඉස්සරහට එයාගේ babysitter maternity නිවාඩු ගියාමත් එයා ගෙදර ඇවිත් (අනිත් වැඩට එන කෙනා කලින් දවසේ) උයලා තියෙන ඒවා රත්කරගෙන කන්නම් කීවා' කීවම මම ඇස් උඩ තියාගෙන අහගෙන හිටියා. 'එයා ආසයි ඒ දේවල් කරන්න' කියලා. අපි දෙන්නා කතා වුනා ළමයි එහෙම නිදහස් වෙන එක හොඳයි කියලා. අපි දෙන්නා කතා කරද්දි ෆේඩේ හරිම curious මේක ඇහිච්ච ගමන්ම 'රංගි අද මම තමයි රෑට උයන්නේ ඔයාටත් එක්ක' කියලා අපේ කතාවට හවුල් වුනා.

රෑ එයා ඉතින් බේකන් එක්ක රසම රස carbonara පාස්තා එකක් හදලා අපි කෑවා. ෆේදේ තාම අවුරුදු දොලහයි. රෑ කෑම කන ගමනුත් ඊට පස්සෙත් මම කල්පනා කලේ ඒ තරම් රස කෑමක් මම අන්තිම කාලේ කාලත් නෑ කියලා. ආදරේ එක්ක ඕනෙම දෙයක් අපිට දැනෙන විදියත් වෙනස් නේ. ඒත් ෆේදේ වගේ මේ ඊයේ පෙරේද වගේ දවසක අතින් උස්සගෙන හිටිය පොඩි කොල්ලෙක්ගෙන් ඒ වගේ දෙයක් කලාම මම ඉන්නේ පුදුමෙනුත් පුදුමයට ඇවිත්. සමහරවිට මම බලාපොරොත්තු නොවුන දෙයක් නිසා වෙන්න ඇති. හෙට අනිද්දට එරිකුත් මේ දේම කරයි කියලත් මට හිතුනා. කෑම කාල ඉවර වෙලත් එයා අපි කාපු බීපු දේවල් අස් කලේ හරියට ලොකු මිනිහෙක් වගේ. මට එවෙලේ හොල්මන් වෙලා වගේ බලාන හිටියා.

ආයේ රෑ ෆිල්ම් එකක් බලලා අපි දෙන්න ගැජමැටික්ස් උන්මාද අස්සේ ප්ලේන් ටී එකකුත් මට කියලා බලෙන් හදවගෙන බීලා ( මේක කියන්නේ නිකම් 'රංගි ඔයාට විතරක් කොහොමද රසට තේ හදන්න පුළුවන් අපේ අම්මාගේ තේ නම් රස නෑ' වගේ ) නිදාගන්න වෙලාව ආවම අනේ තව ටිකක් ඉමු ඔයා මට කතාවක් කීවොත් විතරයි මම නිදාගන්නේ කියලා මගේ අතිනුත් අල්ලලගෙන ආපහු අර පුංචි කාලේ හිටි පොඩි එක වුනා.
කාලෙකට පස්සේ මම වැඩියෙන්ම සතුටු වුනේ ඊයේ. ඒක කොයි තරම්ද කියලාවත් මට හිතාගන්න බෑ. මේ ඊයේ පෙරේද පොඩි වුන් වෙලා අපේ අත්වල දඟලපු පොඩි එවුන් දැන් ලොකු මිනිස්සු වෙලා කියලාත් කාටවත් කරදරයක් නොවී ජීවිතේට මුහුන දෙන්න පුළුවන් අනාගතයකට යන අයත් හින්දා මම තවම ඉන්නේ එක්සයිට් වෙලාද කොහෙද. රෑ මම මොනිකාටත් කම්ප්ලිමෙන්ට්ස් දෙමින් මේ කතාව කීවා. කොටින්ම මගේ ජීවිතේ තියෙන හැමදෙයක්ම මේ බ්ලොග් එකට එන හින්දා මේක නම් නොලියාම බෑ වගේ හිතුනා.

මගේ ජීවිතේ මේ තරම් සුන්දර වෙන්නේ ඔයාලාවගේ අයගේ ආදරේ හින්දමයි ෆේඩේ.

කෝපි හා මම

2011-10-21T11:20:00.000+02:00

අද ගෙදර ඉන්න ගමන් හිතුනා හිතේ හැටියට උදේ කෝපි බොන්න.

අමුතුවෙන් කියන්න ඕනේ නෑ නේ ඉතින් මම ඇඳෙන් බහින්නේ නම් කෝපි හොයාගෙන. නිදිමතේම වැනි වැනී ඇවිත් espresso එකක් හදා ගන්නේ නැතිව මට දවසක් එන්නේ නෑ. බැරි වෙලා හරි ඕක නොලැබුනොත් ඉතින් එදාට මලවුන්ගේ ලෝකයෙන් ආව කෙනෙක් තමයි දවසම ඉන්නේ. ඊට පස්සෙ . පාන්දර news බලන ගමන් ටිකක් මනුස්ස පාටක් ලැබුනම තමයි ඉතින් ඔන්න මට දවස පටන් ගන්නේ. ඊටත් පස්සෙ තමයි ෆෝන් එකත් අරගෙන බාත් රූම් එකට රින්ගන්නේ. දන්නෝ දනිති. මම බ්ලොග් කියවන්නේ මේල් බලන්නේ ඔක්කොම කරන්නේ ඉතින් ඒක අස්සේ තමයි. ඉඳලා හිටල ඔය මගේ phone හෙම අකරතැබ්බ වලට ලක්වෙන්නෙත් ඔය කියන වෙලාවේ තමයි. ඇයි ඉතින් භාගෙට නිදාගෙනනේ ඉන්නේ.

   කියන්න ගියේ කෝපි හා මම ගැන නේ.

පොඩි කාලේ මට මතකයි අපේ ගෙදර වත්තේ සුදුම සුදු පාට චූටි චූටි මල් පොකුරු තියන කෝපි ගස් තිබුනා. සුවඳත් එක්ක. ඒ කාලේ ඒ වුනාට මම කෝපි බිව්වේ නම් නෑ.
පස්සේ කාලෙක ලංකාවෙන් ඈත් වුනාම උදේට සීතලේ කිරි එකක් එක්ක කවලමේ කෝපි බොන්න පුරුදු උනා. ඒත් තිත්ත රස හින්දා යම්තම් කෝපි බින්දුවක් විතර දාලා විතරමයි. ඒ කාලේ උදේට හරියටම කිරි ලීටර් භාගයක් බොනවානේ. අනික කිරි එක මම නැගිටිද්දි ඇඳ ළඟටම ඇවිත් හින්දා ඒක නිකම් අත්‍යාවශ්‍ය දෙයක් වුනා ඉබේම. .
   පස්සේ කාලෙක මම වෙනත් තැනක වැඩට ගියා. උදේ හයට breakfast එක දෙන්න වැඩ කරන්න බොහෝ අවස්තාවල මට සිදු වුනා. එයිට කලින් ඒ වගේ පාන්දර නැගිටින්න හුරුවක් මට තිබ්බේ නෑ නේ. මම හිතන්නේ මම මගේ කෝපි ජීවිතේ පටන් ගත්තේ එතනින් වෙන්න ඕනේ.

ඉස්සර අද වගේ තිත්ත කෝපි බීවේ නෑ. milk coffee තමයි මුලින්ම. පස්සේ cappuccino. එකට මගේ නිදිමත යවන්න බැරි වෙද්දි ඉබේම උදේ පාන්දර නැගිට්ට ගමන්ම espresso එකක් බොන්න ගත්තා. අප්පා නිදිමත කොහෙන් යනවද මන්දා. ඒ කාලේ ඔය පාන්දර දෙක තුන ඉඳන් ඇහැරගෙන ෆිල්ම් බලන කාලේ. (උදේට වැඩට යන්න තියෙනවා කියලා මතක් වෙන්නෙවත් නෑ. උදේ එලාම් එක කෑගද්දි විතරයි මතක් වෙන්නේ උදේ 5ට නැගිටින්න ඕනේ කියලා.) adrenalin එකේ හොඳම එක.

එතනින් එහාට ඉතින් යාළුවෙක් හම්බ වෙන්න ගියාම, මොනා මොනා හෝ අඩුයි වගේ දැනුනම,කම්මැලිකම වගේ දැනුනම, ලස්සන කොල්ලෙක් serve කරන espresso එකක් බොන්න පටන් ගත්තා. මේ කෝපි බීම කොයි තරම්ද කියනවා නම් ගෙදරි උදේ පාන්දර mocha (කැපේ හදන මැශින් එක )එකක්ම බොන මම ආයේ විනාඩි දහයකින් එලියට ගිය ගමන් මුලින්ම හමුවෙන බාර් එකටත් ගොඩ වෙලා මේ තිත්ත කෝපි එකක් නොබී එතනින් එහාට යන්න බෑ වගේ හිතෙන තරම්.
   ඔය විදියට දවස ඉවර වෙද්දි මම espresso දහයකට සමාන ගානක් බීලා. ඒත් මේ වෙද්දි ටිකක් වයස වැඩි හින්දා stress වෙනවත් වැඩි හින්දා අරවයි මේවයි හැටක් විතර දේවල් හින්දා දවල් වෙද්දි බොන්න පටන් ගන්නේ decaffeinated. මේක නිකම් style එකක්. බාර් එකක් දැක්ක ගමන් කෝපි බොන එක නිකම් මට අනේ මන්දා... ඒ විතරක්යැ serve කරන කෙනාගේ හිනාව එක්ක දවසත් smooth.
   coffee culture එකක් තියෙන ප්‍රධනම රට ඉතාලිය වුනාට මෙහේ එකම කෝපි ගහක්වත් නෑ. ඒ උනාට ලෝකේ තියෙන හොඳම කෝපි blend   නම් තියෙන්නේ මෙහේ. බ්‍රසිල් වල තියෙන හොඳම කෝපි එක්ක රට රට වල තියෙන blending අරන් ඇවිත් හදන Italian කෝපි කිව්වාම ඉතින් අහන්න දෙයක් නෑ. Starbucks වලයි අරවයි මේවයි නම් දාහකින් දෙන කෝපි රහක් නැති කෝපි බොන එක තරම් එපා කරපු දෙයක් මට වෙන රට වලට ගියාම නෑ. ලීටර් ගනන් දිග කෝපි දැක්කම මට ඕක් තමයි.
   මේ වෙනකොට මම යන හැම රටකටම මගේ කෝපි පැකට් එකයි මෝකා එකයි අරගෙන මිසක් මම නම් යන්නේ නෑ කවුරු මොනවා කීවත්. අර මලී, අපේ මල්ලි වගේ අය මට හිනා උනාට මොන මගුලටද හලෝ ඔයා ලංකාවට එන්නේ ඔය හැම මඟුලම උස්සගෙන කියලා මමනේ දන්නේ ඒකේ රහ. (දැන් ඔන්න කියන්න එපා ඕක විතරද දත් බෙහෙත් එකත් උස්සගෙන ආවේ කියලා)
        මම දැන් එලියට යනවා උදේ ගෙදර හිටපු කාලෙත් ඉවරයි. ගේ ඉස්සරහා තියෙන බාර් හයෙන් එකකට ගොඩවෙලා කෝපි එකකුත් බීලා ලස්සන කොල්ලෙකුත් බලලම යනවා ඔන්න.
         ඔව් මම coffee addicted.

   (images by google)

වල් අලි හා (මතක) ෆැන්ටසිය

2011-10-17T22:09:00.000+02:00

ඊයේ ගෙදරට කෝල් කල වෙලාවේ අපේ කිරි අම්මලගේ ඉඩම් වලට අලියෝ ඇවිත් කියලා පොඩි අක්කා කීවම මට හිතා ගන්න බෑ. බොරු කියන්න ඕනේ නෑනේ මම අපේ අම්මා මිය ගියායින් පස්සෙම මාමලගේ ගෙදර යන්න ඇත්තේ එකම පාරයි. ඒකත් අපේ පොඩි අක්කගේ බල කිරීමට වෙන්න ඕනේ. අනිත් එක ඔය මූනට මොකුත් නොකීවට නැති බැරි වෙලාවට උදව් නොකරපු නෑයොන්ට යාළුවන්ට මම කැමතිම නෑ. ඒක තරහක් නම් නෙමෙයි. කොටින්ම ළඟට ඇවිත් ඔය ළමයා නම් ඉතින් අපිව දන්නේ නෑ කියනකම්ම මම එයාලාව අඳුනගන්නෙත් නෑ. සමහර වෙලාවට අපි වෙනුවෙන් අයිතිවාසිකම් එයාලට තියෙන හින්දා( හරියට අපේ නංගි හරියට දුක් වින්දා මේ ළමයි හින්දා අපි තමයි ඒ කාලේ උදව් කලේ වගේ අපේ අම්මා ගැන කියන කතා ) ඉතින් මට ඒ අය ගැන ආදරයක් හිතිලාම නෑ. අපි පොඩි කාලේ අපේ ඉඩම් වලින් සෑහෙන ප්‍රමානයක් අපිට තිබ්බ ආදරේ හින්දා අයිතිකරගත්ත එයාලාව ඉතින් මම වගේ කෙනෙකුට ඔරොත්තු දෙයිද? ඒ උනාට මම වගේ නෙමෙයිනේ අපේ ගෙදර අය. එයාලා නෑ යුතුකම් ඉටු කරනවා.

අපි පොඩි කාලේ අපි හැම සිංහල අවුරුද්දකටම ගියේ කිරි අම්මලාගේ ගෙදර. එයාට ඔක්කොම කතා කලේ මාවෙල ලොකු මැනිකේ කියලා. හරිම උත්සාහවන්ත කෙනෙක්. අපේ අම්මා එයාගේ එකම දුව හින්දා කිරි අම්මගෙන් විශේශ තැනක් අපිට තිබුනා. අනික ඒ කාලේ ඔය අම්මගේ සහෝදරයින් පස්දෙනාගේ ළමයිනුත් එනවා එහෙට. සමහරක් අය ඒ ළඟපාතම ජීවත් වෙච්ච නිසා සෙල්ලම් කරන්න හෙම අපි එක්ක එකතු වෙනවා. මට වැඩි හරියක්ම මතක අපේ කිරි අම්මලගේ ගේ ඉස්සරහමයි තව වත්තේ තැන් තැන්වලයි තිබුන අඹ ගස් . ඔය ගේ ඉස්සරහාම ගහේ නම් බුරු බබාටත් නඟින්න පුළුවන්. වත්තේ තව දිවුල් ගස් තිබ්බා. කිසිම හාවක් හූවක් නැතිව අපි අප්පච්චි නැතිව මාසයක්ම එහේ හිටියේ ඔය වත්තේ තිබිච්ච ගස් ගෙඩි හින්දා කියලා නම් මේ වෙනකොට මට හොඳටම විශ්වාසයි. එක පැත්තකින් අතු ගංගාවක් හා මැදින් ඇලකුත් අනිත් පැත්තෙන් ගඟත් එක්ක ඉඩම හැම පැත්තෙන්ම වතුරෙන් වට වෙලා තිබ්බේ. මේ අපේ අම්මාගේ මහගෙදර නෙමෙයි. වගා කරන්න ඇවිත් හදා ගත්තු ගෙවල්. ඒක හින්දා ඒ තරම්ම පිළිවෙලකට තිබ්බේ නෑ කියලයි මට හිතෙන්නේ. ඒ උනාට දිගින් දිගට එක එක පැති වලට ඔය ගේ විසිරිලා තිබුනා.අපේ අත්තා හොඳ වඩු බාස් කෙනෙක් හින්දා එයාට වෙනම වඩු මඩුවකුත් තිබුනා. කුඹුරු වැඩ වලට එන මිනිස්සු හෙම කාලෙන් කාලෙට ඒ ගෙදර එක පැත්තක නතර වෙලා ඉන්නවත් එක්ක. මට මතක විදියට වහලේ තිබ්බෙත් උළු නෙමෙයි. ගෙදරින් භාගයක් විතරම වී පුරවපු ලොකු වේ වැල් වලින් වියපු පෙට්ටි තියෙන ස්ටෝර්ස් වගේ තිබුනේ. මට මතකයි අපි ඔක්කොමලා පාට පාට පන් පැදුරු වල තමයි එහේ ගියාම නිදාගත්තේත්. අපේ අත්තාගේ වඩු මඩුවේ බුරුත ලී හෙම පුරවලා තිබ්බේ ඒ කාලේ හරියට නිකම් ඔය මොරටුවේ ලී බඩු හදන තැනක වගේ. ඒ පැත්තේ හැම කෙනෙක්ම වගේ අපේ කිරි අම්මාගෙන් ගණුදෙණු කරන්න ආවා අලුත් අවුරුද්දට.
බුරු බබා ගෙදරදි නම් උදේට නැගිටින්නේ අම්මා කතා කලොත් විතරමයි ඒ කාලේ. ඒ උනාට කිරි අම්මලාගේ ගෙදර ගියාම නම් පහ වෙනකොට නැගිටලා හැමෝම එයාව දාලා දිවුල් අහුලන්න, මී මල් අහුලන්න යයි කියලා. උදේ පාන්දරින් නැගිට්ටම දිවුල් ගෙඩි ගොඩාක් අහුල ගන්න පුළුවන්. අඹ නම් අපිට බිම වැටිලා තිබුන ඒවා කන්න දුන්නෙ නෑ නේ. ඒකටත් එක්ක හරියන්නම අත්තා අඹ කඩලා ගෝනි පෙට්ටි වල දාලා ( වී තිබ්බ ඒවා) ඉදවල අපිට දෙනවා. දිවුල් නම් මට මතකයි අපි දවල් වෙලා කිරි හදලා බොනවා. මී මල් නම් වේලලා හැලප හදනවා. අදටත් මී මල් හැලප කිවුවම බුරු බබාගේ ප්‍රියතම කෑම. අපේ කිරි අම්මගේ ගෙදර ඒ කාලේ හැටියට හොලිඩේ එකකට ගියා හා සමානයි.
ඇයි තව එක මාම කෙනෙක්ගේ ගේ ළඟ වැවක් තිබුනා. බුරු බබා හා පුරා කියලා ඔරුවක ගියෙත් එහේ තමයි. නෙළුම් මල් කඩලා පීනලා නාලා රෑ වෙද්දි විතරමයි ගෙදර එන්නේ. මේ මම කියන්නේ ඔය සමනල වැව ප්‍රජෙක්ට් එක පටන් ගන්න කලින්. කිරි අම්මා එක්ක කෑම අරන් කුඹුරකට ගියත් ඒ සෙල්ලමම තමයි. එතකොට නම් කොක්කුන්ට ගල් ගහන්න තමයි තිබ්බේ. නැත්නම් ලි‍යදි වල ඉන්න කක්කුට්ටො අල්ලලා විසි කරන්න. අපරාදේ කියන්න බෑ ඒ කාලේ බුරු බබා ඔය එක සතෙකුටවත් භය නෑ.
කාලයක් යනකොට සමනල වැව ප්‍රජෙක්ට් එක පටන් ගත්තා 82දි මම හිතන්නේ. ඒත් එක්කම අපේ කිරි අම්මලාගේ ගොඩාක් කුඹුරු වලට වතුර ලැබුනේ නෑ. සමහරක් ගොඩ ඉඩම් උඩවලව රක්ෂිතයට අහු උනා. එක එක තැන් වලින් ඉඩම් දෙනවා කීවට ඒ ලැබුන ඉඩම් කවදාවත් ඒ තිබුන ඉඩම් හා සමාන උනේ නෑ. සමහර ඒවා ලංකාවේ අනිත් කෙලවරේ. කිරි අම්මලගේ ගමේ ඇති වෙන්න ඉඩම් තිබුන නිසා එයාල අලුත් පලාතකට ගියෙත් නෑ. අදටත් ඔය ලැබුන ඉඩම් කොහේද තියෙන්නේ කියලාවත් නොදන්න තරම් අපි හැමෝම.

අපි ටික ටික ලොකු වෙද්දි ඉස්සර තරම් නෑ ගෙවල් වල යන්නත් බැරි වුනා. ඔය මාමලාගේ දරුවන්ව අපේ ගෙදර අයට කවදා හරි කාලයක විවාහ කර දෙන්න ඕන කියලා කතාවක් ඇහුන ගමන් අපේ ගෙදර කවුරුත් ඒ අයව ඇසුරට වැඩිය කැමති උනේ නෑ . අන්තිම කාලේ අපේ අම්මගේ ඉඩම් ඔක්කොම මාමලා ලියවගත්තාම අපි එහේ යන එක ඉබේම නතර වුනා වෙන්න ඕනේ. අම්මායි පොඩි අක්කයි විතරක් එහේ ගිහින් ආවා. කිරි අම්මා අපේ ගෙදර ආවා. අත්තා නම් මියදුනා මම පොඩි කාලෙම. බුරු බබා කිරි අම්මාව අන්තිමට දකින්නේ අම්මගේ මල ගෙදරදි. එවෙලේ බුරු බබා හොඳ සිහියකින් හිටියේ නැති නිසා කිරි අම්මා හිටියද කියලාවත් මතකයක් නෑ.
කොහොම හරි පස්සෙ කාලෙක දැන් අවුරුදු හයකට හතකට උඩින් බුරු බබා කිරි අම්මලගේ ගෙදර යනකොට එහෙම ගෙයක් තිබුනද කියලාවත් පෙනුනේ නෑ. එතන අපේ මාමා ලොකු ගෙයක් හදලා. ලී හෙම ඔක්කොම අර කලින් කියපු වටිනා කියන ලී. වෙන එකක් තියා එලියේ තිබ්බ උයන මඩුවෙත් හදලා තිබ්බේ වටිනා කියන ලී වලින්. අත්තලා කිරි අම්මලා කාලයක්ම මහන්සි වෙලා හොයපු හැමදේම බුක්ති වින්දේ මාමලා. ඒක දැක්ක ගමන් ඒමි නම් කිව්වේ අපිටත් ඒ වගේ ලී ටිකක් හොයා ගත්තා නම් කියලා. මට ඒ අයත් එක්ක තිබුන එකම ලින්ක් එක අපේ පොඩි අක්කා. එයා තමයි ඉතින් නංගි ඒ අම්මගේ නෑයෝනේ අපි එහේ යමු කියලා මාව එක්කගෙන යන්න අදටත් උත්සාහ කරන්නේ. මම ලංකාවට ඇවිත් ගියා කියලා ආරංචි වෙන හැම පාරම එයාලා පොඩි අක්කට කියනවලු එයා ඉතින් ආවට අපි බලන්න එවිද?. අපේ පොඩි අක්කා අනේ ඔව් එයා ආවා කියලා ගෙදර එන්නෙත් දවසයි ඒ ආවත් ලෙඩ වෙලා අනිත් පැත්තට යනවා එයාට කොහෙද මාමේ වෙලාවක් අරවයි මේවයි පටලවගෙනනේ එන්නේ කියලා මාව බේර ගන්නවා.
ඉතින් පොඩි අක්කා ඊයේ 'අපි මාමලාව බලන්න ගියා නංගී. හරි දුකයි ඉඩම් වලට අලියෝ එනවා වගා කරන හැමදේම විනාශ කරනවා. ඉස්සර වගේ නෙමෙයි එහේ දැන්. ඔයා ආවම අපි මාමලාව බලන්න යමු. එයාලා ඔයාව බලන්නත් ආසයි කිව්වා. අක්කත් කීවා ඔයා ආවමත් ආයේ යමු කියලා'. කීවම එක පාරට මම අතීතයට ගියා. ඒ ගෙවුනු මොහොතවල් එක්ක කොයි තරම් නම් දේවල් තියෙනවද අමතක කරන්න බැරි.

   කිරි අම්මගෙන් අවුරුද්දට මුලින්ම ලැබුනු රුපියල් පනහා සීය, කොටු පැනපු හැටි, අහස් වෙඩි, රතිඤ්ඤා පත්තු කරපු, අද කවුද කියන්නවත් නොදන්න මාමලාගේ ළමයි , මගේ උස තරම්ම උසට වැටිච්ච කෙසෙල් කැන්, අක්කර ගනන් දිග එළවළු පාත්ති හා තව කීයක් නම් මතක තියෙනවද මේ එක්ක. හරියට අපේ එරික් හාපුරා කියලා ලංකාවට ගියාම ඒ වටපිටාව දැක්කා වගේ මටත් දැන් ආයේ මේ හැමදෙයක්ම ආපහු මතක් වෙද්දි. ඇත්තෙන්ම බුරු බබා මේ වගේ පරිසරයක හැදුනද කියලාවත් මට හිතාගන්න බෑ මේ වෙද්දි. මට දැන් ගහක් දැක්කත් අමුතු දෙයක් දැක්ක කෙනෙක් වගේ. අර පොඩි කාලේ කක්කුට්ටො අල්ලපු යකෙකුටවත් භය නැතිව හිටි බුරු බබා දැන් මැස්සෙක් දැක්කත් ආයේ ඒ පැත්තේවත් යන්නේ නැති බුරු බබා. මේක නිකම් ෆැන්ටසියක්ද කියලා හිතෙන තරම්....

ගෙවෙන මොහොතයි මමයි (කස්තාන්යා හා දෙල් කොස් )

2011-10-09T19:31:00.000+02:00

මම පොඩි කාලේ අපේ වත්තේ හැම තැනම ගස් තිබුනා. අදටත් ඒ තරමට වෙනසක් වෙලා නම් නෑ. ඒ උනාට ඉස්සර වගේ ඒවා අස්සේ තිබ්බ ආදරේ නම් අද වෙනකොට නෑ. ඉස්සර වගේ ඒ ගස් වල ගෙඩි හැදෙන්නේත් නෑ . සමහරවිට අපේ අම්මගේ ආදරේ නැති හින්දා වෙන්න ඕනේ. කොහොම හරි මේ කියන්නේ දෙල්කොස් ගහක් ගැන. අද වෙනකොට අපේ වත්තේ ගහෙන් භාගයක් විතර මැරිලා ගිහින්. ඉතිරි ඒවයේ හැදෙන ගෙඩි ඔක්කොම බුරු බබාගේ නෑයො රිලව් කන හින්දා බුරු බබාට ඉඳලා හිටලාවත් දෙල්කොස් කන්න හම්බ වෙන්නේ නෑ. (එහෙමමත් කියන්න නම් බෑ වත්තේ ගස් වල ගෙඩි නැතත් බුරු බබාගේ අක්කා ඉතින් කොහෙන් හරි එයා ඉල්ලන ඉල්ලන කෑම හොයලා කන්න හදලා දෙන නිසා තාමත් වරදින්නේ කලාතුරකින්.)

     දෙල්කොස් අපේ වතු වල ඇරෙන්න මම දැකලා තියෙන්නේ නම් කලාතුරකින්. පේරාදෙනියේ ගාඩන්ස් වල නම් තිබ්බා ගඟක් අයිනේ. ඕක දැක්ක ගමන් අපේ මල්ලිව ගහට නග්ගලා ගෙඩියක් කඩා ගන්න මට හිතුනත් නීති විරෝදි වැඩ කරන්න බය හින්දම බොහොම දුකින් හැරිලා ආවා.(මමනේ දන්නේ ඉතින් ඇත්ත)

   මේ දෙල්කොස් වල මම නම් කෑවේ ඉදිලා බිමට වැටුනාම ඇට ටික අහුලලා ඒවා පුච්චලා. ඒ කාලේ ඉති අද වගේ ගෑස් ලිප් නෙමෙයිනේ තිබුනේ. ඉතින් අම්මා හරි කවුරු හරි කුස්සියේ කෑම හදන අස්සේ හිමිට හොරෙන් හොරෙන් ලිප ගාවට ගිහින් දෙල්කොස් ඇට ලිපට දාලා ගින්දරෙන් යට කරලා හොරෙක් වගේ පැත්තකට වෙලා ඉඳලා ඒක පිච්චුනාම බැනුම් අහ අහා හරි ගින්දරෙන් එලියට ගන්න හදද්දි කවුරු හරි හරි ඇවිත් ගානට පිළිස්සුන දෙල්කොස් ඇට බේරලා අරන් දුන්නම උණු උණුවෙන්ම කාලා කටත් පුච්චගෙන දඟලපු අවස්තා තමයි වැඩියම තිබ්බේ ඉතින්.ඒ වගේද ඉතින් ඒවයේ රහ?

      බොහෝ වෙලාවට අපේ අප්පච්චි මිදුලේ ලොකු ගින්දරක් හදලා ඒකේන් අපට දෙල්කොස් ඇට පුච්චලා දෙනවා. බුරු බබාලගේ ගමට නිතරම වැස්ස තියෙන නිසා ඔය වැසි දවස් වල හවසට තමයි අප්පච්චි ඔය වගේ කෑම හදලා දෙන්නේ. මතක විදියට දෙල්කොස් උයලාත් කන්න පුළුවන්. ඔය බුරු බබාල ඉතින් පොඩි කාලේ ඉඳන් කිරි හොදි බබාල නිසා මේ වගේ කෑම ආසාවෙන් කෑව බවක් තමයි මතක තියෙන්නේ.

   අද හවස ගෙදර ආවම පසු ගිය දවසක ඒමි ගෙනත් දීපු කස්තාන්‍යා ඇට වගයක් තියෙනවා කියලා මතක් වුනා. ඉංග්‍රීසියෙන් චෙස් නට් කියන්නේ අන්න ඒවා. පාරේ අයිනේ ලංකාවේ රට කජු විකුනනවා වගේ මෙහෙත් පුච්චලා එවෙලේම රශ්නෙන් දෙන කස්තාන්‍යා තියෙනවා. කොහෙද ඉතින් ඉස්සර වගේ නෙමෙයිනේ දැන් කොච්චර කන්න ආසා වුනත් ඇඳුම් කිළිටි වෙයි දැළි ගෑවෙයි වගේ හිතලා පාරෙදි ඕවා කන්නෙ නෑ වැඩට යනකොට එහෙම. ඉස්සර වගේ නිවාඩු දවසටත් රවුම් ගහන්නේ නැති නිසා කන්න වෙන්නෙම නැති තරම්. අනිත් එක 5€ කටදෙන්නෙත් කස්තාන්යා ඇට පහක් හයක්. ඒ වෙලාවට ඉතින් මටත් පාරේ කස්තාන්යා විකුනන්න හිතෙනවා.

       වැස්සයි කස්තාන්යා උනු උනුවෙනුයි ඉබේම ඉතින් මතක පාරේ රවුම් ගැහුවා. කොහොමත් ඒ තරම් ලොකු වෙනසකුත් නෑ පොඩි කාලේ දෙල් කොස් ඇටයි කස්තාන්‍යා ඇටයි අතර. ඉස්සර වගේ එරික් හිටියා නම් කියාවි ආන්ටි මට ගොඩාක් ඔයාට පොඩ්ඩක් කියලා. මේ දේවල් හැම එකක්ම අස්සේ හිමීට හිමීට කස්තාන්‍යා ඇට සියයක් විතරම බුරු බබා කාලානේ තනියම..


( ප/ලි

මම දෙල්කොස් ගෙඩියක් හොරකන් කරා මෙන්න මෙතනින්. )

බුරු බබාගේ මාළු කෑම.

2011-10-01T17:03:00.000+02:00

මේ ළඟදි දවසක සුපර් මාකට් එකට ගිය ගමන් දිලිසි දිලිසි ඉන්න මාළුවෝ වගයක් දැක්කාම මට හිතුනේ ගෙදර ගේන්න. (කොහොමත් මම ඔය පිට පැත්තේ ලස්සනට යමක් හොයලා බලන්නේ නැතිව කරපු එකම දේත් මේක විතරක් නෙමෙයි.) මම ඉතින් ඔය මාළු කපලා සුද්ද කරන්න වගේ දේවල් නොදන්න හින්දා සුපර් මාකට් එකේ වැඩ කරන කාට හරි කියලා ශුද්ධ කරගෙනම තමයි එන්නේ. (මට මාළුවෝ කන්න, උයන්න තේරුනාට ඔය කපන කොටන පාට් එක නම් තේරෙන්නෙම නෑ. එහෙම උනා කියලා නොකා ඉන්නයැ.)

කොහොමත් කඩේකට ගියාම බඩු ගනිද්දි තවම මට විතරක් එක දවසකට කන්න පුළුවන් ප්‍රමානය ගන්න මොන හේතුවක් හින්දද මන්දා මට හිතෙන්නේම නෑ. ඒක හින්දා මම මුහුන දෙන්නේ ආර්ථික ප්‍රශ්න විතරක්ම නෙවි අන්තිමට තියා ගන්න ඉඩක් නැති අවස්ථාත් ඕනෙ තරම්. අනිත් දවසට නම් මෙහෙම කරන්නෙ නෑ කියලා හිතාගත්තාට පසුවදාට ත් ඒක එහෙමම තමයි.

ඔය පසුගිය දවසක ඉතින් වතුර හරි මොනවා හරි විතරක් ගන්න ගියාගමන් ඔය එහෙ මෙහේ බලනකොට තමයි අළුත්ම අලුත් දිලිසි දිලිසි ඉන්න මාළුවෝ දැක්කේ. දැක්ක ගමන් මම හිතුවේ ලංකාවේ හෙම ඉන්න පරව් කියලා. ඉතින් මොකුත් හොයන්නේ බලන්නේ නැතිව මාළුවෝ තුනක්ම ගත්තා. කොහොමද මගේ මොලේ?
   පළවෙනි දවසට එකක් විතරක් එලියෙන් අරන් තියලා ඉතිරිවා ෆ්‍රීසර් කරා. කොහොමත් අර තොග ගෙනාවම ඕක නේන්නම් කරන්නේ. කොහොම හරි එදා මම එලියෙන් කෑව හින්දා මාළුවා හදන්න බැරි වුනා. පසුවදා දවල් මාළුවා සෝදලා උයන්න ගත්තා. මට ටිකක් අමුතු ගඳක් වගේ ආවා. ඒත් මම ආසම විදියට මාළුවා හැදුවා. කන්න ගියාම තමයි මට තරු පෙනුනේ. හරිම අමුතු ගඳක්. කන්න තියා හිතන්නවත් බෑ. මම සැන්ඩ්විච් එකක් හදාගෙන කාලා වැඩට ගියා.

   පස්සේ දවසක ආයේ සුපර් මාකට් එකට ගිය ගමන් මම එතන වැඩ කරන බෝයි කෙනෙක්ගෙන් ඇහුවා මම මෙහෙම මාළු වගයක් ගෙනිච්චා. අමුතු ගඳක් ආවා. කන්න හැදුවමත් ඒ ගඳ ආවා. මම විසි කරලා දැම්මා. ආයේ නම් උඹලා මට මාළු දෙද්දි කන්න පුළුවන් දෙයක් දීපන් කියලා කීවම කොල්ලා පුරුදු වැදගත් විදියටම සමාව ඉල්ලන ගමන්ම මම ගත්ත මාළු ගැන එහෙම අහලා කතාව එතනින් ඉවර උනා.

අද සෙනසුරාදානේ. මම නිවාඩු පාඩුවේ එළවළු පළතුරු ගන්න දවසනේ. ඉතින් අද මම ගේ ළඟ පොලේ ඉන්නකොටත් අර මාළුවම ඉන්නවා දිලිසි දිලිසි. ඒ උනාට ඉතින් මම නම් ආයේ ගන්න ගියේ නෑ. අර අමතක වෙලා විසි කරපු නැති ෆ්‍රීසර් එකේ ඉන්න මාළු ගැන මතක් උනෙත් අද තමයි. පොඩ්ඩක් හොයලා බලද්දි මේ විශේෂිත මාළුවෙක්ලු. කන්නත් පුලුවන්ලු. විශේශ කෑමත් හදනවලු. ඒ උනාට මට නම් හැම මාළුවෙක්ම එපා වෙලා ඉන්නේ උන්ගේ ගඳට.

ගෙවෙන මොහොතයි පොශ් බුරු බබායි පොර බුරු බබායි.

2011-09-29T12:38:00.000+02:00

පෙරේදා මම අන්තිම ස්කෑන් එක කලා. කාලයක් තිස්සේ කල් යව යවා ඉඳලා එහෙන් මෙහෙන් යන්නම ඕනේ එකක් නිසා ගියා මිසක් කිසිම කැමැත්තකින් නෙමෙයි ගියේ. කොහොමත් අන්තිම කාලේ මම වෙන් කරගෙන තිබුනු එකම මෙඩිකල් ටෙස්ට් එකකටවත් ගියේ නෑ. මේ වෙද්දි මට කරන්න තියෙන හැම ටෙස්ට් එකටම දවස් කීපෙකට කලින් හොස්පිටල් එකෙන්ම කතා කරලා මතක් කරලා දෙනවා. ඒ තරමට අපේ හෙල්ත් සර්විස් නම් හොඳයි. තවමත් මේ රටේ හොඳයි කියලා කියන්න පුළුවන් එකම දේ ඕක විතරමයි.

      මම පොඩි කාලේ ඉඳන්ම නීරොගී ළමයෙක් නොවුන හින්දා සමහරවෙලාවට ජීවිතේ මගෙන් මඟ හැරෙන්න ඔන්න මෙන්න කියපු අවශ්තා ගොඩාක් තිබුනා. මට මතකයි පොඩි කාලේ මට පුංචි උණක් හැදුනත් අපේ අම්මයි අප්පච්චියි මාව අතේ තියාගෙනමයි ඉන්නේ. පොඩි කාලේ ඉඳන්ම මම ඉල්ලීම් දිනා ගන්න සමත් වුනෙත් මම ලෙඩ උනාම ගෙදර අයට තිබුන අපහසුතා වෙන්න ඕනේ. ඉස්සර පොඩිම කාලේ මම ගෙදර කා එක්ක හරි තරහා වුනොත් කෑම කන්නේ නෑ. ඉතින් පසුවදාට මම ලෙඩ වෙලා දොස්තර ගාවට එක්කන් යන්න ඕනේ. බෙහෙත් දෙන්නත් බෑ මම කෑම කාල නැති නිසා. ඔය වගේ වෙලා අන්තිමට මට උණ වැඩි වෙලා කිහිප පාරක්ම පියවි සිහියෙන් ඈත් වෙන හින්දා දොස්තරලා කියලා තිබුනේ මට උණ වැඩි වෙන්න නම් දෙන්න එපා කියලා. ඒ උනාට මම හරි ආසයි ඒ කාලේ මම ලෙඩ වෙනවට. ඔය කාලෙම වගේ මාත් එක්කම සෙල්ලම් කරපු රසික මල්ලි පොල් කෑල්ලක් හොරෙන් කනකොට එයාගේ අම්මා බැන්නම බය වෙච්ච පාරට ඒක හිර වෙලා මියගියා. එවෙලේ අපේ අප්පච්චි රසික මල්ලිව උස්සන් දුවනවා මට අද වගේ මතකයි. ඒත් ඒ වෙනකොටත් කරන්න කිසිම දෙයක් තිබිලා නෑ. එදා තමයි පලවෙනි පාරට අපේ අප්පච්චි අඬනවා දැක්කේ. එදා අප්පච්චි මට මතකයි ඔක්කොමලාට හයියෙන් බනිනවත් එක්ක ළමයින්ට හෙම අතක් උස්සන්න එපා කියලා. කොහොමත් අපේ ගෙදර කාටවත්ම අම්මවත් අප්පච්චිවත් ගහලා හදපු ළමයි නෙමෙයි. එකම එක දවසක් එයා අයියටයි අක්කටයි ගහනවා මට මතකයි. ඒත් පස්සේ එයාටම දුක හිතිලා එයාලාව වඩා ගෙන ඉන්නවත් මට මතකයි මම පුංචි කාලේ වුනාට.

ඒ උනාට ඒකටත් එක්ක හරියන්නම අපේ අප්පච්චිට තරහා ගියාම අපි දිහා බලන බැල්මෙන්ම අපි දන්නවා අපේ සීමාවන්. කොහේ ගියත් එයා ගෙදරට එනකොට අපි කන්න ආස දේවල් උස්සගෙන ආවා. පොඩි කාලේ ඉඳන්ම තෝරා බේරගෙන කන පුරුද්දක් මගේ තිබුන හින්දා ඔය මොනවා ලැබුනත් මොකක් හරි අඩුවක් මට තිබුනා. කාලයත් එක්ක ඒක අදටත් මම ගාව ඉතුරු උනා කියලා මට හිතෙනවා. අල්ලපු ගෙවල් වල ළමයි මඤ්ඤොක්කා කනකොට අපිට කවදාවත් අම්මා ඒව කන්න දුන්නේ නෑ. මම හිතන්නේ අදටත් මම මේ වගේ දේවල් වලට වැඩියම ආස ඒ තහනම් කෑම වෙච්ච හින්දා වෙන්න ඕනේ. කොටින්ම අපේ වත්ත පුරා දෙල් ගස් තිබිලා බිම පිරෙන්න ගෙඩි වැටිලා තිබිලාවත් ආසාවටවත් ගෙදරදි ඒවා කන්න දුන්නේ නෑ. හරියටම හේතුවක් නොදන්නවා වුනාට ඒවා කෑවම මම ලෙඩ වෙන මොකක් හරි හේතුවක් තිබ්බ කියලා මට මතකයි.
පොඩි කාලේ මම කවදාවත් කඩේකින් කාලා නෑ. දැන් නම් කවුරුත් කීවටවත් විශ්වාස කරන එකක් නෑ මම බූන්දි දන්නේ මීට අවුරුදු හතරකට පහකට කලින්. වඩේ එහෙම කාලම නැද්ද කොහෙද ඉස්සර. හදිස්සියකට හරි කඩෙන් මොනවා කෑවත් විනාඩි දහයෙන් බොහ් ගාලා එලියට දාන හින්දා මම ම සෙල්ෆ් කන්ට්‍රෝල් වෙලා හිටියා ලොකු කලකදිත්.වෙන එකක් තියා අදටත් ඔය මොකක් හරි එකක් දැක්කම අනේ මට ඒක කන්න ඕනේ කියල උඩ පැනගෙන ගියාට මම දන්නවා ඒකා කාලා විනාඩි දහයකින් මට විඳින්න වෙන දේ. ඉතිරි කතා ඉතින් අහන්න ඕනේ නෑ නේ මම ඔය මගේ පරණ කතාවල ලියලා තියෙනවානේ. ඒ උනාට ඉතින් එහෙම කියලා ඔය දැක්ක ගමන් උඩ පැනගෙන අනේ මේක මට කන්න ඕනේ කියලා නොකියා ඉන්නේ නම් නෑ කවදාවත්.
     කොහොමත් අද වෙනකොට මම කන්නේ ලුනුයි වතුරයි දාලා තම්බන පාස්තා එකයි ඒකට චීස් කුඩු ටිකක් හා ඔලිව් ඔයිල් ටිකක් දාලා. අර මුහුදු කොල්ලකාරය කියනව වගේ රස නැත්තේ නෑ ඒක මට. නැත්නම් මස් එකක් නිකම්ම නිකම් පෑන් එකේ දෙපැත්ත දාලා ලුනු ටිකක් දාගෙන වගේ එහෙමත් නැත්නම් කොළ සැලඩ් එකක් වගේ දෙයක් තමයි හැමදාම මගේ ප්‍රධාන ආහාරය වෙන්නේ. ලංකාවට ගියත් සුදු බත් හෝ රතු බත් එක්ක කොළයි එළවළුයි විතරයි. කොහොමත් පොඩි කාලේ ඉඳන් අපේ අම්මා අපිට ඇති වෙන්න කොල කන්න හුරු කරලා තිබ්බ හින්දා මට බත් නැතත් තණකොළ හරි කන්න පුළුවන් තාම. ඒ උනාට ඉතින් කවුරු හරි මොකක් හරි ගමේ කෑමක් ගැන කිව්වොත් මම සඳරු වගේ ඔකඳ වෙන එකත් බොහොම සාමාන්‍යයි. අර ජනු හැලපා ගැන වැලි තලප ගැන කීවම අතීතයට ගිහින් ඒ රස හොයන්නෙත්, මම මඤ්ඤොක්කා ගහක් හිටවලා ආවම ඒක මට නොදී තනියම කනවා විතරක් නම් කමක් නෑ අපි මේ මඤ්ඤොක්කා කනවා කියලා අගේ කරන මලී වගේ ඈයෝ එක්ක මට තියෙන්නේ එසේ මෙසේ තරහකුත් නෙමෙයි.

මේ දේවල් ඔක්කොම එක පාර මතක් වෙන්නේ සමහර විට ඔය කෑම හින්දම ඔය තරම් පරෙස්සම් වෙලත් තියෙන ප්‍රශ්න සමහරු වල ඉහගෙන කනවා වගේ මටත් තියෙනවා. පෙරෙයිදා කරපු ටෙස්ට් එකෙන් පස්සේ අර බොරුවට දැන දැනම ඇත්ත වහගෙන හිටපු පොශ් බුරු බබා, එක්තරා පංතියක් නියෝජනය කරන බුරු බබා, පොරක් වෙන්න ඕනේ හින්දා බ්ලොග් ලියන බුරු බබා, එහෙමත් නැත්නම් අනෙත් මිනිස්සු පස්සෙන් ගිහින් අනේ මාව පොරක් කර ගන්න කියලා අඬන බුරු බබා, පිට රටක ඉන්න හින්දා බොන මිනිසුන්ගේ වැරදි නොදකින බුරු බබා, තව සමහරු බුරු බබාගේ තියෙන මනුස්සකමට නිග්‍රහ කරලා අපිට එයාව ඇණයක් අපි එයාව ඉග්නෝ කරනවා වගේ ලොකු කතා කියන අයටත් , මගේ ඕන මෝඩ කමක් එක්ක මම කියන දේවල් කරලා අන්තිමට මල්ලි මට දුකයි කීවම තමුසෙගෙ මිනිස්කමයි අරකයි මේකයි හින්දා කවද හරි සර්පයින් ඇසුරු කරද්දි දැනගන්න ඕන උන් හපන බව කියලා ඔයා කවදාවත් යමක් ඉගෙන ගන්නේ නෑ අක්කේ කියලා මටම බනින අපේ මල්ලිගේ ආදරෙත්,ඕනේම වෙලාවක ඕනම රෑක කොයි තරම් වැඩ කරලා මහන්සි වෙලා හිටියත් ඔයාට කොහොමද මොකද උනේ අහන යාළුවන්ගේ ආදරේ මැද්දෙත් මොනදේ කොහොම වුනත් පොඩි වෙනසක් දැක්ක ගමන් Buru, chè ti ha successo? non lo sapevi che esistono solo bastardi nel mondo è tu non capirà mai la vita cosi come. smetti di essere sta signora perfetta. prega ti della umanita è tutto il resto කියන ඒමි වගේම බොහෝ අය අස්සේ බැඳීම් ගැන ප්‍රශ්න ගැන නිරවුල්ව, බැනුම් අහගෙන කියවන්න හරි මට පුළුවන් කවදා කොහොම මේ දේවල් දාලා යනවද ඒ දවස ළඟයි කියලා දැනගෙන හිනා වෙන්න බැරි උනාම අඬන්න හිතුනත් නිදහසේ ඒකවත් කරන්න බැරි වුනාම මේ වගේ කිසිම තේරුමක් සම්බන්දයක් නැති සටහනක් ලියන එක මට දැන් පුරුද්දක් වගේ.

මට අමුතුවෙන් පොරක් වෙන්න උවමනාවක් නෑ. බ්ලොග් එකක් නැති උනාට, මගේ උපන් ගමෙන්, රටෙන් ඈත් උනාට,සිංහල ස්කෝලෙ නොගියාට, මම සිංහලෙන් කතා නොකලාට, . ආදරේ කරන කෙනෙකුට බැනලා හරි යමක් කීවට, පසුවදාට ඔයා කොහොමද කියලා අහන, ඕනෙම කෙනෙක්ගේ අපහසුතාවයක් දුකක් අසරණකමක් දැක්කොත් ඕනෙම උදව්වක් කරන , ආදරේ මනුස්සකම එක්ක හැබෑවට ගණුදෙණු කරන, කාටවත් රුපියලක් තරම්වත් වංචාවක් නොකර බොහෝම දුක් මහන්සියෙන් සල්ලි හොයන, නිදහසේ මගේම කියලා ලෝකෙක ජීවත් වෙන, අවුරුදු 36 ක් වෙන මම හැබෑවටම පොරක් තමයි. මේ බ්ලොග් එකක් අස්සේ නොකීවට ඔය පොර සහතික ඕනේ තරම් මට තියෙනවා. ඉතින් අමුතුවෙන් ඕවා හොයන්න මහන්සි වෙන්න මට උවමනා නෑ.

අතීතයයි මමයි ගෙවෙන මොහොතයි.

2011-09-26T17:58:00.000+02:00

කිතුල් හකුරු කෑල්ලක් හපමින් ප්ලේන් ටී එකක් බොනවා කියන්නේ මට එක්තරා විදියක විඳීමක්. ඒක තවත් රහ වෙන්නේ වැස්ස දිහා බලා ගෙන සීතලේ ඇඹරෙමින් ඒක හරියටම ඇඟට දැනෙන්න කරද්දි. මේ විඳීම් අස්සේ තියෙන අමුතු හැඟීම හරියටම මේකයි කියන්න මම කවමදාවත් සමත් වෙලා නෑ. මට හිතෙන්නේ ඒක තව කෙනෙකුට තේරුම් කරන්න බැරි යමක් වෙන්න ඕනේ.

   මේ වගේ මටම ආවෙනික වෙච්ච මගේ විඳීම් බොහොමයක් තියෙනවා. චීස් කෑල්ලක් හපමින් රතු වයින් වීදුරුවක් බොන එකත් ඒ වගේම දෙයක්. ඒත් අදටත් මට තේරිලා නෑ මට ඒ දැනෙන හැඟීම දැනෙන්න නම් වයින් බෝතලය සෝෆා එකේ පැත්තක තියාගෙන එක අතකින් වීදුරුව අල්ලගෙන අනිත් අතේ පොතක් හෝ කියවීමට යමක් තිබුනාම විතරක් මේ දේවල් ඇයි මට දැනෙන්නේ කියලා.

ගෙවුනු සති අන්තය කාලෙකට පසුව මම විඳපු සති අන්තයක්.

ඒකට ඉන් එහාට යමක් කියන්නත් මම දන්නේ නෑ. මම වෙනුවෙන්ම බොහොම දුරක ඉඳන් ආපු වයින් එකක් වගේම ඒ මොහොත මාත් එක්ක බෙදා ගත්ත පුද්ගලයා එක්කත් පොත්, ෆිල්ම් නාට්‍ය, දේශපාලනය. ආර්ථික විග්‍රහයන් හා එකිනෙකට සම්බන්ද නොවෙන දේවල් කියවද්දි මට හිතුනේ ගෙවෙන මොහොත එතනම නතර වෙනවා නම් කියලා විතරමයි.
අවුරුදු ගානකට පසුව මම මේ සීතලේ මුහුදු ගියා. ඒ සීතල සුළඟ අස්සේ වැල්ලේ නිදාගෙන පොතක් කියවන ගමන් මම ආසම වීඩියෝ ගේම් එක සෙල්ලම් කලා. ටිකකින් මගේ යාළුවා ලොකු මාළුවෙක් අල්ලගෙන මට කෑගහද්දි විතරයි මම මගේ ලෝකයෙන් මිදුනේ. වෙනදා මාත් එක්ක මුහුදු යන යාළුවා කියන්නේ ඔයා එනවා නම් මගේ පැත්තටවත් එන්න එපා කියලා. ( මගේ කෑගැහීම් අස්සේ මාළුවෝ ඈතට යන නිසා.)
      ඒත් කවදාවත් නැති විදිහට මට මාව විතරක් වෙලා. පස්සේ එමින් ගමන් ඔයා ඉතින් මාත් එක්ක ආවට මාත් එක්ක වචන කීයද කතා කරන්නවත් හිටියේ කියනකොට විතරයි මට මතක් වුනේ මම තනියම ඒ මොහොත විඳලා නේද කියලා. ඒත් මේ වෙද්දි ඒ පුද්ගලයා විතරක් නෙමෙයි මා මේ අවට දේවල් පුද්ගලයින් හැමදේම වෙනස් වෙලා.
කොටින්ම කාලය මොන තරම් දේවල් වෙනස් කරලද?
ඒත් සමහරක් දේවල් අස්සේ ඉස්සර දවසක තිබුන විඳීමම දැනෙන්න පුළුවන්. මේ මම දැන් අහවර කරමින් සිටින හකුරු කෑල්ලයි ප්ලේන් ටී එකයිත් ඒ වගේ...

Riccardo scamarcio හා මම

2011-09-22T00:45:00.000+02:00

උදේ ඩොක්ට ළඟට ගියා.
පැය එක හමාරක් විතර වේටින් ලිස්ට් ඉන්න ගමන් සිස්ටම් එකට බැන බැන හිටියා එතන හිටපු මෙඩිකල් රෙෆ් කෙනෙක් එක්ක.
ඩොක්ටත් එක්කත් ටිකක් නිවාඩු , ලංකාව, දේශපාලනය වගේ දේවල් කතා කලා. . gastroscopy එකක් කරන්න කිවුවම පොඩ්ඩක් විතර මූන ඇඹුල් වුනා මගේ.
එමින් ගමන් එළවළු කඩේට ගියා, එතන හිටපු ලස්සන කොල්ලටත් බැනලා ආවා මිදි රහ නෑ කියලා.
ඔය අතර මගේ ගෙට ඉස්සරහා තියෙනවා එළවළු පලතුරු විකුනණ පොලක්. එතන තිබිච්ච ගමෙන් ගෙනාපු පලතුරු කියලා මට හිතුන ටිකක් උස්සන් ආවා.
ගෙදර ආවම මට මතක් වුනේ එමින් ගමන් පාන් ගන්න බැරි වුනානේ කියලා. ආයේ සුපර් මාකට් ගියා පාන් ගන්න.

ගෙදර ආවා සැන්විච් එකක් හදාගත්තා. ටෙලිෆෝන් කෝල්ස් වගයකට‍ උත්තර දුන්න. මිදි කිලො එකක් විතර හෝද ගත්තා. කාමරේට ගිහින් සෝෆා එකේ වාඩි වෙලා ටී වී බලද්දි මිදි ඔක්කොම වාශ්ප වෙලා.
ආයේ ටිකකින් බලද්දි මම හොඳටම නිදි. පැය තුනක්.
හවස කරන්න හිටි වැඩ ඔක්කොම එහෙමමයි.

මේකද මගේ දවස? කිසි රහක් නෑ.

හවස තේ එකක් බොන ගමන් මම පත්තරේ බැලුවා.
බොම්පියානි එඩිටර්ස් ලාගේ අලුත් පොත් ගැන දැක්කම මට හිතුනේ දවස පටන් ගන්නේ එතනින් කියලා.
පාවුලෝගේ අලුත් පොත එලියට එන බවක් දැනන් හිටියට පොත් කඩ වලට දාල තිබුනේ නෑ. ඔන්න අද එලියට දානවලු.
ඒ කියන්නේ අර දකින දකින පැත්තේ පේන පොත් කතා අස්සේ මටත් දුකක් වෙන්න දෙයක් නෑ. එවෙලේම යාළුවෙකුට කතා කලාම එයා එද්දි පොත ගෙනත්ම දෙන්නම් කියපුවම ආයේ මොකටද මම මහන්සි වෙන්නේ.

හිතට සතුටක් ආවා.

ඒ කියන්නේ ඉතින් මට වෙර්මිචෙල්ලි හදන්න කියාපු වෙලාව.
එළවළු ජුලියන් ක්‍රමයට කපන්න ලොකු ඉවසීමක් තියෙන්න ඕනේ. දන්න කියන කාලෙක ඉඳන් මගේ ආසම කෑම.
කෑම කාල ඉවර වෙද්දි නිව්ස් වලට කියපු දේවල් යම්තමින් අහගෙන ඒමි එක්ක පැයක් විතර කතා කලා.

මෙන්න රිකාර්දෝ ස්ක්‍රාමාචො......
අහන්න දෙයක්ද. බුරු බබයි ඉටෑලියන් සිනමාවයි කිව්වම.
කොහෙද ඊයේ පෙරේද වැනිස් ගිහින් ඉන්න රිකාර්දෝ දැක්කට ෆිල්ම් එක බලාගන්න බැරි උනා නේ.
ෆිල්ම් එක පුරාවටම මම හ්ම් කිව්වේ නෑ. ඒ තරමට මේ අහංකාර කොල්ලට මම ලව්.

ඒ අස්සේ සබ්රීනා ෆෙරිල්ලි එයාගේ මිනී සීරිස් එක්ක

දවසම අවුල් වෙලා කියලා නහයෙන් අඬ අඬා හිටපු මට මෙයිට වඩා මොනවද?

හැමදාම කළුවර නෑ....

නිදහස

2011-09-17T10:45:00.000+02:00

     සෙනසුරාදා කියන්නේ ඉතින් ගෙදර ඉන්න දවසනේ... එදාට තමයි ඉතින් ගොඩාක් වෙලාවට සුපර්මාකට් යන්නේ, එළවළු පළතුරු ගන්න පොලට යන්නේ වගේ ගොඩාක් නිවාඩු පාඩුවේ කරන්න පුළුවන් දේවල් කරන්නේ. කොහොමත් මේක තමයි බොහෝ වැඩ කරන අයගේ තත්වය. ඒත් මම නම් ඔය ඔක්කොම කරන්නේ මට හිතුනොත් විතරයි සෙනසුරාදාට. මට කම්මැලියි වගේ නම් එදාටත් මම නම් පිජාමා බේබි තමයි. මේක තමයි මම තනියෙන් ජීවත් වෙන්න ආස කරන මූලිකම හේතුව. කොටින්ම නිදා ගත්තෙම නැතත් එදා ආයේ කවුරු ආවත් දොරවත් අරින්න මම කැමති නෑ.

      අනිත් එක මෙහේ කලින් නොදන්වා ගෙදර බෙල් එක ගහන්නේ ලියුම් නම් විතරමයි. එහෙම නැත්නම් ඔය හෑන්ඩ් බිල් වගේ ඒවා වලටත් ඒ අය කාගේ හෝ ගෙදරකට බෙල් එක ගහල කොන්ඩොමීනියල් එකට එන්න උත්සාහ කරන අය. එහෙම නොවුනොත් ඉතින් බයිබලේ මිනිස්සු.

   අර කිවුවා වගේ නිදාගෙන හිටියත් කවුරු හරි බෙල් එක ගහද්දි මුලින්ම හිතන්නේ පෝස්ට්මන් ඇවිල්ලා ඉතින් අත්සන් කරලා ගන්න ලියුම් ඇති කියලා එක පාරට දුවගෙන ඇවිත් කවුද අහන එක සාමාන්‍ය සිරිතක්. මොකද ඔය අත්සන් කරලා ගන්න ඕන ලියුමක් නැතිනම් ආයෙ ඒක ගන්න පෝස්ට් ඔෆිස් එකටම යන්න වෙනවා. ඒක හරිම කරදරයක්.

      කොහොම උනත් අපි පුරුදු වෙලා ඉන්නේ ගෙදරකට එක පාරටම යන්න කලින් කෝල් කරලා කොහෙද ඉන්නේ මොකද කරන්නේ ෆ්‍රී වගේ නම් එහෙනම් මම මේ ළඟපත ඉන්නේ තව ටිකකින් එන්නම් කියන එකනේ. (හොඳම යාළුවෙක්ගෙ නම් ෆ්‍රී නොවුනත් ගෙදරකට බලෙන් හරි යන එක සාමාන්‍යයි. ආයේ පිජාමා එකෙන් වුනත් එයා පිළිගන්න බැරි ප්‍රශ්නයක් නෑ නේ.)

       ඔය වගේ ඉතින් ඔය දෙවියන්ගේ පණිවිඩේ අරන් එන මිනිස්සු එක්ක මට තියෙන්නේ පුදුම තරහක්. ඒ මම ඒ ආගම් ප්‍රශ්නයක් හින්දා හෙම නෙමෙයි. ඒ ඒ අය ඒ අය කැමති එකක් අදහා ගන්න එකේ වරදක් මට පේන්නේ නෑ. ඒත් එයාල දෙවියන්ගේ දූතයෝ වෙලා මගේ ගෙදර බෙල් එක ගහන එකට මම තරහයි.
මේ වගේම මම කරන වැඩ හරහා ගොඩාක් අය මගේ ගෙදරට එනවා. කොටින්ම කලින් ඇපොයින්මන්ට් එකක් ඇතිව. එහෙම නැත්නම් මට කෝල් එකක් නොදී කිසිම කෙනෙක් මාව හමුවෙනවට මම කැමති නෑ. මේ බොහෝ අය මගේ යාළුවොත් නෙමෙයි. රාජකාරි සම්බන්දතා විතරක් හින්දා මම දන්න හඳුනන අය.

     දැන් ටික දවසක ඉඳලා මගේ ගෙදර බෙල් එක නිතරම වදිනවා. කොන්ඩෝමිනීයල් එකේ එන්ට්‍රන්ස් එක නෙමෙයි කෙලින්ම මගේ දොර ඉස්සරහා. දවසක් දෙකක් මම කව්ද කියලා බලල හොරෙන් හැංගිලා වගේ හිටියා. කොහොම හරි මේ ළඟදි දවසක නිදිමතේම අර බෙල් එක වදිනවා ඇහිලා ඇවිත් දොරත් ඇරලා. බලද්දි මගේ ඉවසීමේ එහා යන දෙයක්........ අහන්න දෙයක් නෑ නේ......

මට මතකයි බින්දි ලියලා තිබ්බ කතාවකට මම කියපු කතාවක්... පාරේ දැක්කම අහක බලාගෙන යන්නේ මෙන්න මේ වගේ නිසා....

(image by)

Nostalgia

2011-09-15T08:37:00.002+02:00

රෑ නිදා ගන්න යනකොට කාමරේ පුරාම බෙඩ් එක පුරාම ෆයිල් කවරයි අරවයි මේවයි. (මගේ අඩවිය අවුල් කරන්න එරික් ගියාට පස්සේ කව්රුත් නෑ. ඊයේ දවල් මොනවදෝ ඩොකියුමන්ට්ස් වගයක් හොයන්න මමමයි ඕවා එහෙ මෙහෙ දැම්මේ. ඒ වෙලාවේ හදිස්සියට මම ඇඳ උඩ දැම්මේ පස්සේ අස් කරන්නනේ...

ටිකක් විතර දෙවියෝ මතක් කරලා ඇඳ අස් කර ගන්න හදනකොට මම දැක්කේ බුරු බබාගේ අවුරුදු පහලොවකට එහා ෆොටෝ වගයක්... ජීවිතේ සුන්දරම දවස්.... කොටින්ම ඒ කාලේ හිටිය මම අද ඇත්තෙන්ම නෑ....
ඉතින් එවෙලේම ස්කෑන් කරන්න මට කම්මැලි නිසා ෆෝන් එක අරන් ඒ ෆොටෝස් අප්ලෝඩ් කරලා ෆේස් බූක් එකට දාලා මම තනියම හිතන්න ගත්තා. කොටින්ම එකට නිදාගත්ත මම උදෙ හතර වෙද්දි ඇහැරලා...
මට අවුරුදු දහ නමයක් විතර වෙද්දි මම කොළඹ ආවම එක දවසක් මට අයිස්ක්‍රීම් කන්න හිතුනා. මට මතකයි එවෙලේ මායි ඒමියි හිටියේ බම්බලපිටියේ මැජෙස්ටික් එකේ අපේ අක්කගේ ඔෆීස් එකේ. දන්නවානේ ඉස්සර ලංකාවට ආවම සෙල්ලම් දාන්න බෑ. අපේ අක්කලා කොහොමත් මට සලකන්නේ දහතුනේ බබා විදියටනේ... ඉතින් මායි ඒමියි අක්කට කිව්වා අක්කේ අපි දෙන්නා පොඩ්ඩක් එලියට ගිහින් එන්නම් ඉක්මනින් එන්නම් කියලා. අපි දෙන්නා වාහනෙට නැග්ගා.... අයිස්ක්‍රීම් හොයාගෙන. අපි දෙන්නා නතර උනේ කළුතරින්. ඔය තියෙන්නේ ඒ මතකේ...

මම දන්නවා අයිස්ක්‍රීම් නෙමෙයි මොනවා දෙනවා කිව්වත් පාරක් තොටක් නොදන්න මමවත් ඒමිවත් අද එහෙම ගමන් යන්නේ නෑ. අනිත් එක මම කන අයිස් ක්‍රීම් එකකුත් නෑ... ඒත් ඒ අත්දැකීම මට ආපහු විඳින්න බෑ......... ඒ තරම් ඒ දේවල් සුන්දරයි...

කොහොමත් ඉතින් මම මෙහෙදි මුහුද පළාතවත් බලන්නේ නෑ... ඒ උනාට ලංකාවට ගියාම ආයේ මුහුද තමයි මගේ ආදරවන්තයා. වතුර වලක් දැක්කත් මට ඒකේ නාන්න ඕනේ. ඉස්සර බලංගොඩ ඉන්නවා නම් බෙලි හුල් ඔයේ නාන්නේ නැතිව මට එක දවසක් ඉන්න බෑ... අර පට්ට සීතලේ... ගෙදර උණු වතුර නැත්නම් මූනවත් හෝදන්නේ මම හෙම නෙමෙයි. ඉතින් මම දන්නවා අද මේ දේවල් මට ආපහු කරන්න බෑ......

අපි පොඩි කාලේ අපිට තිබුනේ ලොකු ඉඩම්.... ගොඩාක් ඒවට යන්න පාරක්වත් තිබුනේ නෑ... ඒ උනාට සෙනසුරාදා උදේට අර කඳු ඔක්කොම නැගලා වත්තේ නොයා හිටියේ නෑ අම්මා බැන්නත්. (ඇත්ත අපේ අම්මා හිටියා නම් අදට වඩා මම ඒ දේවල් එක්ක බැඳිලා ඉඳියි.) වතු වල තිබ්බ ගෙඩි වලින් භාගයකටත් වඩා මගේ නෑයො රිලව් කෑවට මමත් ඒවයින් ගොඩාක් කාල තියෙනවා....දැන් නම් මට ඉඩම් තියෙනවද කියලාවත් මම හොයලා බලන කෙනෙක් නෙමෙයි....... ඒ දවස් ආයේ එන්නේ නෑ.

මේ ළඟදි ලංකාවට ආවම මට මතකයි එරික් බෝයි මගෙන් ඇහුවේ මොකද මෙහේ විතරක් ගස් ගොඩාක් තියෙන්නේ? මොකද මෙහේ විතරක් මුහුද රශ්නේ... මොකද මෙහේ අය ඔක්කොම කළු? මොකද මෙහේ විතරක් මුක්කලා (cow) ගොඩාක් ඉන්නේ මොකද මෙහේ විතරක් බව්වෝ ඉන්නේ පාර පුරා වගේ ප්‍රශ්න... ආ තව ඇහුව දෙයක් තමයි ඇයි ඔයාගේ යාළුවෝ අපේ ගෙදර නිදාගන්නේ ? එයා ආයේ එහෙම මගෙන් අහන එකක් නෑ....
එරික් එක්ක ඒවා තේරුම් කරද්දි මම එයාට කීවම මේක තමයි අපේ රට මෙහේ තමයි අපේ ඔරිජින්ස් තියෙන්නේ කියලා එයා ලොකු ප්‍රශ්නාර්ථයෙන් මම දිහා බලා හිටපු හැටි මට තවම මතකයි....
අන්තිමට එයා කිව්වේ ඒ උනාට ආන්ටි මෙහේ මිනිස්සු ආදරේ ගැන දන්නවද ? කියලා. එයා අහංකාර සීයෙක් වෙලත් අපේ මල්ලි එක්ක, මලී එක්ක, හරේ එක්ක, ලසිත එක්ක, මලීගේ අම්මා, තාත්තා, රියාස් එක්ක ආදරේ බෙදාගත්ත හැටි හැටි මම හොරෙන් බලන් හිටියා.... වෙන එකක් තියා මම එහෙම එයාගේ දෙයක් ඇල්ලුවාම දාන ලොකු පාට් ඔක්කොම එයා අල්ලපු ගෙදර පොඩි මෑන්ට දැම්මේ නෑ... Nintendo D S එක ඒ පොඩි එකා බලෙන් උදුර ගනිද්දි එරික් කීවේ ඔයා සෙල්ලම් කරලා මට දෙන්නකෝ කියලා. ඒ පොඩි එකා එක්ක නොදන්න වචන වලින් ආදරේ බෙදාගත්ත දැක්කම මට මතක් උනේ නෑ ආයේ කවදාවත් මේ දේවල් දකින්න මට ලැබෙන්නේ නෑ නේ කියලා.

මම හිතන්නේ මේක තමයි Nostalgia කියන්නේ..... ( ඉතින් මම නිදි නැත්තේ ඒක හින්දා වෙන්න ඕනේ....)

Non ho un'alternativa

2011-09-04T18:18:00.001+02:00

Sono stanca
stanca di essere
vorrei abbandonare
ma non ce la farei ....

vorrei esserci
non per me
per le persone che sta accanto
e chi mi da forza di andare avanti
non vorrei deludere nessuno
ma ci penso spesso
alle volte non riesco
tranne pensare di abbandonare
tutto quello intorno a me

non ho un alternativa......

Status messages හින්දා වෙන අවුල්

2011-08-30T13:23:00.000+02:00

   මාව වෙව්ලනවා.
මම හොඳටම භය වෙලා.
ඒ විතරක් නෙමෙයි දාඩියත් දානවා භය වෙච්ච පාරට.

   අනේ මන්දා ඔන්න ඔය මලී වගේ කෙනෙක් වෙන්න මට බැරි වුනානේ.

   පසුගිය දවස් වල මම හිටියේ හුඟාක් අවුල් වෙලා. තාම ඒ හැටි කියලා වෙනසක් නෑ. මගේ ෆේස් බූක් එකේ ස්ටේටස්, බස්, බ්ලොග් ඒවා මේවා ඔය මගේ යාළුවෝ කියවනවා. (ෂික් මටත් ඔය හැම මඟුලක්ම ඕවායේ නොදා ඉන්නම බෑ නේ. )
    මෙන්න මේ වගේ මොකක් හරි එකක් දැකලා මගේ යාළුවෙක් කෝල් කලා. කැමති වුනත් නැතත් ඇවිත් හම්බ වෙන්න කියලා කීවම ඉතින් මේ මම වගේ පොඩි එකෙක් නොයා ඉන්නයැ. එහෙම ගිහින්   කතා කර කර ඉන්න ගමන් මේ දවස් වල මගේ ජීවිතේ සිදුවෙන දේවල් කතා වුනා. කොහොමත් මට ඉන්න බොහොමයක් මගේ යාළුවෝ මම වගේ නෙමෙයි. බොහොම ලොකු දේවල් කරපු මිනිස්සු. ඒ වගෙම මට අනුව දිරිය ගැහැණුන්. සමහර වෙලාවට මම මේ කියන මගේ යාළුවෝ දිහා බලල හිතන්නේ හීනෙන්වත් මටත් උන් වගේ වෙන්න පුළුවන් උනා නම් කියලා. ඒ වුනාට ඔය මගේ යාළුවෝ හිතන්නේ මම හෙන වටිනා කියන පොරක් කියලානේ. කොටින්ම මේ අය ඔය ලංකාවේ කවුරු හරි පාරේ දැක්කත් මගේ හොඳම යාළුවෙක් ඉන්නවා රංගි.එයා මේ මේ දේවල් කරන කෙනෙක් උඹලාටත් උදව් ඕනේ නම් කතා කරන්න පුළුවන් කියලා මගේ නම්බර් එකත් දෙන ජාතියේ එවුන්. කොටින්ම මම කරන දේවල් මටත් වඩා අගය කරන්නේ ඒ අය. නැතුව ඉතින් මම අගය කරන්න පුළුවන් දේවල් කරනවැයි.

   ඊයේ හවස මට මේල් එකක් ආවා රංගි උඹට අර අසවලා කතා කරයි. අප්පා මම ඔය වගේ කෙනෙක් මට කතා කරයි කියලා හීනෙන්වත් හිතලා තිබ්බේ නෑ. අනිත් එක මම දන්නවනේ මගේ යාළුවෝ දැන් මම ගැන දෙන පොර ටෝක් ටික. කොහොමත් ඉතින් (අර ඉහත කියපු යාළුවා ප්‍රසිද්ධ ෆිල්ම් ඩිරෙක්ටර් කෙනෙක්. ) මට ඔය ආහාර හා බීම රටා ගැන තියෙන්නේ ඉහවහා ගිය ආසාවක්නේ අනික මම හිතන්නේ මගේ බොහොමයක් හීනවල ඒ කාලේ තිබ්බේ කවදාහරි දවසක මගෙම තැනක (අපේම) ඔය වගේ දේවල් කරන්නනේ. හීන හීනම වුනා මිසක් පස්සේ කාලෙක මට ඒවා මතක් කරන්නවත් හිතුනේ නෑ.
   දැන් ටික වෙලාවකට කලින් මට කතා කරලා මේ අහවලා නේද කියලා අහලා මම ඔව් කීවම එහෙනම් මම උඹ කියලාම කතා කරන්නම්. ( අපේ භාශාවෙන් කෙනෙකුට උඹ කියන්නේ ලොකුම හිතවත්කමක් තියෙනවා නම් විතරමයි) උඹ ගැන මට අසවලා කීවා. හරිම සංතෝසයි. උඹ එයාගේ යාලුවෙක් කියන්නේ ඉතින් කිසිම ප්‍රශ්නයක් නෑ මගේත් යාළුවෙක් තමයි කියලා මෙන්න අර කියපු කෙනා මාත් එක්ක කාලයක් දැන හැඳන් හිටිය කෙනෙක් වගේ කතාව. පැයක් විතර ඉතින් එයා කතා කරා. මම හ්ම් හා කියනවා විතරයි. වෙන මොනවාවත් කියවුනේ නෑ අදහාගන්න බැරිකමට.

       මේ කියන කෙනා අළුත් ව්‍යාපාරයක් පටන් අරගෙන. එයාගේ වචන වලින් නම් එයාට නිකම් හිතුනා ටෙස්ට් රයිඩ් එකකට බැස්සාලු. එයා බලාපොරොත්තු නොවූ විදිහට මේ කියන බිස්නස් එක ප්‍රමෝට් වෙලා. එයාගේ රස්සාව එක්ක කිසිම සම්බන්ධයක් නැති මේ අලුත් ව්‍යාපාරය එයාට තනියම පරිපාලනය කරගන්න බැරි නිසා තමයි ඉතින් මට කතා කලේ. එයා කියන විදියට ඉතින් මට සහකරුවෙක් වෙන්න නම් මගේ කැමත්ත විතරයි ඕනේ. කොටින්ම මට මේක හීනයක්. අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ බලාගෙන ඉඳල අන්තිමට මටම එපා වෙලා අතෑරලා දාපු හීනයක් සැබෑ වෙලා මගේ පස්සෙන් ඇවිත් 'වරෙන් මචන් බැහැපන් බෝට්ටුවට' කියනවා වගේ තමයි.
ඒ විතරක් නම් කමක් නෑ මෙන්න මෙහෙමත් කියපි මම දන්නවා අපි ශක්තිමත් ගැහැණු. උඹට මම අළුතෙන් කියන්න දෙයක් නෑනේ. හෙට වරෙන් අපි හම්බවෙලා කතා කර ගමුකො කියලා ෆෝන් එක තිබ්බේ.

    ඇත්තෙන්ම මම තාමත් මේ වෙව්ලනවා. මම දන්නේ නෑ ඔය කියන තරම් ලොකු දුරකට යන්න ටැලන්ට්ස් මට තියෙනවාද කියලා. අනික රස්සාවකටත් වඩා ආදරෙන් මම කරන්න කැමති දෙයක් ඔයා ආහාර සම්බන්ධ දේවල් මට. ඒක නිකම් හරියට ළමෙක් හදනවා වගේ වැඩක් මට.

   මම වගෙ වැඩ බැරිදාස කෙනෙක් මොන මගුලක් ඉස්සරහට කරයිද කියලා බලන්න ඉතින් මටත් ටෙස්ට් රයිඩ් එකකට යන්නම වෙනවා. චොයිසස් දෙකක් නෑනේ මට. ඒ විතරක් නෙමෙයි ආයේ නම් උඩ බිම බලල මිසක් බ්ලොග්, ෆේස් බුක් හා බස් ස්ටේටස් දාන්නේ නම් නෑ. හොඳ වෙලාවට මගේ යාළුවන්ට සිංහල බෑ. නැත්නම් හිතාගන්න පුළුවනිනේ.

(ෆොටෝ එක ඉල්ලගත්තේ ගූගල් මාමාගෙන්)

වෙනස්වීම

2011-08-28T10:35:00.000+02:00

පසුගිය දවස් වල සිදු වෙච්ච දේවල් දිහා බලා හිටියම මට හිතුනේ හැම දෙයින්ම ටිකක් ඈත් වෙලා හිටියා නම් සමහර දේවල් අමතක කරලා දාන්න පුළුවන් කියලා.

සමහරක් අයට මාව ප්‍රශ්නයක්.

ඇත්ත මටත් මාව ප්‍රශ්නයක් වෙද්දි අනිත් අයට එහෙම නොවී තියේවියැ

ඒත් අනිත් අය මම කියවන විදියට වඩා මම මාව කියවන විදියයි මට වැදගත්. මම හරියටම මම කියන කෙනාව හඳුනන්නේ නෑ කියලා මට හිතෙනවා. ඒත් කෙනෙකුගේ දුකකදි දුක් වෙන්නත් සතුටකදි සතුටු වෙන්නත් කරදරයකදි කරදරයක් වෙලා හරි උදව් වෙන්නත් මම දෙපාරක් නම් හිතන්නෙ නෑ.
එතනින් එහාට මම යමක් බලාපොරොත්තු වෙන්නේ නෑ කාගෙන්වත් මනුස්සකම හැර.
ඒත් අපිට නොලැබෙන එකම දේත් ඒකනේ.

ඒ දේවල් අස්සේ දුක් නොවී ඉන්න මට ශක්තියක් නෑ. ඒක මගේ දුර්වලකමක් කියලා මම හිත හදාගන්න හැදුවට සමහර වෙලාවට ඉන් එහාට යමක් ඉතිරි වෙනවා.

මේ වෙද්දි මට වෙනස් වෙන්න උවමනාවක් තියෙනවා. ඒත් මොන විදියේ කෙනෙක් විදියටද කියලා මම තවම තේරුම් අරගෙනත් නෑ. සමහරවෙලාවට මම මාව තේරුම් අරන් ඉන්න තැනින් එහාට ගිහින් වෙන්න ඕනේ.

ආදරේ පෙන්වන මිරිස් කෑම...

2011-08-09T18:28:00.001+02:00

                පසුගිය කාලේ ලංකාවට ගිහින් අපෝ මෙහේ රශ්නෙයි කිය කියා ඉඳලා දැන් මෙහෙත් ඇවිත් රශ්නෙයි කිය කියා ඉන්න වෙලා තියෙන්නේ මට මේ දවස් වල. දැන් නම් ආපහු ආත්ම ගාණකට ලංකාවට යන්නේ නෑ කියලා හොඳටම විශ්වාසයක් තියෙන නිසා ඒ කාලේ මට වෙච්ච කරදර ලියන්න පුළුවන් හිතේ භයක් නැතිවම. මොකද දැන් ඉතින් අරයා මෙයා මට ගහයි කියලා භය වෙන්න දෙයක් නෑ. කොහොමත් ඉතිං මම දන්නවා මේ එකෙක්වත් මට ගහන්න වීසා එකක් අරන් මාව හම්බ වෙන්න මෙහේට එන්නේ නෑ කියලා.
    මේ ඉතින් ටිකක් විතර මගේ යාළුවන්ගේ මට තියෙන ආදරේ තරම පෙන්වන්න උදව් වෙන කතා ටිකක්. මේවා නම් සීරිස් බර ගානකට ලියනන් පුළුවන්. මොකද ඔය මගේ යාළුවෝ ඔක්කොම මට හරි ආදරෙයි නේ.

එක දවසක් එක්කෙනෙක් ඔයා දන්නේ නෑ නේ මේකේ කෑම හරිම රසයි. අපි යමු දවල්ට කන්න කියලා මාව එක්කන් ගියා. කඩේට ගිහින් මෙනු එක ගෙනාවම ඒකේ මම දන්න එකම කෑමක්වත් නෑ. ඉතින් ඔන්න   මේක රසයි ඔයා මේකක් ගන්න කියලා ලොකු දිග බටයක් වගේ තෝසෙ එකක් ගෙන්ව ගත්තා. මමත් ඉතින් අවුරුදු දහයකින් නොකාපු එකෙක් වගේ එක දිහා බලල දැන් ඔන්න දෙපාරක් නොහිතා කටේ තිබ්බ තෝසෙ එක....ඇයි ඉතින් මම වෙනුවෙන්ම හදපු තෝසෙ....... ඉන් එහාට මම දැක්කේ තරු නිල් පාට රතු පාට පාට ඒවා. ඒත් එක්කම මට හුස්ම ගන්න බෑ වගේ දැනෙද්දි මට හිතුනා හරි මේ තමයි ඉතින් අන්තිම මොහොත කියලා.
   රතු පාට වෙලා දාඩිය දාලා ඒ මදිවට කවමදාවත් එතන හිටපු මිනිසුන්ට අහන්න නොලැබෙන විදිහේ අමුතු වචන ටිකක් ඇහිලා එතන හිටපු ඔක්කොම මිනිස්සු දැන් මගේ දිහා බලනවා. ඒ මිනිස්සු හොඳටම භය වෙලා ඒ මදිවට අර මම ඉස්සරහා ඉඳගෙන හිටපු එක්කෙනාගෙන් අහනවා මහත්තයා මොකද වෙලා තියෙන්නේ කියලා. එයා හ්ම් නෑ. කඩේ වැඩකරන මිනිස්සු ඊට වඩා භය වෙලා . උන්ට කඩේ වහන්න උනොත් හෙම පවු අහිංසකයින්ගෙ රස්සාවත් නෑ. මම හිතන්නේ අර මට කෑම අරන් දෙන්න ගිය එකත් එදා නම් හොඳ පාඩමක් ඉගෙනගත්තා මට තෝසෙ කවන්න ගිහින්. එදායින් මෙදා වෙනකම් කන්න ඕනේ කියලා අඬල කිවුවත් ඉස්සරලාම කඩේ එකාගෙන් අහන්නේ මිරිස් නෑ නේද කෑම වල කියලා. ඒ උනාට ඉතින් එයා මට දෙන්න ඕනේ ලොකුම දඬුවම දීලානේ ඉන්නේ. දැන් ඔය මොනවා කලත් මට මතක මට මිරිස් කැව්ව එකම තමයි.

අනේ මගේ තෝසෙ කෑම. ඔන්න එදායින් අද වෙනකම් මම තෝසෙ කන්නේ නෑ.

ඔය වගේ තවත් එක්කෙනෙක් මට පොලොස් කැව්වා. අනේ ඉස්සර මගේ ආසම කෑම පොලොස්... ඉතින් මෙයා මට ගෙදර එන්න කියලා මොනවද කන්න කැමති කියලා ඇහුවම මාත් කිව්වා පොලොස්. පසුවදා උදේ ඉඳන් බඩගින්නේ ඉඳලා ගව් ගනනක් ගියා මම පොලොස් කන්න. අර පට්ට ඩොටේ. අපිට ඉන්න තරහාකාරයොවත් ගෙදරට එන්න කියලා අපි හිරිහැර කරනවද අපෝ ඒකටත් එක්ක මෙයා. මමත් ඉතින් අර දවල් හීන බල බල හිටපු පොලොස් ..... කෑවා කෑවාමයි. අදටත් පොලොස් කීවොත් වෙව්ලනවා. මම හිතන්නේ ගෙදර තිබ්බ මිරිස් ඔක්කොමත් දාල තව අල්ලපු ගෙදරිනුත් ඉල්ලගෙන දාලා . මෙයා මට පොලොස් කිවාට පොලොස් නෙමෙයි උයලා තිබ්බේ මිරිස්.

එදායින් එහාට මම පොලොස් කන්නෙත් නෑ.

මේවා මටමද මන්දා වෙලා තියෙන්නේ තවත් මගේ යාළුවෙක් දවසක් මට මම ඔයාට බඩ්ඩක් ගත්තා මෙන්න කියලා හරිම ආදරෙන් හංගගෙන හිටපු පොඩි උරයක් දුන්නා මට. මමත් ඉතින් ඒ කාලේ ඔය අද වගේ නෙමෙයි බහ් ගාල කටේ දාගන්නවා දෙපාරක් හිතන්නේ නැතිව. අර උරයෙ තිබ්බේ පොඩි වඩේ වගයක්. ආයේ ඉබ්බා දියේ දැම්මාම ඌ වට පිට බල බල ඉන්නවැයි මාත් දාගත්තේ නැද්ද කටට. එදා මම භය උන තරම් අද වෙනකම්වත් මම භය වෙලා නෑ මම හිතන්නේ. මම හිතන්නේ අපි හිටිය හොටෙල් එකේ ස්ටාෆ් එකත් ආවා මගේ සද්දේ ඇහිලා. ඒ නම් මිරිස් නෙමෙයි කොච්චි. අම්මෝ තවමත් වමනේ යනවා මට ඒක මතක් වෙද්දිත්. එදා නම් මම ආත්ම ගානටම කාපු කෑම වමනේ දැම්මා. ඒ මදිවට වඩේ එක හපලාවත් නෙමෙයි.
ඇත්තටම එදා වෙලා තියෙන්නේ ඔය ඈත් ගම්වල මිනිස්සු වඩේ හදන්නේ ඒ මිනිස්සු අරක්කු බොනකොට බයිට් වෙනුවටලු. මගේ මේ කියන යාළුවත් කිසිම දෙයක් හිතන්නේ නැතිව මට ඕක කන්න කියලා.

කොහොමද මගේ යාළුවන්ගේ මට තියෙන ආදරේ. මැරෙන් නැතුව ඉතුරු උනා මදැයි.

මේ දවස් වල මම.... 3

2011-07-30T11:12:00.000+02:00

   මේ පැත්තට එන පාර අමතක වෙලා බොහොම අමාරුවෙන් හොයාගෙන ආවේ. කාලෙන් කාලෙට එක එක රටාවලට ජීවත් වෙන්න සිදුවෙන අපිට සමහර වෙලාවට අපි ආදරේ කරන එහෙම නැත්නම් කැමති දේවල් කරන්න වෙලාවක් නෑ මොන හේතුවක් හින්දා හරි ආසාවෙන් කරන දේවල් ඉබේම අමතක වෙලා ගිහින්.
සමහර වෙලාවට ජිවත් වෙන්න තියෙන අන්තිම දවස අද කියලා හිතුන දවස් බොහෝ වැඩියි මේ කාලේ. පසුගිය දවස් වල උදේට නැගිට්ටේ මෙහෙම දුක් විඳ විඳ ඇඳක හිර වෙලා ඉන්නවට වඩා මේ දේවල් වලින් ඈත් වෙලා යන්න පුළුවන් නම් කියලා විතරමයි. මගේ ගැන දන්න කියන බෝහෝ අය දන්නවානේ මම තනියම ජීවත් වෙන කෙනෙක් කියලා. ඇත්තෙන්ම මට මගේ ගෙදර තනියම ජීවත් වෙන එක තරම් නිදහසක් වෙන කොහේ හිටියත් ලැබෙන්නේ නෑ. ඔය කියන මගේ නිදහස් ජීවිතය නිදහසේ තියාගන්න දෙපාරක් නොහිතන කෙනෙක් මම. කොහොමත් මට අනුව මම ජීවිතේට මුහුන දෙන්නේ මගේ නිදහස කියලා මම අගේ කරන දේවල් එක්ක නිසා මට මේ දේවල් වෙනස් කරගන්න බෑ.

   ඒත් පසුගිය දවස් වල එක දිගටම අසනීප වෙද්දි ඇඳෙන් බිමට බහින්න බැරි වෙද්දි බෙහෙත් වලින් විතරක්ම ජීවිතේ ඉස්සරහට ගෙනියන්න වුනාම මට ටිකක් එහෙම නෙමෙයි මේ මගේ නිදහසේ භයානකකම ගැන තේරුනේ. කොටින්ම උදේට නැගිටලා කෝපි එක හදාගන්නවත් ඇඳෙන් බහින්න බැරි උනාට මම ඒක කලයුතුම දෙයක් උනා. ඒත් අසරණ වීම කියන වචන අස්සේ විතරක් මම හිර වෙලා හිටියේ. එවෙලේ මම මහ ලොකුවට අගේ කරලා කියවන මගේ නිදහස මට තිත්තම උනා වගේ...

   ඒ උනාට අපි ඕවා කෙලින් හිටගන්න පුළුවන් වෙනකම් විතරයි මතක තියාගෙන ඉන්නේ. කොටින්ම මේ වෙද්දි සාමාන්‍ය විදියටම නොවුනත් මට මගේ වැඩ කරයුතු කරගන්න පුළුවන්. ඉතින් මේ වෙද්දි මට අර පසුගිය දිනවල දැනිච්ච අසරණකම දැනෙන්නේ නෑ. කොටින්ම කියනවා නම් ආපහු මම පොරක්. ( නැති බැරි උනාම විතරයි අපිට අනෙකාව ඕන වෙන්නේ කියලා ඔන්න මාත් මට අනුව වටහා ගත්තා. මීට කලින් මම හිතාගෙන හිටියේ ලංකාවේ අය විතරයි එහෙම තමන්ගේ උවමනාවට විතරක් අනිත් අයව හොයන්නේ කියලා බලාගෙන ගියාම මගෙත් කිසි වෙනසක් නෑ.)

    මේ දවස් වල ඉතින් පසු ගිය කාලේ අවුල් වෙච්ච දේවල් මුල ඉඳන් පටන් ගන්න වෙලා. මාස හතරක් විතර කාලයක ඉඳන් මම වැඩ කලේ නෑ. වැකෙශන් ඉවර වෙලා කෙලින්ම ආවේ අළුත් ගෙදරකට. ඉතින් තවම මගේ ගෙදර දේවල් එහෙමමයි. හැමදෙයක්ම මුල ඉඳන් පටන් ගන්න වෙලා. වෙනස්කම් වලට මොන තරම් ආසා වුනත් සමහර වෙලාවට වෙනස් කමට හුරු වෙන්න අමාරුයි.

මේක කිසි රහක් නැති කතාවක්... මගේ ජීවිතයේ එක එක දවස් වලට දැනෙන තිත්ත රස විතරක්මද මන්දා දැන් මගේ බ්ලොග් එකත්.

හිස් තැනක

2011-06-25T08:34:00.000+02:00

සටහනක් ලිවීමේ අවශ්‍යතාවය තදින්ම දැනේ. මේ උත්සාහයක් පමණයි.

             (මේ හරේ බෝයිගේ සිතුවමක්. මම හා ඔර්සක්කියොත්තෝ ඔහුට අනුව)
    ඉස්සර කාලේ නම් දේවල් විඳ දරා ගන්න මම බොහොම වෙනස් ක්‍රම භාවිතා කලේ. සමහර වෙලාවට ඒවා සම්මතයෙන් එහා දේවල් කියලා සමාජයෙන් හංවඩු ගැහිලා තිබුනා. හවස් වෙනකම් බොහොම අමාරුවෙන් ඉවසගෙන ඉඳලා යාළුවෝ ඔක්කොම එකතු කරගෙන කොහේ හරි පබ් එකකට එහෙමත් නැත්නම් බාර් එකකට ගිහින් අතේ තවත් ටිකක් වැඩිපුර සල්ලි තිබ්බා නම් රෙස්ටුරන්ට් එකකට ගිහින් මොනා හරි කියවලා ඒ වෙලාවේ තිබ්බ ප්‍රශ්න ටික හෑල්ලු කරගත්තා.

ඔය අස්සේ හිත නිවෙන්න මොනවා හරි බීමක් නම් නැති වුනේ නෑ කවදාවත්. ඒක නිකම් හරියට අර අපිට කියවන්න දීපු හොඳම ආයුධය වගේ. එකක් ඉවර වෙද්දි තව එකක් වගේ පාන්දර දෙක තුන වෙනකම් වීදුරු එහෙම නැත්නම් බෝතල් හිස් වෙද්දි අපේ හිත්වල තිබුනු අවුල් ඔක්කොම හේදිලා ගිහින් තිබුනා. ඖශධ මාත්‍රාව හරියටම ලැබුන ලෙඩක් වගේ.ඒ කාලේ තරම් සැහැල්ලුවෙන් හිටි කාලයක් මට තව මතක නෑ.

ඒත් කාලය ගෙවෙද්දි මේ දේවල් වෙනස් වෙලා. ඒ අස්සේ මම හදාගන්නවා මගේම ලෝකයක්. කොටින්ම අද වෙනකොට මගේ ලෝකය වෙලා තියෙන්නේ ඒක. බොහෝ දේවල් තනියම දරාගෙන අනිත් හැමෝගෙම ප්‍රශ්නත් ඒකට එකතු කරගෙන විඳවන එක තමයි ඔය ලෝකේ බොහෝ වෙලාවට තිබුනේ.

ඒත් අද වෙද්දි ඒ ලෝකය මට බොහොම බර වැඩි වෙලා. කාලයක් පුරා හිතේ තිබුන බොහෝ දේවල් හීන වෙලා කියලා මාව මම අස්සේම අතරමං වෙලා. ඒ විතරක් නෙමෙයි ඇවිදගන්න බැරිව කතා කර ගන්න බැරිව එක තැනකට සීමා වෙන්න වෙලා. මේ වෙද්දි දැනෙන දේවල් එක්ක සමහර වෙලාවට මට හෙට දවස කියන වචනේ ඇහෙන එකත් එක්තරා වදයක්. බොහොමයක් මගේ බලාපොරොත්තු හීන වෙලා විතරක්ම යන බව මට දැනෙන්න පටන් අරන්. මගේ හීන වල හිටපු බොහෝ අය ඒ ඒ අයගේ ලෝක හදාගෙන. ඒ වෙනුවෙන් හීනි දුකක් මට නෑම කියන්න බෑ වගේ. ඒත් ඒ අය මට වඩා ඉස්සරහට ගිය එක ගැන මට සතුටක් නම් තියෙනවා.
ඉස්සර වගේ සැහැල්ලුවෙන් යාළුවොත් එක්ක එකතු වෙලා මොනා හරි කියවලා සැහැල්ලු වෙන්න තරම් මට හුරු නෑ දැන්. අනික එහෙම තාවකාලිකව අමතක කරන්න පුළුවන් උනත් හෙට දවසට ආයෙත් මේ දේවල් මෙහෙමම තියෙයි. මම මගේ අස්සේම හිර වෙලා නේද කියලා මගෙන් අහන්න මම හුරු වෙලා ඉන්නේ කාලෙක ඉඳලා. ඒත් හිතන තරම් ලේසි උත්තරයක් නෑ එතන. ඒ රාමුවෙන් පිටට යන්න නොදෙන සීමාවන් එක්ක මම පුංචි කූඹියෙක් කියලා හිතෙන තරමටම අසරණ වෙලා.

               සමහර වෙලාවට වෙන්වීම කියන්නේ ඈත් වෙන අය ලං කරන්න හදන උත්සාහයක් වෙන්න පුළුවන් කියලා කොහේදෝ කියවලා තිබුනා.

මට මාව එපා වෙලා වගේ......

2011-06-17T10:49:00.000+02:00

    පසුගිය දවස් වල නිවාඩුවකට ලංකාවට ගිහින් නිවාඩුව අල කරගෙන ආවා කියලා බ්ලොග් එකක් ලියන්න හිටියත් බැරි උනා. ඒත් ඉතිං ඒක මම ලිව්වේ නැති වුනාට මේ අහිංසක මට කිලෝ ගාණට මඩ ගසමින් තවත් කෙනෙක් ලියනවානේ මෙන්න මෙතන. මම මොකටද ඉතින් ඔය අහිංසක ඈයොන්ගේ හීන බිඳින්නේ ඒක හින්දා ඔය දේවල් ගැන මම මොකුත්ම නොකියා මට නොවෙයි වගේ ඉන්නේ. ඒ උනාට ඉතින් අපි නොදන්න ගෙම්බියෝ. උන්ට පුවක් ගහක් පෙන්වලා මේ ගහ මොකක්ද කියලා පෙන්නුවත් කියන්නේ ෂා මේක කිතුල් ගහක් වගේනෙ කියලා. මේ අවුරුද්දේ විතරක් නෙමෙයි ගිය අවුරුද්දේ මගේ නිවාඩුවෙදිත් මම ඔය සිංහල බ්ලොග් ලියන කීප දෙනෙකුටම ගස් ගොඩක් ගැන කියලා දුන්නා හරියට අර පොඩි ළමයි අල්ලගෙන බලෙන් එක්කගෙන ගිහින් මොන්ටිසෝරියේදි කරන පාඩම් වගේ...

     ඒ දවස් වෙද්දි ඉතින් වැඩ කට ලඟටම ඇවිත් වුනත් කරන්න හදන හැමවැඩේම කොහෙන් හරි ඇදයක්. ඔක්කොම හරි කරන් දවස් ගාණක් කටු කාල පුරවන් කන්ට්‍රැක්ට් එක රෙජිස්ටර් කරන්න යද්දි ඊයේ මට කියපි ආ දැන් අපි ඔන්ලයින් විතරයි මේ දේවල් රෙජිස්ටර් කරන්නේ ඔන්ලයි දාන්න. එක පාරත් හැරිලත් මම ආපහු කීවා මේක අයිති කෙනාට අඩුම ගානේ පාස්වර්ඩ් එකක්වත් නෑ ඉතින් කොහොමද මම ඒක ඔන්ලයින් දමන්නේ කියලා. ඒ ගමන මට කියනවා ඉතින් උඹ ඔය අංශේ ඉන්න කෙනෙක් නම් උඹ ඒක අරන් කරපිය කිව්වේ නැතැයි. මොනවා කරන්නද ඒ ගමන් කට වහගෙන ගෙදර ආවා.

     ඒත් ඉතින් ආව වෙලේ ඉඳලා ට්‍රයි කලත් ඊයේ දවසෙන් භාගයක්ම ෆෝන් එකේ ඉඳලත් මට අපේ ආන්ඩුවේ ඉන්ප්ස් සයිට් එක ඩවුන්. අන්තිමට කියනවා සර්ව වල අවුලක් අනේ සමාවෙලා පස්සේ ආයේ ට්‍රයි කරපන් කියලා. මේක ලංකාව නෙවෙන නිසා ඔය පස්සේ දවසට ට්‍රයි කරන්න පුළුවන් ස්ට්‍රෙස් නොවී. ඒත් ප්‍රශ්නේ තියෙන්නේ කන්ට්‍රැක්ට් එක අයිති කාරයා හෙට ග්‍රීස්ම නිවාඩු යනවා. ඒකත් කමක් නෑ එයා මට ඔක්කොම උවමනා පේපර්ස් ටික දීලා නිසා. ඒත් ප්‍රශ්නේ අර වැඩ කරන ලංකාවෙ මනුස්සයා එයාට තව දවස් කිහිපයකින් මේ කොන්ත්‍රාත් එක පොලිසියට පෙන්වන්න ඕනේ.

ඉතිං යන්න හිටිය ලොකු ගමනකුත් දාලා මම අද මේ ඒකට ට්‍රයි කරනවා අදත් ඒ විදිහමයි. කාට බනින්නද මොනවා කරන්නද කියලා හිතාගන්නත් බෑ.
කොහොම වුනත් ඊයේ මම ආපහු මම ගොඩාක් ආදරේ කරන කෙනෙක් එක්ක ආපහු අදහස් හුවමාරුවක් ඇති උනා. මම නම් ඉතින් වරදක් කරා. ඒත් ඉතින් ඒක මට කලින් කියන්න හිතුනේ නෑ. ඒක හිතලාම කරපු වරදක්. ඒක හින්දා අනිත් පැත්තෙන් ඔක්කොම බැනුම් ටික අහගෙන නිහඬව හිටියා මමත්. ඒ හින්දමද කොහෙද මට ගොඩාක් දුකත් හිතුනා. සමහර වෙලවට අපි අපි ගැනවත් හිතන්නේ නැතිව අපි ආදරේ කරන මිනිස්සු වෙනුවෙන් දේවල් කරනවා. අන්තිමට අපි කරන එකම එක වරදක් එයාලට ලෝකේ තියෙන හැම හේතුවම ගෙනත් දොස් තියන්න තරම් ලොකු වෙද්දි අසරණ වීම හැර වෙන මොනවා කරන්නද?
ඇත්තටම අද මම යන්න හිටියෙත් එයාව හම්බ වෙන්න. මොන තරම් දුරක හිටියත් මම එයාගේ කිසිම වැඩක් නෙග්ලෙක්ට් කරන්නෙත් නෑ ඔය ඉඳලා හිටලා දෙන කෝල් එකක් ඇරෙන්න. (අනික ඉතින් අපි අපේ නොවෙන නිසා දැන් අනවශ්‍ය විදියට ෆෝන් එකේ එල්ලිලා මොනවා කියවන්නද කියලා මම හිතනවා. ) අපි ඉන්න සීමාවන් අපිට අමතක වෙන හින්දා ඒක කොහොමත් හොඳයි.
මොනවා උනත් මම අද එයාව හමුවෙන්න ගියේ නෑ. එහෙම නොවුනත් ඔෆීසියල් දේවල් වලදි අපිට අපිව මග හරින්න බෑ නේ. ඒක හින්දා මට යන්නම වෙනවා.

(අද ගෙදරට වෙලා කරන දේවල් හරියන්නෙත් නෑ. ඒක හින්දා නිදාගන්න හිතෙන තරමට එපා වෙලා මේ ඔක්කෝම. ඒත් ඉතින් එහෙම කරන්නත් බෑ නේ. අනේ මන්දා සමහර දේවල් දරා ගැනීමේ ශක්තිය නම් දැන් බිංදුවෙනුත් එහාද කොහෙද?)

Image credit

යාළුවො හා මිනිස්කම

2011-04-08T06:54:00.000+02:00

නිවාඩු යන්න කලින් මොනවා හරි ලියන්න හිතාගෙන හිටියත් මේ දවස්වල මම ඉන්න ආතතියත් එක්ක එහෙම එකකට ඉඩක් තිබුනේ නෑ. ඒත් ඊයේ දවසේ සිදු උන පුංචි සිදුවීමක් එක්ක මගේ හිතේ තියෙන දුක තරහා එලියට දැම්මා. ඊට පස්සේ රියැක්සන් ගැන කියලා වැඩක් නෑ නේ. ඒත් අනිත් අය වෙනුවෙන් හිතන්න ගිහින් හැමදාම හිත රිදෝගන්න මට වෙන විකල්පයක් තිබ්බෙත් නෑ.
ගොඩාක් වෙලාවට මට තියෙන්නේ සුදු චරිතයක් නෙමෙයි. ඒත් ඒක කළුම චරිතයක් වෙන්නෙත් නෑ. මොනම දේකදි උනත් මම කොයි තරම් දවසින් දවස වයසට ගියත් අත්දැකීම් එක්ක ඉස්සරහට ආවත් සමහරවෙලාවට අපි අනිත් අයව තේරුම් ගන්නේ නෑ. අපේ මල්ලි නම් ඕකට කියන්නේ අහක යන නයි ඔක්කොම කරේ දාගෙන පස්සේ මම කෑගහනවාලු. ඉතින් මට ම බැනලා නඩු තීන්දු දෙනවාට වඩා මම හැමදේම අන්තිම කාලේ තනියම දරාගත්තා.

   පසු ගිය කාලේ මේ බ්ලොග් එකේ ලිය උනා මේ දවස් වල අන්තිම දවස් වල එරික් නැතිව මගේ ජීවිතය අවුල් වෙන හැටි. මගේම ළමෙක් නොවුනාට එරික් මගේ ළමයෙක් මට. අපි දෙන්නා අතර තිබෙන ආදරය එකම එක දවසකින් ඇති වෙච්ච එකක්. එයා උනත් රටේ ලෝකේ තියෙන ඔක්කොම ප්‍රශ්න ටික මගේ කර උඩට දාලා මගෙන් ආදරේ හොයන කෙනෙක්. කොටින්ම කියනවා එරික් මෙහෙන් යනවායි කීවම මම අසනීප උනා. කවදාවත් නොදැනිලා තිබ්බ වේදනාවක් මට දැනෙන්නේ එයා යනවා කියලා දැනගත්තම. එයා මෙහෙන් යන දවස් වල මම වේදනාව හංගගත්තේ එයා එක්ක පැය විසි හතරේම කාලේ ගෙවමින්. මට හිතුනේ ඉස්සරහට මට ඒ මතක වලින් හරි ජීවත් වෙන්න පුළුවන් වෙයි කියලා. ඒත් එහෙම උනේ නෑ. අදටත් මට රෑට නිදා ගන්න ගියත් එරික් එහා දෙයක් හිතන්න බෑ. මට ඒක කොයි තරම් නම් බලපෑවාද කියලා මටවත් හරියටම තේරුනේ නෑ. ඒත් වෙනදා මොන ප්‍රශ්නේ එක්ක ගෙදර ආවත් එකම එක බැල්මකින් එකම එක හොර හිනාවකින් එහෙම නැත්නම් ඔයාට මේ තරම් ආදරෙයි කියපු වචනෙකට මගේ හැම දුකක්ම දිය කරලා යවන්න පුළුවන් වෙලා තිබ්බ මගේ ස්ට්‍රෙස් නම් එතනින් එහාට එහෙම උනේ නෑ.
මේ තත්වය මොන තරම්ද කියලා කියනවා නම් පසුගිය දවස් වල ෆැමිලි ඩොක්ටර්ගේ අවවාදයකට අනුව බෙහෙත් පෙත්තක් ගන්නත් සිදු උනා. ඒත් ප්‍රශ්නය එතනින් විසදුනේ නෑ. මේ වෙද්දි උදේ ට වගේම රෑටත් ඒ කම ගන්න ඕන.
   මේ වගේ ප්‍රශ්නවලින් හෙම්බත් වෙලා ඉන්න මට මේ අන්තිම දවස් වල කණට ගැහුවාටත් වඩා උනේ මගේ නිවාඩුවේ ප්ලෑන්. කොටින්ම අපේ මල්ලිගේ වෙඩිමට යනවා කියලා මම තීරණය කලේ . අපේ මල්ලිගේ ජීවිතේ ලස්සනම දවසේ මම නොයා ඉන්න හිතලත් මොනම දේ උනත් මගේ එකම බලාපොරොත්තුව මල්ලිගේ සතුටනේ කියලා මම එහෙම යන්න හිතුවේ කාලෙකට කලින්. ඇත්තෙන්ම අද වෙනකොට මම ලංකාවට යන්නේ ආපහු එන්නවත් බලාපොරොත්තුවකින් නෙමෙයි. ඒක මම කියන දේකුත් නෙමෙයි. කොහොමත් දාලා යන්න බැරි දේවල් මට නැති හින්දා මේ හැම දෙයක්ම කොහොම උනත් එකම දෙයයිනේ කියලා අන්තිමට හිතන්න තරම් මම නිදහස් කෙනෙක් උනේ ජීවිත කාලයම ආදරය කරපු ඒමිගෙයි මගෙයි අතර ප්‍රශ්න ඇති උනාම. ඒ අස්සේ අවුරුදු 8ක් විතරම චැට් එක හරහා මගේ හොඳම යාළුවෙක් වෙන පොඩිගේ විවාහයත් ආවා. අන්තිමට එරික් ලා මෙහෙන් ගියාම එයාලව බලන්න තියෙන වගේ උවමනාවන් එක්ක මට මේ නිවාඩුව බොහොම තීරණාත්මකයි. ඉතින් මැරුනත් මොකෝ මේ දේවල් ඔක්කොම කරලා කියලා හිත හදා ගන්නවා ඇරෙන්න වෙන මොනවා කරන්නද මම.
   මේ වෙද්දි නිවාඩුව සඳහා වියදම් වෙන මුදල් ඒ අතර කාලයේ මෙහේ මගේ ෆික්ස් වියදම් වගේ දේවල් හිතලා මම මගේ ගණුදෙණුකරුවන්ට කලින්ම කියපු දේ තමයි කලින්ම මට සල්ලි දාන්න මොකද මේ දවස් වෙද්දි මගේ අසවල් වැඩේ තියෙනවා කියලා. කොහොමත් කාගෙවත් වැඩක් නොකර සල්ලි ගන්න සිරිතක් තවම මට නෑ. මොන තරම් මිනිසුන් කෙරෙහි විශ්වාසයක් නැතත් ඒ වගේ පහත් තත්වයකට යන්න මගේ හිත මට ඉඩ දෙන්නේ නෑ. ඉතින් වැඩ කරලා සල්ලි ගන්න ගියාම ඔක්කොමලාට බාලගිරි දෝශේ. මේක කවදාවත් සනීප වෙන එකක් නෙමෙයි. වැඩ කරගන්නකම් පස්සෙන් එන හැමෝම වැඩ කරලා බිල් එක යැව්වාම උන්ව හොයන්න යන්න ඕනේ පස්සෙන්. මේක මම අත්විඳින්නේ ලංකාවේ මිනිසුන්ගෙන් නිසා මට දැනෙන හැඟීම වචන කරන්න මට හැකියාවක් නෑ. ඒ මගේ රූට්ස් එහේ තියෙන නිසා වෙන්න ඕනේ. කතාවේ අන්තිමට වෙන්නේ හැමෝම අපෝ ඔයා හරි මෝඩයි මිනිස්සුන්ගෙන් සල්ලි නැතුව වැඩ කරනවද ඔයාට පිස්සු ඔහොම පිනට වැඩ කරන්න කියලා අනිත් අයගෙන් අහගන්න ලොකු කතා එක්ක. මගේ කතාව අහන් ඉඳලා ඒමි විතරයි මට කීවේ මට දුකයි බුරු ඔයාට හැමදාම වෙන ප්‍රශ්න එක්ක ඔයා කොයි තරම් කීවත් මිනිස්කම් ගැනනේ කියවන්නේ මේ වගේ එවුන්ට මනුස්සකම නෙමෙයි ඕනේ බෙල්ලට පිහියක් තියලා සල්ලි ගන්නයි කියලා. ඇත්තත් ඕක තමයි. මේ කියන්නේ නිකම් දවසේ වියදම වගේ සල්ලි නොවෙන හින්දා මේ වැටෙන වැටිල්ල එක්ක මට හෙට අනිද්දාට කොහේ නතර වෙන්නද මන්දා.... ඒමි විතරක් නෙමෙයි මොනිකාත් මට කීවේ මම ළඟ ගොඩක් සල්ලි නම් නෑ රංගි. ඒත් ටිකක් නම් දෙන්න පුළුවන් කියලා. ඒත් ඒ දෙන්නාගෙන්ම මට ලැබුන ශක්තිය නම් වචන වලට කියලා නිම කරන්න බෑ. කවදාවත් මම ඒ දෙන්නගෙන් සල්ලි නොගත්තාත් මෙවෙලේ ඒ වචන උනත් යාළුකමක් කියන්නේ මොකක්ද කියලා මට කියලා දේන ඒවා. කොටින්ම කියනවා නම් නීවඩුවෙන් පස්සේ මම මෙහේ ඇවිත් අළුතින් යන ගෙදර වැඩ ටික පවා ඉල්ලලා බාර ගත්ත කෙනෙක් මොනිකා. මේ දේවල් එක්ක මට සසල නොවී ඉන්න බෑ.
   ඒ විතරක් නෙමෙයි මගේ යාළුවෝ, අපේ මල්ලි කවදාවත් මම කියන දේට එහාට දෙයක් නොකියා හරි මම කරන්නම් කියලා භාරගන්න අපේ මල්ලිගේ වගේ අයගේ අගය මට වචන වලට ගන්න බෑ. සමහර අයට ඒ දේවල් මෝඩයොන්ගේ කතා වෙන්නේ තමන් ඒ තරමටම ලොකු බුද්ධිමත් පොරවල් කියලා හිතන් ඉන්න නිසා. කොටින්ම අපි වගේ මෝඩයෝ එක්ක ආශ්‍රය කරලා එපා වෙච්ච අය. කොහොම කීවත් මට මාව තේරුම් ගන්න මිනිසුන් ගැන තියෙන්නේ ලොකු දුකක්. එක්තරා තීරණාත්මක දවසකදි අපේ මල්ලි මට එවපු එස් එම් එස් එකක තිබුනේ අක්කා ඔයා සල්ලි හම්බ කරලා නැති උනාට හොඳ යාළුවෝ ටිකක් හම්බ කරගෙන තියෙනවා. මොන දේ උනත් ඔයාට මම ඉන්නවා කියලා. මල්ලිගේ විතරක් නෙමෙයි තවත් මගේ යාළුවෝ එවපු ඒ වගේ මැසේජ් තියෙන ඒ ෆෝන් එකවත් මම පාවිච්චි නොකරන තත්වයටම ආවත් කාටවත් දෙන්නේ නෑ. ඒ තරමට මම ඒ දේවල් එක්ක බැඳිලා. ඒත් ඉතින් ඕන තරම මට ඇහෙන්නේ අපෝ ඔයාට මම ඉන්නවා ඕන දේකට ඒත් පස්සේ හොයන්න ගියාම නැව් දාල තමයි අල්ලන්න ඕන. ඒ වගේ අය එක්ක නිතර ගැවසෙන්න වෙන මට මාත් එක්ක නිතරම ජීවිතේ බෙදාගන්න අයගේ වටිනාකම බෝල්ඩ් වෙලා දැනෙන්නේ...
   අනික මේ කියවන කාට හරි උනත් හිත රිදෙනවා නම් කියන්න තියෙන්නේ මේ ලියන්නේ කාගෙවත් ගැන තරහකින් නෙමෙයි. කොටින්ම අනිත් කෙනා මම කියවන හැටි පෙන්වන්නයි. අනිත් එක කිසිම කෙනෙක්ගෙන් කිසිම දෙයක් බලාපොරොත්තුවෙන කෙනෙක් නෙමෙයි මම යාළුකම හැර. ඒත් ඕක කීයේන් කී දෙනාද අන්තිමට තේරුම් ගන්නේ...

දවසක් ආවොත් මෙහෙම.......?

2011-03-20T12:08:00.000+01:00

සමහර දේවල් සිද්ද වෙන හැටියට මේ සටහන කලින්ම ලියන්න හිතුනා. ඒත් මේක මෙහෙම වෙන්නේ නෑ කියලා මට විශ්වාසයක් තියෙනවා. කොටින්ම දාලා යන්න බැරි තරම් දේවල් මට අන්තිම කාලේ තිබුනේම නෑ. සමහර වෙලාවට අන්තිම කාලේ මට හිතුන දෙයක් තමයි මෙහෙන් ඈත් වෙන්න කලින් මට අනිත් අය වෙනුවෙන් කරන්න තියෙන දේවල්. ඒවා මට ඉස්සර එහෙම අත්‍යාවශ්‍යයි කියලා දැනිලා නෑ. ඒත් මේ ළඟකදි ඉඳන් මට විශේෂයෙන්ම අපේ ගෙදර අය වෙනුවෙන් කරන්න තියෙන දේවල් නිතර මතක් වෙනවා.

දන්න කියන කාලේ ඉඳලාම මම අපේ ගෙදර අයත් එක්ක ලොකු තරහාකින් තමයි හිටියේ. ඒක මුලින්ම පටන් ගත්තේ පුංචිම වයසේ ආදරයක පැටලුනාම එයාල මට ගෙනාව නීති සංග්‍රහය කියලා මා දන්නවා. කොටින්ම ඒ කාලෙ අපේ ගෙදර අයට මාව පෙනුනේ අපේ පවුල විනාශ කරන්න ආව යකෙක් වගේ කියලා. කොයි තරම් ආදරයෙන්, නරකින් නෙමෙයි මොනවා කරලාවත් එයාලට මගේ තීරණය වෙනස් කරන්න බැරි උනා. ඒකෙන් උන එකම දේ මම සදහටම ලංකාවෙන් ඈත් උන එක විතරමයි. ඒ අස්සේ සිදු උන හදිසි අනතුරකින් මගේ අම්මා මිය ගියාම මට හිතුනේ ඒකට සම්පූර්ණ වැරදිකරු මම කියලා විතරමයි. කොටින්ම අපේ අම්මා මිය ගිය විදිහ දිහා බැලුවම එහෙම නොහිත ඉන්න බෑ. ඒත් එක්කම ඒ දුකින්ම අපේ අප්පච්චි මිය ගියාම මම කලේ තව තවත් ලංකාවෙන් වගේම මගේ පවුලෙනුත් ඈත් වීමයි. වෙන එකක් තියා ඉස්සර මම ලංකාවට ගියත් අපේ ගෙදර නොගිහින් එන තරමට නපුරු වෙලා තියෙනවා. ඒවා ඒ කාලයේ හිටිය ළමා මනසත් එක්ක කරපු තේරුමක් ඇතිව වගකීමකින් කරපු දේවල් නොවෙයි කියලාත් මම දන්නවා. ඒත් මම හැමදාම මගේ ගෙදර අයට ලෝකේ කොහේවත් කාටවත් නැති තරමට ආදරේ කලා. ඕක දෙවෙනි උනා නම් උනේ ඒමි එක්ක විතරමයි.
   කොහොම හරි කාලයක් ගිහින් මට විවාහ වෙන්න වයස ආවම තමයි මට තේරුනේ මම මෙයිට වඩා වගකීමෙන් දේවල් කරන්න ඕනේ කියලා. කොටින්ම වෙඩින් එකට හෝටලය පවා වෙන්කරලා පවුල් පිටින්ම ලංකාවටත් ගිහින් වෙඩින් එකට දවස් දහයක් තියලා ගෙවපු ඇඩ්වාන්ස් එකවත් අරගන්නේ නැතිව හැමදේම කැන්සල් කරලා ආපහු මෙහෙ එන්න තරම් ඒ පාර මට ශක්තියක් උනේ ඒමි. ඒ මගේ පොඩි අක්කා නිසා. ඇත්තටම අදටත් මම මොනම දේ කලත් කරත් කලින්ම හිතන්නේ මගේ ගෙදර අය ගැන. ඒ අයගේ යහපත වෙනුවෙන් මම ඕනම දෙයක් කරන්න පෙලඹෙයි.

      ඒත් මෙහෙම හිතන මම අදටත් සැලකිය යුතු යමක් මගේ පවුලේ අය වෙනුවෙන් කරලා නෑ. පොඩි අක්කා වෙනුවෙන් නම් ඉතින් මම අපේ අම්මා වෙලා වගකීමෙන් යමක් කරනවා. කොටින්ම මම එයාට අක්කවත් කියන්නෙ නෑ. ඒ තරමටම මම එයා ළඟ ලොකු මිනිසෙක් වෙලා. ඒ අපේ අම්මයි අප්පච්චියි මිය ගියාම එයා මුහුන දීපු මානසික අවුල නිසාම වෙන්න ඇති. කොටින්ම අපේ අක්කයි අයියායි මට අම්මායි අප්පච්චියි වෙද්දි අපේ පොඩි අක්කා නොහොත් කුමාරි මගේ චූටි නංගි වෙනවා. මම අදටත් මම සම්බන්ද බොහෝ දේවල් කියන්නේ එයාට විතරයි. ඒ හැමවෙලේම මාව බොහොම ආදරෙන් අහන් ඉන්න කෙනෙක් එයා. අදටත් මම ගමේ ගියත් එයා අපේ මහ ගෙදර එන්නෙ නැති දවසට එහේවත් නිදාගන්නේ නෑ. කොහොමත් මම ඉතින් තවම බලංගොඩ යන හැමදවසකම ඉන්නේ අපේ පොඩි අක්කාගේ ගෙදර තමයි. කොටින්ම අයියාගෙන් වගේම අක්කගෙනුත් මම ඔය හින්දා නෝක්කඩු අහ ගන්නවා. ලංකාවට ආවමවත් අපේ මහ ගෙදර ඉන්න බෑ කියලා. හික්ස් මොනවා කරන්නද මට ඒ ගෙදර මගේ මහ ගෙදර කියලා නොදැනෙනකොට.
    අපේ අයියා තමයි ඉතින් අපේ මහ ගෙදර ඉන්නේ. ඒක හින්දාමද දන්නේ නෑ මගෙන් වැඩියම බැනුම් අහන්නෙත් එයා. මම බනින්නේ එයාලට තියෙන ආදරේ නිසා කියලා සමහරවිට එයාලට තේරෙන්නෙත් නෑ. එකක් අපේ මහ ගෙදර මම තාමත් බලාපොරොත්තුවෙන්නේ අපේ අම්මා හා අප්පච්චි ජීවත් වෙච්ච කාලේ තිබුන විදියමයි. කොටින්ම අපේ ගෙදර එයාලගේ කාලේ තිබ්බ ලී බඩුවක්වත් කිසිම අගයක් නැති දේවල් වෙලා යනකොට කට වහගෙන ඉන්න මට බෑ. මොකද මගේ ජීවිතයේ මම හැමදාම මධයස්ථ කරගත්තේ මගේ පවුලේ අය නිසා. ඒ අය තමයි මගේ ජීවිතයම හැමදාම. ඒ කියන්නේ මම ලෝකේ කොහේ හිටියත් මම වැඩියෙන්ම ආදරේ කරන මිනිස්සු එයාලා.

(බයිබලයේ පිටුවක් මෙහෙම තිබුනාම මට ඒක කැමරාවට හසු කර නොගැනීම බැරි උනා.)

   ඊගාවට අපේ ලොකු. අම්මෝ එයාට නම් ඉතින් මම තාම අපේ අප්පච්චිටත් නැති තරම් භයයි. කොහොමත් ඉතින් එයාගේ ලොකු පුතා වන මගේ යසී බෝයි හා මම අපේ අක්කට එකම විදිහට පේන්නේ. කොටින්ම ඔය මොන පිස්සුව නැටුවත් මම අපේ අක්කා ඉන්න තැනක නම් වචනයක් කියන්නේ නෑ. ඒ තරමටම මම එයාට තියෙන්නේ ගරුත්වයක් වගේ දෙයක්. ඒකටත් එක්ක එයාගේ යසී බෝයි නම් මගෙන් කන පැලෙන්න අහගන්නවා. කොහොමත් අපේ ලොකු අක්කා බොහෝ විට අදහන්න තරම් වටින කෙනෙක්.(එයාගෙ හැමදේම අනුමත නොකලත්) එයා ලඟ තියෙන හැමදේම එයා බොහොම මහන්සියෙන් හොයාගත්ත දේවල්. මේක හින්දා මම එයාට තවත් ගරු කරනවා. කොටින්ම මේ වෙද්දි අපේ අය්යා ආන්ඩුවේ කන්තෝරුවෙක ලොක්කෙක් වෙලත් අපේ අක්ක හැමදාම මාසේ වියදමට මුදලක් අපේ අයියාට දෙනවා. මේක ඉතින් මම නම් අනුමත කරන්නේ නෑ ඒත් ඒ අපේ අක්ක කියලා ලොකු සතුටක් තියෙනවා.
   ඔය දේවල් මොනවා උනත් අපේ ගෙදර අය කොහොමත් මට තියෙන්නේ ලොකු ගෞරවයක්. මට නොකීවට එයාලා කරන කියන දේවලට මගේ රියැක්ශන් මොනවාද කියලා නිතර හිතනවා කියලා මම දන්නවා. අහන්නත් දෙයක්යැ. මම ඉතින් බනින්න ගත්තම ඉවර වෙන්නේත් නෑ නේ. ඒත් මේ දේවල් මම ආවට ගියාට නොකියන දේවල් කියලා එයාල දන්නවා කියලත් මම දන්නවා. ඒක හින්දා ඉතිං ඔය තරම් හිතේ දුකක් නෑ.
කොහොම හරි මේ වෙනකම්ම මේ මගේ පවුලෙ අය ඒ අය වෙනුවෙන් යමක් කරන්න ඕනේ කියලා මට ඒ තරමටම දැනිලා නෑ. කොටින්ම කියනවා නම් මගේ වයසෙන් භාගයකටත් වැඩි හරියක් පිට රටක ජීවත් වෙන මම අපේ ලොකුට කිසිම තෑග්ගක් දීලා නෑ. (ආ ඔයා නමසිය ගනන්වල ටී වී එකක්ද කොහෙද ගෙනිහින් දීලා තියෙනවා.)ඒ කියන්නේ ඔය වටින යමක්. ඒ උනාට එයාගේ පුතා යසීට නම් මම ටිකක් විශේෂ සැලකීමක් තියෙනවා. කොටින්ම එයා ශිශ්යත්වේ පාස් උනාම මම පොරොන්දු උන විදියටම එයාට කොම්පියුටරයක් අරන් දුන්නා. පරක්කු වෙලා හරි. ඕ ලෙවල් පාස් උනාමත් මම ලැප් ටොප් එකක් දුන්නා. මේ පාර යනකොටත් එයාට අලුත් නෝට් බූක් ගෙනිහින් දෙනවා. ඒ තමයි ඉතින් මගේ ආදරේ. ඒත් ඉතින් එයා ඒකට මට ගෙවීමක් කරන්න තියෙනවා ඒ තමයි හොඳට ඉගෙන ගන්න එක. මේ පාර ගියාම තමයි ඕවා හොයලා බලන්න වෙන්නේ ඉතින්.
කොහොම හරි මේ අන්තිම කාලේ වෙද්දි මට නිතර හිතුන දෙයක් තමයි මම සැලකිය යුතු යමක් මම මේ තරම් ආදරේ කරන අයට කරලා නෑ කියන එක. දැනටමත් මම ඒකට පරක්කු වුනත් කවදාහරි දවසක මිය දෙන්න කලින් යමක් කරන්න ඕනේ කියලා මේ තරම් තදටම දැනුනේ මේ වතාවේ තමයි. සමහර විට මේ දේවල් මෙහෙම හිතෙන්නේ මගේ අසනීප තත්වය නිසා වෙන්නත් පුළුවන්. ඒත් හැමදාටම පරක්කු වෙනවාට වඩා එහෙම හොඳයි කියලා හිතිලායි ඉන්නේ මේ වෙද්දි.

       මට මැරෙන්න කලින් දවසක හිනාවෙලා මේ හැමදේම දාලා යන්න හිතාගන්න අමාරු වෙන එකක් නෑ. කොටින්ම මම අදටත් ඒකට ලෑස්තියි. ඒත් මෙවේලේ නම් මේ නිවාඩු යන්න ඔන්න මෙන්න තියලා නම් මොනවා හරි උනොත් කරදරයක් කියලා හිතෙනවා. ඒත් විශේෂ දුකක් නම් නෑ. කොහොමත් දන්න තරමින් මම කාටවත් වරදක් කරලා නෑනේ. අනික ඔය දුක් විඳ විඳ ජීවත් වෙන්න මම පොඩ්ඩක්වත් කැමති නෑ. හෙටටත් මම එහෙම වෙයි. අනික ජීවිතේ අපි කලින් ප්ලෑන් එකකට ගෙනාව නෙමෙයිනේ. නැද්ද මම අහන්නේ?

Living alone with his memories......

2011-03-09T20:50:00.000+01:00

සමහරවිට සටහනක් ලියවෙන්න ඉඩ තිබුනේ මීට කාලෙකට කලින්.

පසුගිය දවස් වල මාත් එක්කම මගෙ කන් පිරෙව්ව මගේ ආදරවන්තයා මාව දාලා යන්න ගියා. අන්තිම මොහොත වෙනකම්ම වෙන්නේ මොකක්ද කියලා නොදැන හිටියත් මඟහැරෙන්න මොහොතක් කලින් වෙනකම්ම මාත් එක්කම ඉන්න අන්තිම තත්පරය වෙනකම්ම ඒක ජීවත් කරවන්න ඔහු උත්සාහ කලා. අන්තිම මොහොතේ මම එන්නේ නෑ කියලා කිවුවාම එයා මාත් එක්ක තරහා වෙන තරමටම වචන කලත් අපි කාලයකට මුන නොගැසෙන බව නම් ඔහුට තේරුනේ නෑ.

ඒත් අද වෙනකොට ඔහු මගෙත් එක්ක කතා කරන්නෙවත් නෑ. ඒත් දුරකතනයට සම්භන්ධ වෙලා ඒක විසංධි කරන්නේවත් කාටවත් එය යොමු කරන්නේවත් නෑ. කනේ තියන් කතා නොකර ඉන්න තරමට ඒ ආදරේ නිහඬ වෙලා. මගේ කාමරේ අස් කරන්නවත් හිතෙන්නේ නැති තරමට ඔහුගේ සිහිවටන. මේ තරම් කාලයක් මේක මගේ කියපු හැමදේම ආපහු මගේ වෙලා. ඒක හරිම හිස් කමක් කියලා හිතෙන තරමටම. වෙනදා වැඩ ඉවර වෙලා ආසාවෙන් ගෙදර එන්න හිතුවට දැන් එහෙම හිතෙන්නේවත් නෑ. ඉතින් අන්තිම දවස් වල පුළුවන් තරමටම අවිවේකි උනේ හිතලාමයි. කොටින්ම කියනවා නම් කෙලින් හිටගන්න බැරි තරම් ඔලුවේ කැක්කුම එක්ක හවස හය හත වෙනකම් ගෙදර නොආපු දවස් තමයි තිබුනේ. ඒක ටිකක් විතර මගහැරුනේ පසුගිය දවසක මගේ දොස්තරවරයා හමුවෙන්න ගිහින් ඔහු එක්ක කතා කලාමයි. .
මම ඉතින් හැමදාම මොනා හරි එකක් හින්දා මම ගැන වෙහෙසෙන කෙනෙක් නෙමෙයිනේ. කාටවත් මාව නොවටින කෙනෙක් උනත් මට හැමදාම මාත් එක්ක ඉන්න මිනිසුන් වෙනුවෙන් යමක් කරන්න තිබුනා. ඉතින් ඔය හින්දාම ගොඩාක් වෙලාවට මගේ ශාරිරික අපහසුතා ගැන මම ඒ තරම් හිතුවේ නෑ. ඒත් එදා නම් දොස්තර එක්ක කතා කරාම මට භය වෙන්න හේතු ගොඩාක් තියෙනවා කියලා දැනුනා. ඒ වෙනුවෙන් හිතන්න ගොඩාක් දේවල් ඉතිරි කරලා වගේ. කොහොමත් කාලෙක ඉඳන්ම මට නිතර දැනුන දෙයක් තිබුනා ඒ තමයි හැමෝම වෙනුවෙන් යුතුකම් ඉටු කරන මම මගේ ගෙදර අය වෙනුවෙන් යමක් කරලා නෑ කියන එක. සමහරවිට මේ හැඟීම මට එන්න ඇත්තේ යම්කිසි දෙයක් එක්ක කියලා මට නිතර හිතිලාත් තිබුනා. ඒ වෙනුවෙන් සැලකිය යුතු යමක් කරන්න ඕනේ කියලා මම එකඟතාවයකටත් ඇවිත් තමා හිටියේ මේ නිවාඩුවට.

For ever friends (my Kids)

   මොනවා උනත් එරික් නැති අඩුවමට නිතර දැනෙනවා. මගේ ජීවිතය අයිති කරන් හිටියේ එයා කියලා මාව ළඟින් ඉන්න ඕනම කෙනෙක් දන්නවා. කොටින්ම මට කෝල් එකක් ආවත් ඒ ගැන විපරම් කරන පුරුද්දක් ඔහුට තිබුනා. ඔහු කොහොමටවත් කැමති උනේ නෑ මම ඔහුගෙන් එහා කෙනෙක් එක්ක කතා කරනවාට හෙම. ගොඩාක් වෙලාවට මම කාට හරි මල්ලි කියනවා ඇහුනොත් චරිත් අන්කල්ද කියලාත් අහනවා. දන්න තරමින් ඔහු එක්ක කතා කරනවාට නම් එරික් විරුද්ධ වුනේ නෑ. ඒ සමහරවෙලාවට අපේ හීන ගොඩාක් තිබ්බේ චරිත් අන්කල් එක්ක නිසා වෙන්න ඕන. ඒත් ඉතින් මම දැන් කරන කියන දේවල් හොයන්න බලන්න මම ගෙදර එනකන් බලා ඉන්න කිසිම කෙනෙක් දැන් නෑ ආයෙමත්.
   ඒත් එදා අන්තිම මොහොතේ එයාපෝට් එකේදි ඔයා මාත් එක්ක එන්නේ නැත්නම් මම ඔයාට කිස් එකක්වත් දෙන්නේ නෑ කියපු වචන නම් බොහොම තදින් තාමත් ඇහෙනවා. ඒ දේවල් බොහෝම පොඩි දේවල් කියලා අහක දාන්න බැරි තරම්.
   පසුගිය දවසක මම ජීවිතයෙන් සදහටම සමුගන්නත් ඉඩ තිබුනා. ඒත් එහේම උනත් මට දුකක් නෑ කියලා මට හිතිලා තියෙන්නේ කාලෙක ඉඳන්. කොටින්ම දන්න කාලේ ඉඳන් මම කාටවත් කරදරයක් නම් වෙලා නෑ කියලා විශ්වාසයක් මට තියෙනවා උදව්වක් හැර. කොටින්ම මම කවදාවත් තව කෙනෙක්ගෙන් යමක් බලාපොරොත්තුවෙන කෙනෙක්වත් නෙමෙයි කියලා මම මාවම කියවමින් ඉන්නේ මේ වෙද්දිත්. ඒත් සදහටම යන දවසක් එනකම් විඳවන්නේ නැතිව ජීවත් වෙන්න නම් මට ලොකු උවමනාවක් තියෙනවා. සමහරවිට දැන් ඒකට මම පරක්කුවැඩිද මන්දා. ඒත් ඒ වෙනුවෙන් යමක් කරන්න මම දැන් මහන්සි වෙනවා.

ඒත් මේ වෙද්දි මම මාසේ දවස් දවස් 9ක් ගෙවුන වෙලේ දවස් හයක් විතරම ගෙවන්න උනේ හොස්පිටල් වල. ඉදිරියට යෙදෙන දවස් වලත් ඒ වගේමයි. ඒ විතරක් නම් කමක් නෑ ඔලුවෙ කැක්කුමකටවත් පැරසිටමෝල් එකක්වත් නොබීපු මට හැමදාම ලයිෆ් ටයිම් ගන්න බෙහෙත් දීලා. ඒක ගැන හිතද්දිත් මට හිතෙන්නේ මම පරක්කු වැඩියි කියලා විතරමයි. Altar of the Nation Rome
ඒත් 2011 මට තීරනාත්මකයි කියලා ඒක පටන් ගනිද්දිම හිතුවා වගේ මේ වෙද්දිත් මම හිතනවා. කොටින්ම ඔය මොන දේ තිබුනත් මම මේ වෙද්දි කවදාවත් නැති උවමනාවකින් මගේ රැකියාවේ යෙදෙනවා. ඉස්සර වගේ නෙමෙයි මට දැන් ඒක වෙනුවෙන් හිතලා සමහර දේවල් කරන්න පුරුදු වෙලා. මේ වෙද්දි මේ අවුරුද්දේ සෑහෙන්න ප්‍රගතියකටත් මම ඇවිත්. දවසින් දවසම මගේ හැකියාවන් එක්ක මම යමක් ඉගෙනගනිමින් ඉස්සරහට යනවා වගේ කියලායි මට හිතෙන්නේ. කොටින්ම මම ගැන පුංචි ආඩම්බරයක් මට නැත්තේමත් නෑ. මිනිසුන් වෙනුවෙන් යමක් කරන්න ලැබෙන එක සල්ලි හොයනවාට වඩා ලබන ලොකු සහනයක් කියලා මට හැමදාම දැනෙන දෙයක්. ඒ වෙනුවෙන් මට ලැබෙන ප්‍රශංශා එක්ක මම මාව ගැන ආඩම්බර නොවී ඉන්න බෑ.

Vatican st peters church

ඒත් සමහර වෙලාවට අපි වටේ ඉන්න මිනිසුන් හින්දා හිත් රිදවගන්න අවස්ථා නම් එමටයි. ගොඩාක් අයට මාව පේන්නේ මම එයාලව යූස් කරන්න හදන මට ඕන විදියට එයාල වැඩ කරන්න ඕන කියලා මතයේ ඉන්න බොස් කෙනෙක් වගේ. කොටින්ම මේ වචන එන්නේ තමන් බොහෝම ආදරෙන් රැකබලාගත්ත අයගෙන් උනාම ඕකේ වේදනාව සිය දහස් ගුනයකින් වැඩිවෙලානේ අපිට දැනෙන්නේ. අඩුම තරමින් එකම එක ශතයකවත් පාඩුවක් කාටවත් නොකරන්න උත්සාහ කරන මම වගේ කෙනෙක්ට මේ පොඩි ඈයොන් ලවා කොස් ඇට හාරන්න උවමනාවක් තිබිලා නෑ. මම මොනවා හරි කරන්න්න හිතුවා නම් ඒ හිතුවේ ඔවුන්ගේ අනාගතය ගැන හා වටේ පිටේ මිනිසුන්ට වෙන යහපත හිතලා විතරමයි. ඒත් ඔය කාගෙන්වත් එහෙම ගන්න දෙයක් මට නෑ කොටින්ම කීවොත් නැතිවෙන දේවල් හැර.

Colosseum

Olimpic Stadium

From Piazza venezia Altar of the nation

Leaving me alone

සමහරවිට ඉස්සරහා දවසකදි මේ දේවල් එක්ක මම මියදිලා හිටියත් මගේ ආත්මය පුරාම තියෙන්නේ හරිම සහනයක්......

My self

2011-02-27T09:22:00.000+01:00

මට හිතෙන්නේ මෙතනින් පස්සේ මගේ ජීවිතය,

මේ වගේ කියලා තමයි....

I miss You so much my darling Orsacchiotto.

So I started living once again

2011-02-09T23:10:00.000+01:00

බ්ලොග් එකක් ලියන්න හිතන හැමවෙලේකම අලස කමක් එක්ක ඒක මග හැරෙනවා. සමහරවෙලාවට ලියන්න දේවල් හිතට එන වෙලාවට ලියන්න පුළුවන් තැනක නෙමෙයි ඉන්නේ. ධනික මල්ලිට පින් සිද්ධ වෙන්න හාපුරා කියලා සිංහලෙන් තියෙන බ්ලොග් ටිකත් මේල් ටිකත් ෆෝන් එකෙන්ම බලාගන්න හින්දා කොම්පියුටර් එකක් ළඟට එන වෙලාවත් අඩුයි. ඒ විතරක්ම නෙමෙයි මේ තරම් කාලයක් බොහෝ උදාසීන වෙලා හිටපු බුරු බබා ආපහු ට්‍රැක් එකකට පැනලා හති දාගෙන දුවනවා. ඉතින් වෙලාව ටිකක් සීමිත වෙලා තියෙන්නේ දැන්.

             ( මේ ඉමේජ් එක නිකම් මගේ හීන ලන්තය වගේ හරියටම.)
   2011 පටන් ගන්නේ ටිකක් අලස විදියට උනාට ඒ දවස් වලම මොනවා හරි දෙයක් හින්දා ආපහු ජීවත් වෙන්න ඕන කියලා මට දැනුනා. ගොඩාක් වෙලාවට එහෙම හිතන්න මාව යොමු කරන්න ඇත්තේ මා වටේ නිතරම ඉන්න යාළුවෝ වගේම එක පාරටම මට ආව අසනීප වෙන්නත් පුළුවන්. මගේ අතින් කෙරෙන්න ඕන වගකීම් යුතුකම් විතරක්ම නෙමෙයි මට සතුටු වෙන්න පුළුවන් විදියට ජීවත් වෙලා මැරුනත් කමක් නෑ කියලා මට හිතෙන්න ගත්තේ නම් කොටින්ම කීවොත් මගේ අසනීප තත්වය මත තමයි. ඒ වෙනුවෙන් හිතලා අවුල් වෙනවාට වඩා මේ පාර නම් ට්‍රයි එකක් දෙන්න ඕනෙමයි කියලා මම මටම කිව්වා.

කට්ටිය මට හිනාවෙනවා මම නයෙක් දුන්නා කියලා ඒත් ඇත්තටම මට මාව මතක් උනේ මේ ළඟදි දවසක මම ආසම කරන ජැකට් වර්ගයක් වන The North face ජැකට් එකේ මගේ සයිස් එක හොයාගන්න බැරි උන එක තමයි. අපේ මල්ලිගෙන් අසීමිත බැනුම් අහගෙන මම ඉතින් ඔය ජැකට් එක හොයන ගමන් 5000€ කට විතර ශොපින් කලා. ඒත් ඔය වගේ desperate situation වලට හොඳම බෙහෙත shopping කියලායි මම නම් හිතන්නේ. ඒ අස්සේ හිතට ගත්තා අර ජැකට් කොහොම හරි මගේ කර ගන්න නම් මම තව මොනා හරි කැපවීමක් කරන්න ඕනේ කියලා. ඉතින් ඔන්න දැන් අනිත් අයට කියන එකම මටත් කියන්න එපා. මම පවු වගේ නේ.
කොටින්ම කන්ට්‍රෝල් කරන්න තරම් කෑමක් මට නෑ. කන්නේ බොන්නේ මොනවද කියලා දහ පාරක් හිතලා කරන කෙනෙක් වෙන මට මේ මගේ අධික ස්ථුලතාවය වෙනුවෙන් කරන්න කිසිම දෙයක් නෑ. අනිත් අය තරමටම මහන්සි නොවුනාට දවසකට අඩුම තරමේ කිලෝමීටර් 4ක් වත් පයින් යන එක මගේ දිනපතා ක්‍රියාවක්නේ. අනික අර ලංකාවට ගිහින් හිටපු කාලේ මම ඔය එකක්වත් කරන්නෙත් නැතිවත් කෙට්ටු උනේ. මේක උඩ ඉඳන් අගටත් අග ඉඳන් උඩටත් හිතලා මටම එපා වෙලා තිබ්බේ.
   දන්න කියන කාලේ ඉඳන්ම මම නීරෝගි ළමෙක් වෙලා හිටියේ නෑ. ඉස්සර පොඩිම කාලේ ඉතින් අපේ අම්මගේ අතෙන් බහින්නේ නැතිව මම හැදුනේත් ඔය මගේ අසනීප හින්දා වෙන්නැති. කොටින්ම මම ඉස් ඉස්සෙල්ලාම කොල්ලෙක් එක්ක යාළුවෙලා අපේ අම්මාට පෙන්නුවාම අපේ අම්මා එයාගෙන් අහලා තිබ්බේ අනේ ඔයා කොහොමද මේ ළමයා ජීවත් කරන්නේ එයා හරිම complicated කෙනෙක් කියලා. කොටින්ම ඒමි ඉස්සර මම මොනම පිස්සු වැඩේ කලත් ඕක කියලා මට හිනා වෙනවා. ඒ එක්කම එයා මම ගැන ඔය තරමටම අම්මෙක් තාත්තෙක් වගේ වගකීමක් ගන්න තරම් පෙළඹුනේ අපේ අම්මාගේ වචන කියලා නම් මම දන්නවා. කොටින්ම දන්න කියන කාලේ ඉඳන් ඒමි මාත් එක්ක නොගියපු හොස්පිටල් එකක් ඩොක්ටර් කෙනෙක් හිටියේ නෑ. පාන්දර දෙකට තුනට වැඩ ඉවර වෙලා ගෙදර ආවත් අනිත් පැත්තට කාර් එක පාරට දාන්නේ කිසිම කතාවක් නැතිව. අසනීප උන හැම දවසකම ඒමි මොන දේ තිබ්බත් මාත් එක්කම මාව භය කරගෙන බලෙන් වගෙ තමයි මට බෙහෙත් කලේ. ඒමිගෙන්. මට කන්න හොඳ නෑ කියලා හිතපු කිසිම දෙයක් ඒමි මම මොන තරම් ඇඬුවත් කන්න දුන්නේ නෑ. ( දැනුත් ඉතින් ඒකෙන් අඩුවක් නෑ මට. අපේ මල්ලි වගේම ආගන්තුකයාත් මාව භය කරන් ඔය දේම කරනවා.) අර ගිය පාර ලංකාවට ආපු වෙලේ පැලවත්ත හන්දියේ තිබුනු රතු පාට රඹුටන් එකක්වත් අරන් දුන්නේ නෑ ඔය ගස් ගෙම්බෝ දෙන්නා මට. ඒ විතරක් නම් මදැයි මගේ රියදුරාත් මට ඔය කිසිම දෙයක් කන්න දුන්නේ නෑ. මම සමහරවෙලාවට ඔය කාටවත්ම ස්තුතියි කියන්න නැතුව ඇති ඒත් අදටත් මම ඒ දේවල් එක්ක මේ හැමදෙනා ගනම තියෙන්නේ කියා ගන්න බැරි ආදරයක් විතරමයි. ) මට තාමත් මතක් වෙනවා අර සෙට් වීමේ සෙට් එකේ අපි කතරගම ගිහින් රෑ තිස්සේ නටලා නටලා පහ හමාරට විතර නිදාගෙන ආයේ උදේ 7 ට නැගිටලා පට්ට පොරක් කියලා පෙන්වගෙන ආපහු එන්න යද්දි මගේ පෙම්වතා යාපනෙන් ගෙනත් දීපු මොකක්දෝ කෑල්ලක් කාලා රතුම රතු පාට වෙලා මැරිලා වගේ ඉන්නකොට සංජිගේ වගේම පොඩි මැරංගිගේ මූනත් තාම මට පේනවා. එදා නම් මම භය උනේ ටිකක් හෙම නෙමෙයි ඉතින්. පවු අර සෙට් වීමේ සෙට් එකේ ආතල් ගන්න ගිය එවුන් ටික එදාත්.
ඔන්න ට්‍රැක් පැනලා. මම යන්නෙම ඔහොමනේ. ඉතින් අතෑරලා දීලා හිටපු අසනීප වලට මුලින්ම වගකීමක් ගන්න ඕනේ කියලා හිතුනේ අර ජැකට් එකේ කතාවෙන් කීවනේ. කොහොම හරි මේ වෙද්දි සුමානෙට දවස් හතරක් විතරම හොස්පිටල් එකේ. තැල්සීමියා ඩිපාට්මන්ට් එක වගේම ඔන්කොලොජි එතනින් ගියාම ඊ එන් ටී, අයි ක්ලිනික් තව තියෙන ඔක්කොම ඒවා. හරියට නිකම් මම ලෙඩෙක් නෙමෙයි ලෙඩුන් දාහක් වගේ.
   ඒත් මේ වෙද්දි තියෙන්නේ ලොකු සහනයක්. හරිම නිදහස් සිතුවිල්ලක්. මොන තරම් ලෙඩක් diagnose කලත් මම ඒකට ලෑස්ති වෙලා. හරියට නිකම් මම කාලයත් එක්ක fight කරනවා වගේ. වෙන කතා මොකටද ඉතින් මම ඉන්නෙත් රෝමයේනේ. එහෙලුනේ ඔය පොරවල් ලා හිටියෙ ඉස්සර. (ඔන්න කතන්දරගෙන් ඇහුවා නම් ඔය කතා කියයි.) මමත් දැන් පොරක් වෙන්න යන්නේ. හික්ස්.
   ඔය කලින් කියපු දේවල් එක්ක 2011 මම ආපහු මීට අවුරුදු පහලොවකට විතර එහා හිටපු බුරු බබා හොයා ගන්න පටන් අරන්. සමහරවිට මට ආදරේ කරන බොහෝ දෙනෙක් මේ බ්ලොග් එක කියවන හින්දා ඒ අයගේ හිතටත් මේ 2011 වෙනස් වීම සතුටක් වෙයි කියලා හිතෙනවා. ඒ විතරක් නම් නෙමෙයි කාලයක් අතෑරලා දාල නිකම් උවමනාවට එපාවට කරපු මගේ රස්සාව දැන් ආයෙම බැහැලා වැඩ. කොහොමත් එකයි. වැඩ කලා කියලා ඉතින් බොහොමයක් ලංකාවේ මිනිසුන් නම් මට මුදල් ගෙවන්නේ නෑ. හැමෝම හිතන් ඉන්නේ මම පින් සාක්කුවේ දාගන්න යනවා කියලානේ. ඒක හින්දා ඉස්සර තරම්ම පැනලා දෙන්නේ නැතුව තෝරලා බේරලා තමයි වැඩ කරන්නේ. කොහොමත් ඉතින් මම කවමදාවත් මුදල් මතම වැඩ කරන හිතන කෙනෙක් වෙලා හිටියේ නෑ නේ. සමහර වෙලාවට දැන් ඒක මටත් පුරුද්දට ගිහින්. ඒමි කියනවා වගේ "fatti cazzi tuoi. fregati di l'umanità. L'umanità non ti dà da mangiare". ඕක ඉතින් මාත් දන්නවා විතරක් නෙමෙයි මාත් හැමෝටම කිවුවාට මට ක්‍රියාවට ක්‍රියාවට නංවන්න පුළුවන් දෙයක්ම නෙමෙයිනේ. කොටින්ම කියනවා නම් මගේ හොඳම යහළුවෝ වෙලා හිටපු අය පවා ඔය පිනට වැඩ කරන්න ගිහින් අතෑරලා දමන්න සිද්ධ උනා මෑත අතීතයේ. ඒක හින්දා දැන් ඕනම වැඩක් කරද්දි යාළුවෝ කියලා දෙපාරක් හිතනවා.
    සමහරවිට මේ පෝස්ට් එක ලිව්වට පස්සේ මම ආයේ වෙනස් වෙයිද දන්නේ නෑ. අර අපේ මල්ලි මට "කියන්නේ අපෝ ඔයා හැමදාම කිව්වේ වෙනස් වෙනවා කියලනේ. මට දැන් ඕක ඇහිලාම එපා වෙලා හලෝ." ඒත් මේ මොහොතේ මම ජීවත් වෙන්නේ සතුටින්. කොටින්ම කියනවා තව අවුරුදු දෙකකට විතර කිසිම මොබයිල් ෆෝන් එකක්, ලැප්ටොප් එකක්, සපත්තු, කලිසම්, ෆෆියුම් , ජැකට්, හා ඔය ඉතින් එකී නොකී දේවල් එකක්වත් ගන්නේ නෑ. ඕක අහපු ඩෙනිස් නම් කිව්වේ "රංගි උඹ හැමදාම මොකක් හරි ගනිද්දි කීවේ ඕකමනේ. ඒත් මම නම් ඕවා වෙනවා තාම දැකලා නෑ. පසුවදාට තව මොකක් හරි මගුලක් ගන්නවා මිසක්" කියලා. ඔන්න ඉතින් මට ඉන්න යාළුවෝ. හික්ස්. වෙනදා වගේ නෙමෙයි මේ පාර නම් ඕක කරන්නම වෙනවා. මොකද මගේ මේ ඔක්කොම අටමගුල් තියාගන්න මේ ගෙදර ඉඩ නෑ. හෙට අනිද්දාට මට ගෙදරින් එලියේ තමයි නිදාගන්න වෙන්නේ තව මොනා හරි මේකට එබුවොත්. හික්ස්. කොහොම හරි මේ එක ජැකට් එකක් හින්දා ජැකට් තුනක්ම ගන්න උනා.

(අන්තිමට අර කියපු වර්ගෙම ජැකට් එකේ මගේ සයිස් එකත් හම්බ උනා නෙව. ඔන්න මට වෙන දේවල්.)

pic by A.jayaweera (Polhena beach matare sri lanka. )

I cant handle the pain

2011-01-25T00:04:00.000+01:00

මේ දවස් ගෙවෙන්නේ හරිම ව්‍යාකූල විදියට. මම ආදරේ කරන අයගෙන් ඈත් වෙන්න දවස් ලං වෙද්දි ඒ දිහා බොහෝ උපේක්සාශීලිව බලාගෙන ඉන්න එක විතරයි මට කරන්න පුළුවන්. ඉස්සර වගේ කාලෙක නම් මම මේ වෙද්දි දහය පහලොවකටවත් අඩුම ගානේ ඒ දේවල් වෙනස් කරන්න කියලා හොඳින් හෝ නරකින්. ඒත් වයසට යාමත් එක්ක මගේ වෙනස්කම බොහෝමයක් වෙද්දි බොහෝ දේවල් දිහා බොහොම ඉවසීමෙන් බලන්න මම ඉබේම පුරුදු වෙලා. එක අතකින් මේ වෙනස් වීමට මම කැමති උනත් ප්‍රියයන්ගෙන් වෙන්වීම සිදුවෙද්දි මෙහෙම නිහඬව ඉඳීම ගැන නම් සතුටක් මට නෑ. ඒත් මට මගේ නොවෙන ප්‍රශ්න කතා කරලා ළඟට ගෙන්න ගන්න උවමනාවක් නැති නිසා එහෙම නිහඬ වීම ගැනත් දුකක් ම නෑ.

මීට අවුරුදු කීපෙකට කලින් ඒමි මගෙන් සමු ගනිද්දි ලෝකේ එතනින් ඉවරයි කියලා හිතාගෙන හිටපු මට අළුත් ජීවිතයක් තියෙනවා කියලා ඔප්පු කලේ එරික් කීවොත් ඒක තමයි ඇත්ත. මම කොහේ ඉඳන් මොන රෑක ආවත් මාව දැක්ක ගමන් මලක් වගේ පිපෙන හිනාවක් එරික් ඉපදිලා මාස ගණනකින්ම මම දුටු දෙයක්. එරික් ඉපදිලා කියලා දැනගත්ත දවසෙම ඉක්මනින් රෝමේට දුවගෙන ආවේ ඒ වෙනකොටත් ඒ වගේ සතුටක් ඩැරන් ගෙන් ලබලා තිබුන හින්දා. කොටින්ම ඉස්පිරිතාලේදි කළුම කළු පාටට එරික්ව දැක්කම මට අමුත්තක් දැනුනත් එයා ගෙදර ආව ගමන් නම් අපේ අවධානය එයාගෙන් එහාට ගෙනියන්න දුන්නේ නෑ.
කොටින්ම එරික් ඉපදිලා දවස් පහකින් හයකින් වගේ එයා ටී වී බලනවා. (ඒකට නම් ඉතින් ෆැමිලි ජීන් කියලා හිත හදා ගත්තා මම ඒ කාලෙම.) රෑ දෙකට තුනට අපි නිදාගෙන ඉන්නකොට හූ තියාගෙන බඩගිණියි කියනකොට ඉතින් කාටත් වඩා කලින් මට ඒක ඇහුනේ හරිම අමුතු විදියට. කොටින්ම කියනවා නම් මේ වෙනකම් මම එරික්ගේ ඇරෙන්න වෙන කිසිම පොඩි එකෙක්ගේ පැම්පි එකක් වත් මාරු කරලා නෑ. ඒකටත් මේ වෙද්දි කවුරු හිටියත් රංගි ආන්ටි මම බාත් රූම් යන්න ඕනේ කියලා මම මොන වැඩක හිටියත් මට කියලා යන පුරුද්දක් එරික්ට තියෙන්නේ. ඊයේද කොහෙද මම දවල්ට කෑම හදද්දි අම්ම එයාව බාත්‍ රූම් එකෙන් එක්කන් එන්න ගියාම එයා අම්මාට කියනවලු මම කිව්වේ රංගි ආන්ටිට එන්න කියලානේ එයා තමයි ඕනේ කියලා අහංකාර විදියට කියනවලු. ඉතින් අම්මා ඇවිත් මට කියනවා ආන්න ඔයාගේ පුතා ඔයාව හොයනවා කියලා.

මේ මොනවා උනත් මේ වෙද්දි එරික් මගෙන් ඈත් වෙන්න තියෙන්නේ ටික දවසයි. කොටින්ම මගේ කියන හැමදේටම අයිතිකාරයා වෙලා ඉන්න එරික්. මගේ බෙඩ් එක වුනත් එරික්ට අනුව අපි දෙන්නගේ බෙඩ් එක. මගේ මොබයිල් ඒත් එයාගෙයි මගෙයි. කොටින්ම කියනවා නම් මට කෝල් එකක් ගන්න ඕන නම් එයාගෙන් පර්මිශන් අරං තමයි මම ෆෝන් එක ගන්න ඕනේ. මට කවුරු කතා කරත් ඒ කවුද කතා කලේ කියලා එයාට කියන්නත් ඕන මම. කොටින්ම මගේ කාමරේ තියෙන හැමදේම එයාගේ. ඒ අස්සේ තියෙන්නේ වචන වලට නොඑන ආදරයක් විතරමයි. කඩේක මොකක් හරි දැක්ක ගමන් ආ මේක එරික්ට අරන් දෙන්න ඕනේ කියලා මට හිතෙන්නේ ඉල්ලන ඉල්ලන දේ එක්ක එයා මගේ ආදරය හරහා මාව යටත් කරගන්නේ මාව දැක්ක ගමන් මලක් වගේ හිනා වෙන්නේ එයාට ඈත් කරන්න පුළුවන් තරමට අත් ඈත් කරලා මේ තරම් ආදරෙයි කියන්නේ එයාට අනුව මම එයාගෙ හින්දා. මම මගේ යාළුවෙක් එක්ක කතා කරත් මූන ගෙම්බෙක් වගේ කරගන්නේ මගේ ආදරේට එයා ආදරේ හින්දා කියලා මාත් දන්නවා.

මේ වෙද්දි මගේ වටා පිරිලා තියෙන හිනාව සතුට තව ටික දවසකින් මගෙන් ඈත් වෙනවා කියලා දැනගෙන කිසිම දෙයක් සිදු නොවෙන ගානට ඉන්න මම උත්සාහ කරන්නේ එහෙමවත් මගේ හිත රවටාගන්න. ටිකෙන් ටික එයාට මගෙන් ඈත් වෙන්න ඕනේ අපි නිතර හමු වෙන්නේ නෑ කියලා තේරුම් කරන්න හදන හැමවෙලේම එයාට තියෙන්නේ එකම උත්තරයයි. ඒ මම ඔයාත් එක්ක විතරයි ශ්‍රී ලංකා යන්නේ. ඔයායි මායි විතරයි. මම ඔයා වැඩ ඉවර වෙලා එනකම් තනියම ගෙදර ඉන්නම් මට බය නෑ වගේ කතා කියද්දි මට දැනෙන දේවල් එක්ක මේ හැමදේම එපා වෙලා. කොයි තරම් මහන්සි වෙලා ආවත් එරික් එක්ක ඉන්දෙදි මට මහන්සියක්වත් දුකක්වත් දැනුනේ නෑ. සමහරවෙලාවට එයා කියන කියන දේවල් කරලා මහන්සි උනාම පොඩ්ඩක් හරි හයියෙන් කතා කලත් කඳුළු පුරවගෙන අඬන එරික් මට ගෙනාවේ හිනාවක්.

මේ දවල් වල මගේ Orsacchiotto (ඔර්සක්කියොත්තෝ) විතරක්ම වෙන එයා මේ වෙලාවේ හරිම නිදහසෙන් හරිම සතුටින් නිදි. ඒත් මේ සතුට තව කොයි තරම් නම් දවසකටද කියලා හිතන්නවත් මට උවමනා නෑ. කොටින්ම 'ඔයා මෙහෙන් ගියාම ආයේ මට හිනා වෙන්නවත් හිතෙන එකක් නෑ ගෝල්ඩන් බෝයි'.

විස්සයි එකොලහට ආව මම

2011-01-10T22:37:00.002+01:00

මේ දවස් වල අර කලින් කියපු ටෝයියෙක් නිසා බ්ලොග් කියන්නේ මොනවද කියලාවත් මතක නෑ. ඒත් සමහර වෙලාවට බ්ලොග් එක නැති උනාම මාත් නැතිවෙලා වගේ හිතෙනවා. ඒක හින්දා බලෙන්ම හිතට අරගෙන බ්ලොග් එකක් ලියන්න තමයි මේ ආවේ...
විස්සයි දහය ගෙවිලා ගිහින් විස්සයි එකොලහ ආවත් නතර වෙලා හිටපු තැන්වලම තාම ඉන්නවා විතරයි කියලායි මට මම ගැන නම් කියන්න තියෙන්නේ. ඉස්සර වගේ ලෝකේ ඉන්න හොඳම මනුස්සයා වෙන්න මට උවමනාවක් නෑ දැන් අවුරුදු කිහිපයක ඉඳලා. ඒ නිසාම බොහෝ වෙලාවට කාලයක් තිස්සේ කරමින් හිටි බොහෝ දේවල් නම් මගෙන් මඟ හැරිලා කියලා තේරෙනවා. වෙනදා ඉරිදා උදේ පාන්දරම මොනව නැතත් පල්ලියට යන මම අන්තිමට පල්ලියට ගියේ මම හිතන්නේ නොවැම්බර් මාසේ වෙන්න ඕනේ. නත්තල දවසේත් ඊට කලින් දවසේත් හිතේ තරමට ඔය සැමරුම් වලට සහභාගි උනා විතරයි. විශේශම දේ වෙන්නේ මේ නත්තල සමරන්න මාත් එක්ක එකතු වෙච්ච එමී එක්ක කාලෙකට පස්සේ සමහර දේවල් කතා කරන්න ලැබීම. මට අහිමිවෙච්ච දේවල් එක්ක මගේ ජීවිතයේ තියෙන අමිහිරිම සිහිවටන එකතු වෙලා තියෙන්නේ ඒමි හරහා උනත් අදටත් මට සතුටු වෙන්න පුළුවන්, මට නිදහසේ කතා කරන්න පුළුවන්, මට මමම වෙන්න පුළුවන් ජීවිත කාලයෙන් භාගයක්ම එකට බැඳිලා හිටිය ඔහු එක්ක විතරමයි. මම හිතන්නේ ඒක හරහා අපි දෙන්නා ආදරය කියන්නේ විවාහය කියන්නේ මොකක්ද කියලා හරියටම කියවලා ඉවරයි කියලා දැන්. අදටත් මගේ හොඳම යාළුවා වෙන්නේ ඔහු. ඉස්සර වගේ විනාඩියෙන් විනාඩියට කතා නොකලත් අපේ බැඳීම ඉස්සරට වඩා පුළුල් වෙලා කියලායි මට හිතෙන්නේ. බොහෝ දේවල් දිහා මධ්‍යස්තව හිතන්න මට පුරුදු කරන්න උපරිම උත්සාහයක් ගනිපු කෙනෙක් ඔහු. ඒත් ඔහු හා ගෙවපු ජීවිතේදි මම ලබා නොගත්ත එකම දේත් ඒක කියලා මම දන්නවා. ඒත් අපි වෙන් උනාම බොහොම ඉක්මනට වෙච්ච දෙයක්. කොටින්ම කියනවා නම් අද ඔහු දිහා බලල මම කියන්නේ ඒ කාලේ ඔහු මට කියපු ටිකමයි. වෙලාවකට ජීවිතේ අපි නොහිතන විදියට මිනිසුන් වෙනස් වෙනවා. සමහරවිට අපේ ජීවන රටාවන් එක්ක අපි ලබන අත්දැකීම් එක්ක එහෙම වෙනවා ඇති. ඒත් අද වෙද්දි ඔහු හා මම අතර තියෙන්නේ පරිනථ වෙච්ච ආදරයක් කියලා මට හිතෙන්නේ.

ඉතින් නත්තලේ වෙන මොනවද කෙනෙක් වෙන බලාපොරොත්තුවෙන්න ඕනේ. තමන්ට ජීවිත කාලයම නිර්වචනය කරගන්න බැරිව හිටපු දේවල් පැහැදිලිව කියවනවා හැර.

කොටින්ම අවුරුද්ද ලබන වෙලාවේ මට මුලින්ම හිතුනේ අවුරුද්දක් ආවා කියලා අපේ ජීවිත වෙනස් වෙන්නේ කොහොමද කියලා තමයි. ඒත් ඒ වෙලාවේ මේ පැත්තේ තියෙන උසම ග්‍රවුන්ඩ් එකකට වෙලා බෝතලේකුත් එක්ක වෙඩි පත්තු කරනකොට නම් හිතුනේ මේ අවුරුද්දේ නම් වෙනස් දෙයක් විය යුතුමයි කියලා හරියට අහස පුරා පාට පාට මල් මවනවා වගේ. ඒ වෙලාවේ හිටිය තත්වේ ගැන අමුතුවෙන් කියන්න ඕනේ නෑ නේ.. හැමෝගෙම සුභ පැතුම් අස්සේ මට කවදාවත් හරියටම නොතේරුන බැඳීමක මතකයන් එක්ක අපේ දුර මතක් උනා. පාන්දර හයට විතර ගෙදර ඇවිත් නිදාගත්තේ පහුවදා රෑ වෙනකම් නිදාගන්නවා කියලා හිතලා. ඒත් අපි වගේ හොඳ ළමයි වෙන්න හදන අයට එහෙම ලේසියෙන් නිදහසේ ඉන්න ලැබෙන්නේ නෑ. කවුරු හරි කෝල් කරලා බොන්නමයි කතා කරන්නේ...

ඔය විදියට මුල් සතියම වගේ අපිට නිවාඩු නිසා පාටි වලට සහභාගි උන එක තමයි කලේ. ඒ අස්සේ ඔය පොඩි ෂොපින් එකකටත් එක් උනා. කොහේද මේ පාර මගේ ශොපින් පාට්නර් මට කිසිම දෙයක් ගන්න දෙන්නේ නෑ මම කැමති දේවල් බලද්දි එයා කියන්නේ මට මහන්සියි. අපි යමු. මට පිපී කරන්න ඕනේ වගේ දේවල්. ඉතින් එලියට ආව ගමන් මෙන්න මෙයාට අර අසනීප මුකුත් නෑ. ඒ විතරක් නම් කමක් නෑ එයා ආස කරන හැමදේම එයා ගන්නවා. ඒත් ගෙවන ක්‍රෙඩිට් කාඩ් එක නම් මගේ. හිතාගන්න පුළුවන් නේ ආදරෙත් එක්ක තියෙන කරදරේ. එයාගේ ආදරේ කොයි තරම්ද කියනවා නම් තුන් වෙනි පාරටත් the adventures of sammy බැලුවා මේ ළඟදි දවසක අන්තිමට රෑට කාලත් එයා කියන්නේ ආන්ටි අපි තව මෙගා මයින්ඩ් බලමු නේද කියලා. ඔන්න මට ඉන්න ප්‍රේමවන්තයෝ.

මේ අවුරුද්දේ අපේ මල්ලිගේ වෙඩින් එකට වගේම මගේ පරණම ඔන්ලයින් ෆ්‍රෙන්තො කෙනෙක් වන පොඩිගේ වෙඩින් එකටත් ලංකාවට යන්න ඉන්නේ. ඒත් මේ පාර නම් තනියෙන් යන්නේ නෑ. එරික් බෝයි මාත් එක්ක එනවා. එයා නම් යන්නේ මුහුදේ නාන්න, සත්තු බලන්න, මාළුවෝ බලන්න, ඉස්සෝ කන්න තමයි. එයා මේ දවස් වල මාව දකින දකින පාරට අහන්නෙත් අපි දෙන්න කවදද ශ්‍රී ලංකා යන්නේ කියලා. ඒත් ඉදිරියේදි මගේ රැකියා තත්ව මත මගේ නිවාඩු ප්‍රශ්නය කොහොම බලපායිද මන්දා. ඒත් ලිස්ට් එකේ ලංකාව නම් ඉහලින්ම ඉන්නවා.

මේ තමයි ඉතින් මගේ විකාර නත්තල් හා අවුරුදු.

ටෝයියා හා මනුස්සකම (සමාන කිරීම)

2010-11-25T10:47:00.000+01:00

මේ දවස් වල බ්ලොග් ලියන්න කම්මැලි වගේ මේ අළුත් ටෝයියෙක් එක්ක ගැවසෙන නිසා. ටෝයියා ලස්සන නම් ඉතින් අහන්න දෙයක් නෑ නේ කවුද බ්ලොග් එකක් හන්දා ඔය වගේ සදාකාලික හීන වලින් ඈත් වෙන්නේ? ඉස්සර වගේ කියන්න තරම් වෙනසක් නෑ. දවසින් දවසම වයසට යනවා කියලා දැනෙනවා හැර. ඒක හින්දා අර මං බාල කාලේ හීන ඉටු කරගෙන පොඩ්ඩක් මෝඩ පාට් එකක් ඇක්ට් කරනවා ඇරෙන්න වෙන ලොකු දේවල් ලියන්න මට ඇත්තෙත් නෑ.

    ගිය සතියේ දවසක මම එක පාරටම පොඩි බුරු බබා උනා. හරියටම දාසයයි මාසයයි වගේ. ඒ කාලේ නම් ඔය වගේ දේවල් දවස ගානේ කරපු නිසා ඒක පුදුම වෙන්න ඕනේ දේයක් උනේ නෑ. ඒත් මේ අල්ල පනල්ලේ (මම වයසට ගියාට පස්සේ) මම හිතන්නේ මම මේ වගේ වැඩ ඒ තරමටම කලේ නෑ. ඒත් ඉතිං මොනවා කරන්නද මම ආසාවන් නැති වෙච්ච කෙනෙක් හෙම නෙමෙයිනේ... ඒක නිදහසට කියලා මම ඉතින් මගේ දාසයයි මාසේ හීන සැබෑ කරගන්නවා.

    මේ දවස් වල දකින සමහර දේවල් හින්දා මනුස්ස සබඳතා ගැන උපහාසාත්මක හැඟීමක් තමයි තියෙන්නේ. වළාකුළු වගේ එහෙ මෙහේ දුවන, පොඩ්ඩක් රශ්නේ ආවාම දියවෙන හිම වගේ තමයි ගොඩාක් වෙලාවට අද කාලේ මිනිස් සම්බන්ධතා. ඒ විතරක් නෙමෙයි වැස්ස වගේ අඬන, පාට වෙනස් වෙන යාළුවෝ එක්ක ගැවසෙනකොට ඔහොම දේවල් නොහිතාම ඉන්න බෑ.
සමහරවිට මට මාව විශේෂ වෙන්නේ ඒක නිසාම වෙන්න පුළුවන්. මම බොහොම පොඩි දෙයකින් උනත් අවුල් වෙන කෙනෙක් උනත්, ඒ වගේ වෙලාවට මගේ ශබ්දකෝෂයේ තියෙන නරකම වචන ටික එලියට දැම්මත් ඔය ඔක්කොම වෙලා ටික වෙලාවකින් මම තූති පූස් පැටවෙක් වගේ ගිහින් වටේ පිටේ කැරකිලා බටර් ටිකක් දියාරු කරලා සමා වෙන්න කියන්න බැරි තරම් කෙනෙක් වෙලා නෑ කවදාවත්. මම කවදාහරි කාටහරි එහෙම නොකලා නම් කලේ ඒ තරමටම මට ඒ අයව එපා උනා නම් විතරයි. දන්න තරමින් මට එහෙම වෙලා තියෙන්නේ කිහිප අවශ්තාවක විතරයි.
    මොනවා වුනත් සමාජ පැවැත්ම එක්ක මම වෙනස් වෙන්න ඕනේ කියලා මට හිතිලා බොහෝ කල්. ඊයේ පෙරේදා වෙනකම් මම හිතන් හිටියේ අපිට පුළුවන් තරමටත් වඩා වැඩිපුර අනිත් අයට උදව් කරන්න ඕනේ කියලානේ. ළඟදි දවසක දන්න කියන කෙනෙක් රෝහල් ගත කරලා කියලා ආරංචි උනාම මම හිතුවා මමත් ඔහුව බලන්න රෝහලට යන්න ඕන කියලා. ඒත් පැය දෙකකින් විතර ඔහු මට කෝල් කරනවා දැක්කම මම ඉතින් රෝහල්ගත මනුස්සයානේ කියලා කෝල් එකක් අර ගත්තා. මෙන්න එයා ලිස්ට් එකක් දෙනවා.මට ඔයාට කියලා වැඩ වගයක් කරගන්න තියෙනවා අනංමනං කෝටියක්. කොහොමහරි පසුවදා මෙහේ වැස්ස ඒ විතරක් නෙමෙයි මම කලයුතුම කියලා වැඩ වගයක් තිබුනා. ඒක හින්දා හරියටම වෙලාවක් නොවුනත් යන අදහසකින් තමයි හිටියේ. ඒත් අර වැඩ කතාවට නම් අවුලක් හිතුනා. මම වැඩ අස්සේ අර මගේ අළුත් ටෝයියා එක්ක හබ කර කර හිටපු හින්දා මේ මනුස්සයා කිහිප පාරක් කෝල් කරත් මට උත්තර දෙන්න පුළුවන් කමක් තිබ්බේ නෑ. ඒත් ඉතින් එයා තුන් හතර පාරක්ම කෝල් කරලා තියෙනවා දැක්කම මම වෙලාවක් ලැබුන ගමන්ම එයාට කෝල් කලා. ඒ වෙද්දි මහා වැස්සේ මම තෙමිලා තූති පූස් පැටියා වගේ නගරේ පුරා ඇවිදගෙන යමින් ගමන්. ආ ඔයා තාම ඔතනද? මට කතා කරන්න බෑ දැන් වගේ පොර ටෝක් ගොඩක් අනිත් පැත්තෙන්. ඉතින් මට එවෙලේ දැණුනේ කතා කරන්නත් බැරි කෙනෙක් ව බලන්න යන්නේ කොහොමද කියලා. එමින් ගමන් දුකේදි වගේම සැපේදි මාත් එක්ක ඉන්න මොනිකාව (බ්ලොග් එක එයාගේ පොඩි මෑන් ගේ )හෙම හමුවෙලා රෑ වෙලා ගෙදර එද්දි අම්මා කියනවා අන්න කතා කරල ඔයාට දොස් කිව්වා. මේ වගේ වෙලාවකටවත් නැති මිනිස්සු මොකටද වගේ පොර ටෝක් කියලා.

    ඉතිං එදා ඉඳන් අද වෙනකම් මම ඔහුව බලන්න රෝහලට ගියේ නෑ. අපේ මනුස්සකම මිනිස්සු වගකීමක් කලයුතුම දෙයක් කියලා හිතන්න ගියාම එහෙම කරන්න ඕනේ කියලා මම හිතා ගත්තා. නැත්නම් අර හැමදාම අහගත්තා වගේ අනේ අපි ඔයාට කීවේ නෑ නේ ඒ වගේ දේවල් කරන්න කියලා අන්තිමට ගොං පාට් එක අහගන්නේ මොකටද කියලා ආත්මාර්ථකාමි උනා. (ඊට වඩා මේ අළුත් ටෝයියා එක්ක ආදරෙන් ඉන්න එක මොන තරම් නම් වටිනවද?)
මම ho fatto cazzi miei   කියලා හිත හදා ගන්නවා අනිත් අය කියන්න කලින්.

නොවැම්බර් මතකයන්

2010-11-14T02:34:00.001+01:00

දවස් ඉක්මනින් ගෙවෙනවා වගේ හිතෙන්නේ නොවැම්බර් මාසේ ආව ගමන්ම මට එක දැනෙන්නත් කළින් ගෙවිලා යමින් තියෙන හින්දා වෙන්න ඕන. සමහරවිට සීතල දවස් හින්ද දවස් ඉක්මනින් ගෙවිලා යනව වෙන්න ඕනේ. නැත්නම් ජීවිතේ ආදරෙන්ම සිහි කරන නොවැම්බර් මාසේ මේ තරම් ඉක්මනින් මැදට ආවේ කොහොමද කියලා හිතා ගන්න බෑ.

ඉස්සර ඉඳන්ම මට නොවැම්බර් පළවෙනිදා කීවාම උදේ පාන්දරම නැගිටලා පල්ලි යන දවසක්. සියළු සාන්තුවරයින්ගේ දවසේ පල්ලි යන්න ඕනේම කියලා නියමයක් තිබුනා වගේ මම ඒක හරියටම එදාට කරපු දෙයක්. ඒත් එහෙම කොහේවත් නියමයක් නම් තිබුනේ නෑ. මගේ හිත මට හැමදාම බල කලා වෙන්න ඕනේ එහෙම කරන්න කියලා. අනික ඉතින් එදාට අපි බොහොමයක් අයගේ ජීවිත වලින් ඈත් වෙච්ච අයව සමරන්න හුරුවෙන්නත් පටන් ගන්නවානේ. කාලෙකට ඉස්සර නම් මම ඔය කියන දවසට පාන්දර හතර පහට තමයි ගෙදර එන්නේ. ඊට පස්සේ ඉතින් දෙවෙනිදා එදා ඉතින් මළවුන්ගේ දවසනේ. අහන්න දෙයක් නෑ ඉතින් එදා තමයි මම ජීවිතේ වැඩියෙන්ම කම්පා වෙන දවස. එදාට අපේ අම්මගෙයි අප්පච්චිගෙයි සොහොනට යන්න මට ඉඩ ලැබිලාම නෑ කීවොත් හරි. ඒ දෙකටත් එක්කම මම එදා උදේ වරුවම ගෙවන්නේ පල්ලියේ. හැබැයි මේ අන්තිම අවුරුදු වල නම් නෙමෙයි. (මේ වෙද්දි මට පල්ලි යනවා කියන්නේ හරියට අර රචියාව වතුරට එක්කන් ගිහින් නාන්න කීවා වගේ... එයා වගේම වතුරේ එබුවත් නාන්නේ නැති තරමටම නම් මම දරුණු වෙන්නේ නෑ) ඒත් මට මේ දවස්වල ඔය සමහර දේවල් වලට පල්ලි යන්න කම්මැලි වගේ.

   නොවැම්බර් මළවුන්ගේ මාසෙම විතරක් නෙමෙයි මට. මගේ ජීවිතේ ගොඩාක් වෙනස් කම් කරපු කෙනෙක් එක්ක මතක ගොඩකුත් මට තියෙනවා මේ කාලේ.

කොහොමහරි ඉතින් වෙන අවුරුදු වල හැමදාම වගේ නොවැම්බර් වල කරන වැඩ බොහොමයක් නම් මට මග හැරිලා. දවස් ගෙවෙන්නේ ඉක්මනින් කියලා තේරෙන්නේ සමහරවෙලාවට මගේ අතින් නොකර බැරි වැඩ අතපසු වෙලා නිසා මම ඒව කරන්න බලනකොට මාසේ ගිහින් ඉවරයි. අනේ මන්දා මේවා මේ වයසට ගියාම එන අසනිපද මන්දා.
   ඊයේ පෙරේදා දවසක යාළුවෙක් කියද්දි මෙයිට වඩා වෙනසක් මගේ ජීවිතේට ඕනේ කියලා මටත් මතක් වුනා මම තවම ජීවතුන් අතර කියලා. ඉතින් මේ දවස් වල ඒ ගැනත් හිතමින් ඉන්නේ. (නෑ නෑ වැරදුනා හිතන්න තවම පටන් ගත්තේ නෑ වගේ. )
මොනවා උනත් සමහර දේවල් එක්ක බොහොම ලොකු පාඩම් නම් ඉගෙනගනිමින් ඉන්නවා මම මේ දවස් වල. ඒක නිකම් හරියට මේ දවස් වල වහින වැස්ස වගේ අවසන්වීමක් නෑ. ඒ විතරක් නෙමෙයි මේ දවස් වෙද්දි සමහර අසනීප එක්ක මට මාවත් එපා වෙලා වගේ. තව ටික කාලයක් යද්දි මට අළුත් දේවල් දකින්න ලැබෙන එකක් නෑ වගේ තමයි දැන් නම් හිතෙන්නේ. ඒත් ඒවා ගැන ඕනෙවට වඩා හිතන්න ඕනේ නෑ කියලා මට හිතෙනවා. මම දන්නවා අනිත් බොහෝ අයට වඩා මම වාසනාවන්තයි. ටික කාලයක් මා එක්ක හිටියා උනත් මට හොඳ දෙමාපියෝ සහෝදරයෝ යාළුවෝ හිටියා. මම බොහෝ තැන් ,බොහෝ දේවල් දැකබලාගෙන තියෙනවා. මම හිතන විදියට මම හොඳ ජීවිතයක් ගෙවලා තියෙනවා කාටවත් කරදරයක් නැති. සමහරවිට ඉදිරියට එහෙම නොවෙන්න පුළුවන් වෙන්නත් පුළුවන්. ඒත් මම ඒ දේවල් ගැන ඉන් එහාට හිතන්න යන්නේ නෑ...

මේ දවස් වල මම

2010-11-07T17:30:00.000+01:00

මට මතක නෑ අන්තිමට
ෆිල්ම් එකක් බලපු දවසක්
සින්දුවක් අහපු දවසක්
වයින් එකක් බීපු දවසක්
මියුසිකල් එකක් බලපු දවසක්
මූන රතු වෙනකම් අඬපු දවසක්
මහා හයියෙන් හිනාවෙච්ච දවසක්..
කොටින්ම මට මතක නෑ මම අන්තිමට ජීවත් වෙච්ච දවසක් .........

මම කිසිම රසක්, විනෝදයක්, වින්දනයක් නැති එකම එක මෝඩයා වෙන්න ඕනේ..

(මේ පසුගිය දවසක මම බස් එකේ ලියපු එකක්. හරියටම මේ දවස් ගෙවෙන හැටි වගේ කතාවක් මිසක් මම කොහොමටවත් කවි නම් ලියන්නේ නෑ.)

Memories of November

2010-11-02T11:30:00.001+01:00

කාලයක්ම හිතන් උන්නේ කොහොම හරි නොවැම්බර් පලවෙනිදාට පල්ලි ගිහින් අම්මවයි අප්පච්චිවයි මතක් කරලා එනව කියලා. ඒත් නොහිතපු විදියට මං ලෙඩ උනානෙ. අඩුම තරමේ ඕල් සේන්ට්ස් වලටවත් පල්ලි යන්න බැරි උනාම ඔලුවම කාලකන්නි වෙනවා කියලා මම දන්නවා. ජීවිත කාලයම මගේ ඔලුවෙ ඉන්න අහිංසකම මිනිසුන් දෙන්නාව මතක් කරන්න බැරි වෙන එක පාපයක් නෙමෙයිද?
අද උදේ නැගිටපු වෙලේ හිටන් මගේ හිතත් එක්ක මම රංඩු කරනවා මේ. අද නම් කොහොම හරි අප්පච්චිවයි අම්මවයි මතක් කරලා ඉටි පන්දමක් පත්තු කරලා එනවමයි. ඒක විතරනේ මට දැන් කරන්න ඉතුරු වෙලා තියෙන්නෙත්...

Yes I'm fed up of reading all this shits

2010-10-24T15:47:00.001+02:00

     (සටහනක් ලියන්න ඕනේ හිතිලා තිබුනේ බොහොම කාලෙක ඉඳන්. ඒත් අන්තිම දවස් වල මම වගේම මගේ බ්ලොග් රටාවත් ලියන දේවල් කිසිම හරයක් නැතිව ලියවුනා. ඒ විතරක් නෙමෙයි පසුගිය දවස් වල බොහොම ආඩම්බරෙන් සිංහල දන්නවා කියලා කෑගැහුවට අන්තිම සටහන් වෙද්දි සිංහල කියලා දෙයක් ඉතිරි වෙලාවත් තිබ්බේ නෑ).

      මම බ්ලොග් එකක් පටන් ගන්න කාලේ මේ සිංහල බ්ලොග් කියලා දෙයක් තිබ්බේවත් නෑ මගේ හිතේ. ඒ වගේම මම සිංහලෙන් ලියන්නවත් හිතලා තිබ්බේ නෑ. වෙන එකක් තියා මම එතකොට ඔය සින්ග්ලිශ් කියලා සොෆ්ට්වෙයා එකක් භාවිතා කරලා යම්තමට ඔය ස්ටේටස් මැසේජ් එකක් විතරක් ලියා ගන්න කාලේ වෙන්න ඕන. ඉතින් පසුගිය කාලේ වෙද්දි බ්ලොග් හරහා මම සිංහයෙක් වගේ උනා. අන්තිම කාලේ මම පොර ටෝක්ස් දුන්නා බ්ලොග් එකක් කියන්නේ මෙහෙමයි කියලා. ඒත් මගේ සටහන් අද මටම හිනා වෙනවා. ඒ විතරක් නෙමෙයි අර ෆිට් එකේ සෙට් එකේ සමහර එවුන් වගේම අනිත් අයත් මට කියනවා ඔයිට වඩා යමක් ලියපන් කියලා.
(කොහොමත් මේ මම ලියන දේවල් කොහොමටවත් වටින යමක් ලියවෙන්න විදිහක් නෑ. සමහර වෙලාවට මගේ සටහන් හරහා මම දේවල් දකින විදිහ හා දකින්න උවමනා විදිහ ගැන කිවුවා නම් මිසක්. කොටින්ම මම සිංහල බ්ලොග් කරුවෙක් නෙමෙයි)

ඉස්සර මම මම ගැන හිතාගෙන හිටියේ අද වගේ නෙමෙයි (සිංහල නොදන්න කාලේ) ඉස්සර මට මම තරම් පොරක් හිටියේ නෑ. ඒත් ටිකක් කාලයක් ඔය බ්ලොග් අස්සේ සැරිසරද්දි මට මාව අර මම පොර වචනයෙන් ඉබේම අයින් කරගන්න වුනා. සමහර පොඩි එවුන් ලියන සටහන් කියෙව්වම මට ගිහින් ඒ පුද්ගලයාව හඳුන ගන්නකම් ඉවරයක් තිබ්බේ නෑ. ඒ තරමටම ඒ සටහන් මාව වෙනස් කලා. සමහර අය දාසයයි මාසයයි උනාට ලියපු දේවල් හරහා පොරක් වෙලා හිටියා. ඒ අය කරන කියන දේවල් එක්ක මම මගේ හදවතින්ම බැඳුනා කීවොත් තරමක් නිවැරදියි. ඒක කොයි තරම් ප්‍රබල උනාද කීවොත් පසුගිය කාලේ සිය රට ආවාම මම ඒ අයට තමයි මුලින්ම කතා කරලා හමුවෙන්න දාගත්තෙත්. අර රාජකීය විද්‍යාලයේ කලා උළෙළ වගේ දෙවල් සංවිධානය කරන අපේ සුදාරක බෝයි එහෙම මෙන්න මේ වගේ කෙනෙක්. ඔහු විතරක් නෙමෙයි බොහොම මහන්සියක් අරගෙන හමු උනු තවත් අය ඉන්නවා.
ඒක නෙමෙයි කියන්න ඕන උනේ මට. පසුගිය දවස් වල බ්ලොග් කියවන්න ගියාම හරිම අපූරු සටහන් ඇස ගැටුනා. ඒත් අද වෙද්දි සිංහල බ්ලොග් කියන්නේ නිකම්ම නිකම් අච්චාරුවක් වගේ කියලායි මට හිතෙන්නේ. හරිම කලාතුරකින් තමයි හොඳ යමක් කියවන්න ලැබෙන්නේ. ඒත් සිංහල බ්ලොග් නම් හැමතැනම. ව්‍යාප්තිය කියන එකේ උපරිමට. කලින් ලියපු අය ලිවීමේ නිමාවකට ඇවිත්. ඉඳලා හිටලා මාස හයකට හතකට විතරක් සටහනක් දාලා යනවා.අනිත් බොහෝ සටහන් වල සමාජයට දෙන්න කිසිම අලුත් යමක් නෑ. අනේ මං දන්නේ නෑ මට හිතෙන්නේ ඇත්තෙන්ම සිංහලේ බ්ලොග් කලාව ව්‍යාප්ත වූ වේගය වගේම ඒ කලාවේ අවසානයටත් ඇවිත් කියලා. මම හරිද මම දන්නේ නෑ ඒත් මම බොහොම ආසාවෙන් කියපු බොහොමයක් බ්ලොග් වල අලුත් සටහනක් දකින්නේ හාව හඳ දකිනවා වගේ.
   ඒ විතරක් නෙමෙයි අර සුදාරකලාගේ සාහිත්‍ය සංගමේ බ්ලොග් තරඟෙට ඉදිරිපත් වෙන බ්ලොග් නම් බොහොමයක් කියලා දැක්කා. ගිය අවුරුද්දේ ඔය ගැන බොහොම කළකිරීමක් තමයි මට තිබ්බේ. සම්මාන හමුවිය යුතු බ්ලොග් මගහැරිලා තිබුනා. ඇත්තටම සම්මානයක් හම්බ වෙන්න ඕනේ කාටද/ මොන වගේ බ්ලොග් අඩවියකටද කියලා අවබෝධයක් තිබුන විනිශ්චය මංඩලයක් නොහිටිය භවයි මගේ නම් හැඟීම උනේ. මේ පාරවත් හරවත් යමක් ලියන අයට ඔය සම්මානයක් ලැබෙයි කියලා හිතනවා.

ඔය කියන තරඟේට අර අපේ ෆිට් එකේ සෙට් එකේ අලුත් බ්ලොග් එකත් තරඟවදිනවා. ඒ නම් සම්මාන බලාගෙන නෙමෙයි. වචන සීයක් හරහා කතාවක් ලියන්න කියලා බලකිරීමක් වගේ. කොහොමත් ඔය සම්මාන වගේ දේවල් අපි වගේ වයසක උදවියට අරහං නේ.

I'm lost

2010-10-22T18:25:00.003+02:00

දවස් ගානක ඉඳන්ම බ්ලොග් එකක් ලියන්න ඕනේ කියන අදහසින් හිටියේ....

ඒත් අර ඇබ්නෝමල් මලීට වගේ මට මේ බ්ලොග් එක වගේම තවත් ගොඩාක් දෙවල් ටික දවසක ඉඳන් අමතක වෙලා යනවා. අමතක වෙනවා කියන වචනය නෙ
මෙයි ඊට එහා එකක්. නිකම් එපා වීමක් වගේ.. ලියන්න ඕනේ කියලා හිතුවට ලියන්න කම්මැළියි වගේ... අනේ මම දන්නේ නෑ ඕවට නිර්වචන දෙන්න.

පසුගිය සති දෙකම ගෙවුනේ බලාපොරොත්තු නොවුන දේවල් වලින්. රිය අනතුරු, අලුත් දරුවන් ඔය වගෙ දේවල් වෙද්දි තව හමු නොවෙන්න බලාපොරොත්තු වෙන අය එක පාරට මූනට හමු උනාම මුහුන දෙන්න වෙන දේවල් වගේ එක එක දේවල්.

සමහර දේවල් හින්දා අවුල් වෙන්නත් සිද්ධ උනා. මෙන්න මේ වගේ

ඔයා මගේ ෆොටෝ ගත්ත නේද?

මම: ?

ඇයි නැති වෙන්න බෑ?

මම: ඔයා මෝඩයෙක් ද?

දන්න කියන ළඟින් හිටපු කෙනෙක්ගෙන් සීරියස් විදියට පිස්සෙක්ද කියල අහන්න වෙන එක මොන තරම් නම් දුකක්ද? එවෙලේ මම එහෙම කිව්වේ ලොකු උද්ධච්චකමකින් උනාට පස්සේ මට ඒ වචන සැර වැඩි බව නම් තේරුනා. මුල ඉඳන්ම මම නොසන්සුන්කමින් ඉඳලා අන්තිමට ඒ නොසන්සුන්කම මේ වගේ වචන වලට පෙරලල දැම්මට මට එහෙම කියන්න උවමනාවක් තිබ්බේ නෑ.

ඊළඟට මම දන්න කියන කෙනෙක්ගේ තාත්තා බොහොම බරපතල විදියට අසනීප වෙලා කියලා ආරංචියක් ආවා. ඒත් අඩුම ගානේ එයාට කොහොමද කියලා අහන්නවත් මම කම්මැළි උනා. කම්මැළිකමමද දන්නේ නෑ ඒත් මට හිතුනේ නෑ එහෙම කරන්න.. (කොටින්ම කීවොත් මගේ මනුස්සකම අනෙකා තේරුම් ගනියිද කියලා හිතලා මම එහෙම කරා කියලා මම හිත හදා ගත්තා). ඒත් මට එහෙම කරන්න උවමනාවක් තිබ්බේ නෑ.

මේ දවස් ටිකේ දන්න කියන බොහොම ළඟින් ඉන්න කෙනෙක් රිය අනතුරකට මුහුන දීලා සැත්කමකටත් මුහුන දීලා ගෙදර ඇවිත්. ඒත් තාම මම ඔහුව බලන්න ගියේ නෑ. හොස්පිට්ල් එකේ ඉන්න දවස් වල නම් කිහිප පාරක් එක එක වැඩ වලට එයාව බලන්න ගියා. ඒත් තනියම ඇවිදින්නත් බැරිව ගෙදර තනියම ඉන්න ඔහුව බලන්න නම් මම තාම ගියේ නෑ. ඒත් යන්න හිතාගෙන හිටියා හැමදාම. මම උවමනාවෙන් හිතලා එහෙම කලේ නෑ.

අද යාළුවෙක් එක්ක කතා කරනකොට එයා අහනවා ඔයා තරහා වෙලා ද ඉන්නේ කියලා. මම ගත්ත කටටම ඔව් කීවා. (ඇත්තෙන්ම මම එයත් එක්ක තරහා වෙලා හිටියේ නෑ. එහෙම වෙන්න හේතුවක් තිබ්බේ නෑ.) ඒත් මම නොදැනිම එහෙම කිය උනා. මම හිතන්නේ මම ලොකු තරහකින් ඉන්නේ මාත් එක්කම ඒක වෙන්න ඕනේ එහෙම කියන්න ඇත්තේ.

පසුගිය දවස් වල අසනීප වෙලා වගේ හිටියාට දැන් මම ඒකට හැඩ ගැහිලා.
නිකම් හරියට මට මාව නැති වෙලා වගේ.....

So call me 'Lunatic'

2010-10-06T23:05:00.000+02:00

     අද දවස පටන් ගත්තේම හරහට.
උදේ අසනිපගතියක් එක්ක අවදිවෙන්න කම්මැලි වගේ හිතුනා. ඒත් අටට විතර ඇඳෙන් බැහැලා නාලා එලියට යන්න ලෑස්ති වෙද්දියි මතක් උනේ මෙයිට මාස ගානකට කලින් බ්ලොක් වෙච්ච ක්‍රෙඩිට් කාඩ් එක තාම ගන්න බැරි වුනානේ කියලා. මට හැමදාම අමතක වෙන හින්දා අද ගෙදරින් යන්න කලින්ම කෝල් එකක් දීලා බැංකුවට ගියා. කොහොමත් ඉතින් මට ළඟ කාලෙකදි ඉඳන් ගොඩාක් වැදගත් දේවල් අමතක වෙනවා. ක්‍රෙඩිට් කාඩ් එකත් බ්ලොක් උනේ මම තුන්පාරක්ම වැරදියට පින් එක ගහලානේ. කියන්නත් මොකක්ද වගේ මේ දවස්වල සුපර්මාකට් එකකට හෙම ගියාම කැශියර් ගාව විනාඩි දහයක් වත් ඉන්න වෙනවා. ඔය නොම්මර අමතක වෙලා. මොනවා උනත් අද බැංකුවට ගියාම අලුත් පින් එක මගේ අතට දෙන්න බෑ කිව්වේ නැතැයි. කාට කියන්නද ඉතින් ඒක තැපෑලෙන් එන්න ටික දවසක් යනවලු. ඔන්න දවස පටන් ගත්තෙම හරහට.

      ඊට පස්සේ ගියේ මගේ මේල් බොක්ස් එක බලන්න. මොකද අන්තිම කාලේ මට ලියුම් ආව බව දැනගත්තට එකම මේල් එකක්වත් අතට ලැබුනේ නෑ. ඇඩ්‍රස් මාරු කරාම ඔයවගේ දේවල් වෙනවානේ. ඊට පස්සේ කොන්ඩේ කපන්න ගියේ. ලංකාවේ ඉන්නකොට දවස් පහලොවෙන් පහලොවට කොන්ඩේ කපන මම මෙහේ ආවත් හරි තාම කොන්ඩේ කැපුවේ නෑ. දවස් ගානක් සැලෝන් එකට යන්න ගියත් කොන්ඩේ කපන්න හිතුනේ නෑ. ඒත් අද නම් කොන්ඩේ කපනවාම කියලා සැලෝන් එකට ගියාම මගේ හෙයා ඩිසයිනර් නෑ. ඉතින් දෙවෙනියට කරන්න දාගෙන හිටපු වැඩේත් හබක්.
    ඒත් එක්කම මම ගියා කලින් දවසක බලපු හතරේ ජි මාමව බලන්න. මෙන්න එතන උන් කියපි ස්මාට්ෆෝන් එකක් තියෙද්දි තව එකක් ගන්න එකේ තේරුමක් නෑ කියලා. ඒකත් ඇත්තනේ. සිංහල කියලා මම කරන මහ ලොකු වැඩක් නෑ නේ. මට විශේෂ වෙන්නේ වයිෆයි මිසක් ඉතිරිවා නෙමෙයිනේ. මම ඒකත් අතෑරලා දාලා ආවා. මම මේ දවස් ටිකේම අම්මට ලැප්ටොප් එකක් අරන් දෙන්නම් කිය කිය හිටියාට ඒක දවසින් දවස කල් ගියා. ඉතින් මේ ඊයේ පෙරේදා දවසක මට එකම බැල්මෙන් ආදරේ හිතුන ඩීවීසික්ස් එකක් හම්බ වුනා. අපේ මල්ලිගෙන් ඕකේ එකත් අරන් දැන් ගොඩාක් දවස් ඕක ගන්න.ඉතින් ඊලඟට යන්න ගියේ ඒක ගන්න. ඔන්න මෝල් එකට ගිහින් වටේ පිටේ ඕපාදූප ටික හෙම බලලා ඒක ගන්න හදද්දිම මට මොකක්දෝ උවමනාවකට මම දන්න කියන කෙනෙකුට කෝල් එකක් ගත්තා. මෙන්න එයාගේ ෆෝන් එකට උත්තර දෙන්නේ වෙන කෙනෙක්. ඒ අවුලෙන්ම මම වැරදි කෙනෙක් කියලා තියන්න යද්දිම ෆෝන් එකට උත්තර දීපු කෙනා කියනවා එයාව මේ දැන් ස‍ර්ජරි එකට ගත්තා කියලා. ඇත්තෙන්ම එවෙලේ මට කිසිම දෙයක් හිතාගන්න බැරිව ගියා. මම හිතන්නේ මගේ වචනවත් පිට උනේ නෑ වෙන්න ඕනේ. ඒ අවුල කොයිතරම්ද කියනවා නම් මට අර හීන දැකපු ලැප්ටොප් එකත් අමතකවෙලා ගියා. පාරේ එද්දිත් මම කිසිම දැනීමකින් නෙමෙයි ආවේ වගේ මතක. ඔළුවේ කැක්කුම දහ ගුණයකින් විතර වැඩි වෙලා. ආව ගමන්ම නිදා ගන්න ට්‍රයි කලත් ඒකත් හරි ගියේ නෑ. ඉතින් ලැප්ටොප් ගත්තෙත් නෑ.
   මම හිතන්නේ අද උදේ පාන්දර ම මැරෙන්න කලින් කරන්න තියෙන දේවල් මතක් කර කර ඉන්නගමන් එක පාරම මතකෙට ආව දෙයක් ක්‍රියාවට නංවන්න හිතලා කෙනෙකුට ගත්ත කෝල් එකක් හින්දා තමයි අද දවසම මගේ අවුල් උනේ. මම හිතන්නේ මම කවමදාවත්ම එයාට එහෙම සලකලා නෑ. මම මගේ ජීවිතේ වැඩියෙන්ම ආදරේ කරපු කෙනෙක් එයා. මම එයා ගැන ලොකු ගෞරවයකින් හිටියේ. ටික දවසක ඉඳන් එයාගෙන් මොකුත් සද්දයක් නෑ. මටත් ඉස්සරවගේ අනුන් ගේ, ඒ අයගේ දේවල් පස්සේ යන එක එපාවෙලා හිටියේ කොහොමත්. ඒත් කලින් වෙච්ච පොරොන්දුවක් බැරිවෙලා හරි මම මැරෙන්න කලින් කරන්න බැරි උනොත් කියලා මම එයාට කතා කලා මොකක්ද ඒකට කරන්නේ අහන්න. එහා පැත්තෙන් උත්තර දීපු ගමන්ම මම කියලා කිවුවාම ආ මම බිසි මට දැන් කතා කරන්න බෑ කියලා පොර ටෝක් එකක් දුන්නේ නැතෑ ඒ කෙනා මට. එවෙලේ නම් ඉතින් මට මාව පෙනුනේ නෑ. මම කොහෙවත් ඉන්න මිනිසුන්ගෙන් ඉල්ලං කාල වගේ තමයි දැනුනේ. ඇත්තෙන්ම එවෙලේ මට මම ගැනම දුක හිතුනා මම කියන්නේ මොන තරම් මෝඩයෙක්ද කියල. අනිත් මිනිසුන් වෙනුවෙන් හතරට පහට නැමිලා හරි මම හැමදාම උත්සාහකලේ යමක් කරන්න. ඒත් ඒ කිසිම කෙනෙක් අන්තිමට ඒක තේරුම් ගත්තාද කියලා මට අද වෙනකම්වත් හිතිලා නෑ. හැමදාම ඒ මිනිසුන්ගේ අවුල් වලදි මම කරපු දේවල් වලට වඩා සිය ගුණයක් මම දොස් අහලා තියෙනවා. මේ දේවල් හින්දා අන්තිම කාලේ මම කිසිම කෙනෙකුට අඩුම ගානේ කෝපි එකක් බොන්නවත් කතා කරන්නේ නෑ. ඒ තරමටම මට ලංකාවේ මිනිස්සු ගැන කළකිරීමක් තියෙන්නේ. මට එවෙලේ නම් මාවත් පෙනුනේ නෑ වගේ. හඳ පිරුණු දවස් වලට එන ලෙඩේ හැදිලා වගේ තමයි මට හිතුනේ ඉතින්.
දැන් නම් හොඳටම රෑත් වෙලා.මම තාමත් අවදියෙන්. මේ දවස්වල මගේ අසනීප තත්වය එක්ක මම ඉන්නේ ලොකු ස්ට්‍රෙස් එකකින්. ඒ අස්සේ මේවගේ දේවල් වෙද්දි සමහරවෙලාවට මම කරන්න ඉන්නේ, කරන්න ඕනේ මොනවද කියන එක පවා අමතක වෙනවා. අන්තිමට හිතට හීනියට දුකක් නැත්තෙමත් නෑ අපි කොයි තරම් අනිත් අය ගැන ආදරෙන් හිතුවත් ඒ අය කොයි තරම් ආත්මාර්ථකාමිද කියලා...

      ඒ විතරක් නෙමෙයි මම අද ආපහු ආන්ටි කෙනෙක් වෙලත් නේ....

දරා ගන්න බැරිම තැන

2010-10-02T21:45:00.000+02:00

    දවල් ඔළුවෙ කැක්කුමක් ආවා. ළඟ දවසක ඉඳන් නිතර නිතර එන මේ භයානක රිදුම ගැන ඇත්තටම මටත් දැන් භයයි. වේදනාව දරාගන්නම බැරි තැන එරික්වත් ළඟින් තියාගෙන නිදා ගන්න උත්සාහ කලා. ම්ම්හු කොහොමටවත් හැර යන්න බෑ වගේ වේදනාව මාව දාලා ගියේම නෑ. නින්ද ළඟකටවත් නොආව නිසා බොහොම සැර මට නොගැලපෙන බෙහෙතක් බීලා දැම්මා. වෙන මොනවා කරන්නද?
      ඉතින් මෙන්න දැන් ඊට වඩා අමාරුවෙන් නැගිටගන්න බැරිව ඉන්නවා. ඒ අස්සේ මට මතක් උනේ අපි ඒක වේදනාවක් අඩු කරගන්න තව වේදනා කීයක් නම් ළඟා කරගන්නවද කියලයි. මගේ මුලු ජීවිතේම ඒ වගේ නේද මට හිතුනා.....

ඉස්සර වගේ නෙමෙයි දැන්

2010-09-26T19:55:00.001+02:00

දවස් ගෙවෙන්නේ ඉක්මනින්...

ඊයේ රෑ කාලයක් තිස්සේ දන්න කෙනෙකුට ටෙක්ස්ට් එකක් දැම්මා. නිදිමත මම ළඟට එනවා අඩු උනාම මම ඉස්සරත් එයාට ඔහොම එස් එම් එස් එකක් දානවා. මම බලාපොරොත්තු විදියටම උදේම මගේ ෆෝන් එක වදිද්දි මම දන්නවා ඒ මගේ එස් එම් එස් එකට උත්තරේ කියලා. ඒ වගේ අදත් එයාගෙන් කෝල් එකක් ආවා. ඒත් වෙනදා වගේ නෙමෙයි.

ඊයේ පෙරේදා දවසක හිතවතෙක් එක්ක කතා කර කර ඉද්දි මතක් උනා ඉස්සර නම් මේ සැප්තැම්බර් කියන්නේ කොයිතරම් වෙනසක් තියෙන කාලයක්ද කියලා. ඒත් දැන් එහෙම නෑ. අගෝස්තු සැප්තැම්බර් මටත් නොදැනිම ගෙවිලා ගියා. කොහොමත් දැන් කිසිම දෙයක් ඉස්සරවගේ විශේෂ වෙලා හිතන්න මම කම්මැළි වෙලා කියලා මම ම දන්නවානේ.

පසුගිය දවසක මගේ යාළුවෙක් කතා කරලා ටිකක් නිදහසේ ඉන්නත් එක්ක කොහේ හරි යමු කීවමත් මම පුරුද්දට හරි මම එන්නම් කීවට අන්තිමට යන්න ලැහැස්ති වෙලා කතා කලාම මට යන්න බෑ වගේ හිතුනා. ඉතිං මම ගියේ නෑ. සමහරවිට ඒ යාළුවා ආයේ කවදාවත් කොහේවත් යන්න කතා කරන එකක් නෑ මට. මම උනත් එහෙමනේ එක පාරක් එපා නම් ආයේ මට කවමදාවත් එපා නේ. දැන් නම් ඒ ගැන දුකයි. මොනවා උනත් මේ දවස් වල යාළුවෝ එක්ක මුණගැහිලා හිනා වෙලා කතා කරන්න තරම් නිරවුල් මනසක් මට නෑ. ඉතිං එහෙම එකේ මම කොහොමද මටම බොරු කරගන්නේ?

ඉස්සරවගේ නෙමෙයි දැන් මම කියලා මම හැම වෙලේම මා ගැනම කියවගෙන කිසිම දෙයක් පස්සේ නොයන තරමට මාවම වෙනස් වෙලා.

Vorrei Smettere di Sognare.....

2010-09-19T01:59:00.000+02:00

Ora Basta.

Sono stanca di dire e re-dire ogni volta che mi sento la tua mancanza.

Adesso e in poi, voglio smettere di pensare le cose che ci sei tu. sono troppo pesante. gli ricordi, i momenti abbiamo passato insieme mi porta a una tristezza. vorrei smettere di sognare. l'unica cosa che vorrei stare alle tue bracci ed passare resto della mia vita con te.

Ti amo. non vedo l'ora di abbracciarti ed amarti al infinito.

Quindi, voglio smettere di SOGNARE.....

මහන්සියි දැන් හොඳටෝම

2010-09-12T20:46:00.001+02:00

මේ දවස් වල මම නිකම් වතුරේ පාවෙන බෝට්ටුවක් වගේ.

   ඒ කිව්වේ ඉතින් වතුරේ පාවෙන තරම් සැහැල්ලුවක් මට තියෙනවා කියන එකත් නෙමෙයි. (මගේ බර අනුව ඒක කොහොමත් වෙන්න බෑ නේ.) මේ දවස් වල මම ඉන්නේ ලොකුම ලොකු අවුලකින්. මම බලාපොරොත්තු නොවුන දෙයක් සිද්ද වෙලා බැඳීම් ගැන අවුලෙන් අවුලට ගිහින්. මෙහෙම කීවම ඔක්කොමලා හිතයිද දන්නේ නෑ කොල්ලෙක් එක්ක තරහා වෙලා කියලා.( එහෙම තරහා වෙන්න මට කොල්ලෙක් ඉන්න එපැයි? හික්ස්. )

සමහර අවස්ථා වලදි අපි, අපි ආදරය කරන අයව හරියටම තේරුම් ගන්නේ නෑ.ඒ වගේම ඒ තේරුම් ගැනීම හරහා අපි එයාලට තියෙන ආදරේ හින්දා ඒ අය කරන සමහර දේවල් එක්ක එකඟ වෙන්නේ නෑ. සමහරක් වෙලාවට ඒ අය වෙනුවෙන්ම හිතලා ඒ අය යම්කිසි දෙයකින් කවදා හරි දුකකට පත්වෙයි කියලා ඒ දෙයින් මුදව ගන්න උත්සාහ කරනවා. කොටින්ම ආදරේදි අපි ආත්මාර්ථකාමියි. සමහර වෙලාවට මගේ හැටි වෙන්න ඇති. මොනවා උනත් මම ආදරේ කරන අය මගේම කරගන්න වගේ උවමනා මට අන්තිම කාලෙදි නම් තිබිලා නෑ. ඒත් ඒ අය හිනාවෙලා සතුටින් ජීවත් වෙනවා දකින්න මම උදේ රෑ බලාපොරොත්තු තියා ගන්න ඇති.පොඩිම දේකට උනත් මම ඒ අය වෙනුවෙන් සතුටු වුන වගේම අවුල් උන අවස්ථා ඕනේ තරම් තියෙනවා. පුංචිම පුංචි දේටත් යමක් බෙදා ගන්න සැතපුම් දහස් ගණන් දුරින් ඉන්න අපි හුරු වෙලා තියෙන්න ඇති.ඒත් අන්තිමට හැමදාම වගේ බැඳීම් කියන්නේ දුකක් විතරමයි කියලා මට තේරිලා ආයෙත්.

ගිය සතිය පුරාම මම මේ දේවල් ගැණ මම හුඟක් කල්පනා කලා. මට මම ගැනම දුකක් විතරමයි අන්තිමට ඉතිරි උනේ. හැමදාම කවුරුහරි මට ලං වෙලා ඉඳලා දාලා ගියාම මට දැනුනේ මම ගැනම කළකිරීමක් විතරයි. ඒ හැමදාම වගේ මෙදාත් මම හිතනවා කාත් එක්කවත් දරා ගන්න බැරි බැඳීම් තියා ගන්න උවමනා නෑ කියලා. මොනව උනත් අන්තිමට විඳවන්න ඉන්නෙ මම විතරමනෙ.

   සමහරවිට ජීවිතේ එකම එක දවසක්වත් මට ආපහු එයාව මුණගැහෙන එකක් නෑ. ඒත් එයත් එක්ක බෙදාගත්තු හැම මොහොතක්ම, හැම වචනයක්ම මතකයක් වෙලා මගේ හිතේ ඉඳීවි. ඒ විතරක් නෙමෙයි මගේ දුකේදි වගේම සතුටේදීත් මාත් එක්ක හිටියාට ගොඩාක්ම ස්තූතියි කියනවා ඇරෙන්න වෙන කියන්න යමක් මට ඉතිරි වෙලා නෑ දැන්.


         (ෆොටෝ එක මෙතනින්)

මට මාව අහිමි වෙනවා වගෙයි

2010-09-06T22:59:00.000+02:00

   ඉස්සරම ඉස්සර දවස් වල මම අවුල් උනාම කරපු බොහොම දේවල් තිබුනා. club එකකට ගිහින් ඒකේ තියෙන බීමවලින් හතරෙන් කොටසකට විතර වග කියන එකත් එහෙම එකක්. තවත් කාලෙක එකක් ඉවර වෙද්දි එකක් වෙන තරමට Phillip Morris light පැකට් එකට වග කියපු එක. තවත් කාලෙක දි පාක් එකේ බංකුවක් ළඟට ගිහින් මගේ හිත හිස් වෙනකම්ම ඔහේ කල්පනා කරපු එක. ඒ වගේ වෙලාවට සිගරට් එකක් එහෙම මගේ පාළු මකන්න මාත් එක්ක හිටියා. තවත් සමහර කාලෙට Nintendo D S ඒ වගේම Play station එහෙමත් නැත්නම් computer game එකක් එක්ක උදේ ඉඳන් මහ රෑ වෙනකම් ඔට්ටු උනා. තවත් කාලෙක දි පල්ලියේ කෙලවරේම බංකුවේ මම ඉඳගෙන හිටිය වෙලාව පැය වරු ගනන් උනා. තවත් කාලේක bath tub එකේ මට නින්ද යනකම්ම මම මගේ අවුල් ගැන හිතන්න පුරුදු වෙලා හිටියා. ඒත් අන්තිම කාලේ වෙද්දි මම මේ එකම දෙයක් වත් නොකර නිහඬවම මේ හැම දෙයක්ම දරා ගන්න හුරු වුනා. මේ ගෙවෙන්නේ ඒ කාලේ.
    එක එක කාලේට අපිට එක එක විදිහේ ප්‍රශ්න එනවා. අපි අපේම කියලා හිතාගෙන අපේම කරගන්න හදන අය අපෙන් ඈත් වෙලා යද්දි ඉස්සර නම් මට දරා ගන්න බැරි තරම් දුකක් තිබුනා. ඒත් පස්සේ කාලෙකදි මම ඒකට හුරු උනා. මම කිසිම කෙනෙක් මගේ ළඟට ගත්තේ නෑ එහෙම දාලා යන්න වෙයි කියලා හිතුන අයව. මම මගේ අස්සේම ලොකු කොන්ක්‍රීට් බැම්මක් වගේ එකක් දමා ගෙන මගේ හිත ඒක අස්සේ හිර කාරයෙක් කරා. ඉඳලා හිටලා මට හොරෙන් අර කොන්ක්‍රීට් බැම්ම කඩාගෙන එලියට පැනලා අවුල් උනාට ඒකට වැඩි වෙලාවක් එහෙම ඉන්න මම ඉඩ දුන්නේ නෑ. කඳුලකට හිරවෙලා අඬන්න මම මගේ හිතට තහනම් කලා. සමහර වෙලාවට මම මගේ සංවේදි පැත්ත මම උවමනාවෙන්ම අමතක කරලා දැම්මා. ඇත්තෙන්ම එහෙම කරන්න හේතු බොහොමයක් තිබ්බා. හැමෝම ඉස්සරහා පොරක් වගේ මම දුකින් මිදිලා ඉන්නේ කියලා පෙන්වන්න මම මේ අදටත් උත්සාහ කරනවා.මම දන්නේ නෑ ඒක කොයි තරම් සාර්තකයි ද කියල. ඒත් මේ වෙනකනුත් මම කරන්නේ එහෙම.
   අද ඊයේ ගෙවුනේ හරිම හිස්බවක් එක්ක. ඊයේ රෑ නිදාගත්තේ එවෙලේ මම නිදාගන්නම ඕනේ කියලා මම මට බල කරපු නිසා මිසක් උවමනාවකින් නෙමෙයි. අද උදේ වැඩ කරන ගමනුත් මම කල්පනා කලේ ඒ කිසිම දෙයක් හින්දා මගේ හිත මම හොයන නිදහස හෝ සහනය හොයා ගන්නවද කියලා. හවස එරික් එක්ක එහෙ මෙහේ ගියාට එක එක දේවල් කලාට මගේ හිත එරික් ළඟ නතර කරගන්න මට බැරිව ගියා. කලින් කියන්න අමතක උනානේ. අන්තිම කාලේ මම සතුටින් ඉන්න හැම වෙලාවකම වගේ දුකින් ඉන්න වෙලාවලටත් මම ඒක බෙදාගන්න හුරු වෙලා ඉන්නේ එයත් එක්ක. ඒත් අද එරික් මගේ කකුල් දෙක යටට වෙලා ඉඳගෙන තනියම දුකින් බලාගෙන ඉන්නකොටයි මට මතක් උනේ මේ වගේ අවුල් වෙවී ඉන්න මට පුළුවන් කමක් නෑ නේ දැන් කියලා. මම එයාගේ හිනාවත් උදුරගත්තා වගේ හැඟීමක් දැනිලා මම ඊටත් වඩා දුක් උනා.

       අන්තිමට එයා සබන් බෝල සෙල්ලම් කරද්දි ආයෙත් මම මගේ පරණ ලෝකෙට ගියා. එයා මගේ තේ එක බොන්න තිබුන කිතුල් හකුරු ඔක්කොමත් කාලා 'ඔයාට නෑ' කියද්දි තමයි මම ආපහු ආවේ.

   අන්තිමට (මගේ කිතුල් හකුරු එකත් නෑ). හිතේ සතුටකුත් නෑ. මට මාව අහිමිවෙලා වගේ විතරමයි මට දැනෙන්නේ...

පුංචි බුරු බබාගේ ඉන්ජෙක්සන් මතක

2010-08-28T09:00:00.000+02:00

මේක ලියන්න හිතන් හිටියේ අවුරුද්දකට විතර කලින්.ඒත් කම්මැලිකම වගේම අර එක පාරටම මැරයෙක් වෙන්න උනු හින්දා මේ වගේ අහිංසක බුරු බබාගේ කතා ලියලා දාන එක හරි නෑ කියලා හිතුනා.

(මේ වගේ පරිසරයක තමයි අපේ ගමේ තිබ්බේ ඒ කාලෙ. ෆොටෝ එක නම් ලිශාන්ගෙ)

ඉස්සරම කාලේ මම ස්කෝලෙ ගියේ අපේ ගමේ ස්කෝලෙට.ගෙදර ඉඳන් ටිකක් විතර ළඟයි. ඒ කාලේ නම් එහෙම ඉස්කෝලෙ යන එක මට ලොකුම විනෝදයක්.යන්නේ පයින්. එන්නෙත් පයින්මයි. මම හිතන්නේ ඔය කාලේ ඉස්කෝලෙ ඉවර වෙන්නේ උදේ එකොලහට විතර. නිල්පාට වතුර බෝතලයක් කළු පාට බෑග් එකක් එක්ක මම ස්කෝලෙ යනවා මට මේ බර ගණනක් වයස උනාට තාම මතකයි.එහෙම මතක හිටින්න ඒ කාලේ මට ඒ තරම්ම විශේෂ දේවල් තිබුනා.
   මම ඒ කාලේ ඉස්කෝලෙ ගියේ ගෙදර කාත් එක්ක හරි උනාට ආපහු එන්නේ නම් අපේ බාප්පා එක්ක. එයාත් මගේ වයසේ. බාප්පා කීවට මේ අපේ අප්පච්චිගේ බාප්පගේ පුතා. අපි දෙන්නා තමයි ඉස්සර හැමෝගෙම ඇස් වලට වැලි ගහලා ගේම් දෙන්නේ. (ඒත් පස්සේ හවස වෙද්දි හැමෝම දැනගන්නවා මොකද උනේ කියලා)
          ඔන්න එක දවසක් බුරු බබායි බාප්පයි දෙන්නා සෙල්ලම් කරන ගමන් දොස්තර කෙනෙක් කරන දේවල් කරලා. එයා තමයි කලින් දොස්තර උනේ මම තමයි ලෙඩා. ඉතින් අපි කරලා තියෙන්නේ බෙහෙත් විඳින එක. ඒ කාලේ ඉතින් අපිට ඉන්ජෙක්සන් කටු එහෙම නෑ නේ. ඒ උනාට අපි නම් අතාරියි අපේ බෙහෙත් විඳින එක. ඔය කාලේ අපේ ආත්තලාගේ ගෙදරට යන තැනම තියෙනවා ඉඳි පඳුරක්. ඕකේ ගෙඩිත් ඉස්සර අපි කනවා. රතුම රතු පාට පොඩි ගෙඩි දෙයක්. මම හිතන්නේ එතන ඒ ගහ නම් දැන් නෑ. ඕක තමයි අපේ ඉන්ජෙක්සන් කටු වෙන්නෙ. ඔය ගහ ළඟට යන්න එපා කියලා නීති දාලා තිබ්බේ අපිට. අපි අහයි ඕවා. ඒක ළඟට යන්න එපා කියන්න ඇත්තේ ඉතින් ඒකේ කටු ඇනිලා අපිට තුවාල වෙයි කියලා හිතලා වෙන්න ඇති. ඒ කොහොම උනත් මායි බාප්පයි දෙන්න ඕකේ තියෙන කොළ ටිකක් කඩන් ඇවිත් අපේ රාජකාරිය බරටම කරලා. මම එයාටත් එයා මටත් බෙහෙත් විදලා.
ඔන්න හොඳම හරිය වෙන්නේ රෑ අටට විතර. අපේ ලොකු බාප්පා ( මගේ දෙවෙනි අප්පච්චී, මේ පාර ලංකාවට ඇවිත් බලන්න යන්න උනේ නෑ යනවා යනවා කියලා හිටියාට.) ගෙදර එනවා අපේ අම්මගෙන් අක්කේ චූටි දුව කෝ කියලා අහගෙනම. ඉස්සර එයා ආවම ඉතින් ගොඩාක් වෙලාවට මම ඉන්නේ එයාගේ ළඟ. එදා ඉතින් එයා මගෙන් අහනවා මේ ඔයාට උණ වගේ නේද? කෝ බලන්න එහෙම කිය කියා. අපි ඔයාට බෙහෙත් එකක් විදිමු එතකොට උන අඩුවෙයි එහෙම කියලා දැන් මෙයාලා මාව බය කරනවා. (එයා ඉස්සර P H I මහත්තයෙක්. ඒක හින්දා දැන් මාත් හිතන්නේ එයා මට බෙහෙත් විඳින්න තමයි හදන්නේ කියලා. මම පොඩි කාලේ බෙහෙත් විදිනවට බයයි. ඉතින් කොහොම හරි මෙයාල හදලා තියෙන්නේ මගේ කටින් අල්ලගන්න අර ඉඳිකටු කතාව. මම කිසිම දෙයක් කියන්නේ නෑ. ඕක කියලා මාට්ටු වුනොත් වැරදි ගොඩාක් කරලා අහුවෙනවා. ඊට මීට වඩා හොඳයි නේ නොකියාම ඉන්න එක. එහෙමනේ මායි බාප්පයි කතා උනෙත්. අනික අපි ඉතින් කලේ මේ දොස්තරලා වෙන්න ට්‍රයි කරපු එකනේ. ලොකු උනාම එහෙම වෙනවා කියලානේ ඒ කාලේ හිතන් හිටියෙ.)
   කොහොමහරි එදා රෑ අපේ බාප්පා අඬලා එයාට රිදෙනවා කියලා. එයා කියලා ඒ මදිවට මට චූටි දුව බෙහෙත් විද්දා. ඒවා තමයි රිදෙන්නේ කියලා. වැඩි දුර විස්තර අහද්දි එයා ඔක්කොම කියලා.අපි දෙන්නා හොරෙන් ඉඳි ගහ ළඟට ගිය හැටි, කොල කඩලා බෙහෙත් විදපු හැටි ඔක්කොම. ඉතින් ආයේ අවුරුදු ගානකට අපි දෙන්නට ඉඳි ගහ ගාවට යන්න ලැබුනේ නෑ. මොනවා උනත් එදා කතාවෙන් පස්සේ මට එයාව නිකම්ම නිකම් feminuccia ෆෙමිනුච්චියා (ගැහැණු ළමෙක්) කෙනෙක් උනා. ඇයි අපි දෙන්නාම කතා වෙලානේ හිටියේ ඕක කාටවත් කියන්නේ නෑ කියලා. ඒත් එයාට ඒ රහස රකින්න බැරි උනා. එදා ඉඳන් අදටත් මට ඔය අපි කාටවත් කියන්නේ නෑ කියලා කියන කරන දේවල් අනිත් අය එක්ක බෙදා ගන්න අය feminuccia විතරක් උනා.

   (ඒ කාලෙ ඉතින් කරන තරමක් කරලා තියෙන්න ඔය වගේ මැර වැඩ තමයි.මේ දැන් විතරයි මම හොඳ ළමෙක් වෙලා ඉන්නේ.)

    එරික් බෝයි මගේ ඇඳේ එහා පැත්තේ එයා නිදි. රෑ එලිවෙනකම් ආන්ටි අවදියෙන්. මේ දවස්වල එයා පැම්පස් නැතිව නිදාගන්න නිසා ආන්ටි බොහොම අවධානෙන් තමයි ඉන්නේ) ඒත් කවමදාවත් අර අපි පොඩි කාලේ වගේ සෙල්ලම් මතක එයාලට නම් නැති වෙයි. අද ළමයින්ට කොහෙද මේ වගේ දේවල් Play station, Nintendo DS, Xbox Wii වලින් තොර ජීවිතයක් එයාලට තියෙන එකක් නෑ.

මම මමම වීම හා අනෙකුන් මාව කියවීම

2010-08-22T11:08:00.001+02:00

ගෙම්බෝ කතා වයින් කතා මග නතර වෙලා. ඒත් ආපහු මගේ අර පරණ සටහන් වලට යන්න හිතෙනවා මේ දවස් වල මම අහන කියන දේවල් එක්ක.

විවිධ අවස්ථාවලදි අපිට උත්තර දෙන්න වෙන්නේ කිසිම තේරුමක් නැති ප්‍රශ්න වලට. මේත් එහෙම එකක්.පසුගිය දවසක ලංකාවේ කෙනෙක් හමු උනා. මම එරික් බලන්න ගිය වෙලාවක එහේදි. එයා ලංකාවේ ඉඳන් ලඟ කාලෙකදි ඇවිත් තියෙන්නේ දැකපු විදියට උගත් කෙනෙක්. හඳුන්වා දීමේ කතාවෙන් පස්සේ එයා අහපු පළවෙනිම ප්‍රශ්නේ උනේ ළමයි නැද්ද? මම නෑ කිව්වා. සිම්පල් නේ.. මෙන්න ඊලඟ ප්‍රශ්නේ.. ඉතිං ඩොක්ටර් කෙනෙක් ගාවට ගිහින් බැලුවෙ නැද්ද මොකද ළමයි නැත්තේ කියලා. මම ඒත් නෑ කිව්වා. එයා දැන් ගොඩාක් දේවල් ඒ හරහා කියවනවා. මම කිසිම දෙයක් නොඇසුනු ගානට එරික් එක්ක සෙල්ලම් කරනවා හරියට උඹ උඹේ වැඩක් බලාගනින් මම මගේ වැඩක් කරගන්නම් කියන්න වගේ.

මේ කෙටි වචන දෙක තුන හරහා මම ඒ මනුස්සයා ගැන දැනුනේ හරියට කලකිරීමක් කීවොත් නිවැරදියි. මිනිස්සු කොයි තරම් උගත් උනත් මහා මෝඩ අදහස් ඔලුවේ තියාගෙන තව ඒව අනිත් අය ඉස්සරහත් කියලා හිනාවට ලක්වෙනවා. අපේ අයියාගෙ යාළුවෙක් නිසා මූනට මොකුත් නොකීව මිසක් වෙන කෙනෙක් නම් මම එවෙලේම කියලා දෙනවා කෙනෙක් කසාද බඳිනවා කියන්නේ ළමයි හදන්නම ඕනේ කියලා කොහේවත් නීතියක් නෑ කියලා.

ඒ විතරද ගොඩාක් අය අහන්නේ අනේ ඔයා බොනවද ඇයි බොන්නේ? වැඩිය බොන්න එපා. ගැහැණු අය බොන්නේ නෑ. ඒ මදිවට සිගරට් බොනවාද? අයියෝ එකම කරදරයක්. වෙලාවකට මම ඒ අයට ලේසි උත්තරයක් දීලා පැනලා ගියත් මට ඒ අය ගැන බොහොම හිනහයි. මම කාලයක්ම ෆූඩ් ඇන්ඩ් බෙවරේජ් මැනේජර් කෙනෙක් විදියට වැඩ කරලා ඒ හරහා අධ්‍යාපනය කරලා අන්තිමට මේ වගේ කතා ඇහුනම හිනහා යන එක අහන්න දෙයක් නෙමෙයි. ඒ මදිවට මාව ලොකුම ලොකු බේබද්දෙක් කරලා. හරියට ලෝකේ තියෙන නරකම දේවල් ටික මම කරේ තියාගෙන වගේ.මේ වගේ දේවල් මට මෙහෙ සමාජයේ අය එක්ක ගැටෙද්දි අහන්න වෙන්නේ නෑ. උඹ බොනවාද? ආ එහෙනම් යමු ඩ්‍රින්ක් එකකට. සිගරට් එකක් බොමු වගේ මිසක් අපෝ උඹ නම් මහා බේබද්දෙක් බොන්න එපා කියලා මට කිසිම කෙනෙක් කියන්නේ නෑ. මොකද අපි අනිත් කෙනාව ගැන හොයලා බලලා එයා කොහොමද බොන්නේ මොන තරම් බොනවද කියලා දැනගෙන මිසක් ඔය වගේ නිගමන වලට එන එක මහ විහිළුවක් වෙනවා අන්තිමට.

මම දන්න කියන කාලෙ ඉඳන්ම බොනවා. ඒත් කවදාවත් ඒක මගේ ජීවිතයේ පුරුද්දක් වෙලා නෑ. දන්න කියන හැමෝම දන්නවා මම ගාව හොඳ බෝතල් කලෙක්සන් එකක් තියෙනවා එදා ඉඳන්ම. ඒත් කවදාවත් ඒ කිසිම බෝතලයක් තනියෙන් බොන්න හිතිලා නෑ. සමහර වෙලාවට යාළුවෝ බොනකොට මම එතන ඉඳන් බලාගෙන පාටි එක එන්ජෝයි කරන අවස්ථා ඕනෙ තරම් තියෙනවා. පසු ගිය කාලේ මම ලංකාවට ආවම අපේ සෙට් වීම් කිහිපයකදිම හැමෝම මගෙන් බැනුම් ඇහුවා බොන්න ගිහින්. බඩගින්නේ බීලා, බීලා ඉවර කරන්න කම්මැලිකම වගේ දේවල් එක්ක. සමහර වෙලාවට බෝතලෙ හිස් වෙනකම් බොන එක වගේ දේවල් එක්ක වැඩියෙන්ම බැනුම් ඇහුවේ මගේ හිතවත්ම යාළුවෝ. අන්තිමට ඒ අය නිකම් මාව දැක්ක ගමන් අර ඩිසිප්ලින් චෙක් කරන්න එන එක්කෙනාව කරගත්තා කීවොත් හරි.

මේ දේවල් ලියන්නේ ඉඳලා හිටලා කොහේ හරි බොන කතාවක් දැක්කාම ගොඩාක් අය ඕවා ලෝකේ අන්තිම දවස වගේ හිතලා කියන කතා දැකලා. මම බොනවා නම් බොන්නෙ මට හිතවත්ම අය එක්ක. ඒකනේ අපේ මල්ලි එක්ක ලංකාවට ඇවිත් හැමදාම හවසට හවසට කලබ් ගානේ ගියේ. අපි දෙන්නා වටිනාම දේවල් කතා කලේ බියර් එකක් ඉස්සරහා ඉඳගෙන. ලසිතලා එක්ක මරේ එක්ක මලී එක්ක හා සෙට් වීමෙ සෙට් එක එක්ක පොර ටෝක් දුන්නෙත් හැමදාම බෝතලයක් ඉස්සරහා ඉඳන්. මේ පොර ටෝක් නිකම් අර ඔයාලා හිතන පොර ටෝක් නෙමෙයි මැරයෙක් පාට් එක ඇක්ට් කලේ එහෙම තමයි. ඒවා අපිට ඒ තරම් ආදරණීය උනෙත් ඔය මැර පාට් හින්දානේ....

(ෆොටෝ ක්‍රෙඩිට් එක නම් මලීට)

Buon compleanno Emy (හොඳම යාළුවාට සුභ පැතුමක්...)

2010-08-20T13:54:00.000+02:00

අද අගෝස්තු විස්ස...

මට, මගේ ජීවිතයේ විශේෂ ම දවස් වලින් එක දවසක් තමයි අද.

ඔය විශේෂ දවස් වෙද්දි අපි කොහොමත් අවුල් වෙනවානේ.. මේත් එහෙම එකක් වෙන්න ඕනෙ... (දවස නෙමෙයි මගේ පෝස්ට් එක.)

මම මුලින්ම ඒමිව අඳුනගත්තේ අගෝස්තු මාසෙක (සමර් හොලිඩේස්) මයි.

ඊටත් පස්සේ කාලෙක මම ඔයාව බලන්න ආවේත් අගෝස්තු මාසෙමයි.

කාලෙකට කලින් අපි පෙම්වතුන් උනෙත් අගොස්තු මාසෙමයි.

අපි කාලෙකට කලින් විවාහ වෙන්නෙත් ඒ කාලයේමයි...

මේ වෙද්දි නීතියෙන් අපි වෙන්වෙලා...

ඒත් අද මම එයාට විශ් කරද්දියි මතක් උනේ කාලයත් එක්ක මොන තරම් දේවල් උනත් අද වෙද්දි අපි දෙන්නා ඉස්සරට වඩා අපිව තේරුම් අරන්. ඉහලම තැනක අදටත් අපේ ආදරේ ජීවත් වෙනවා. ඒත් ඒ ඉස්සර වගේ නෙමෙයි. ඉස්සර වගේ අපි අපේ නෙමෙයි ඒත් ඉස්සරටත් වඩා අපි අපිව තේරුම් අරන්... මොන දේ උනත් අපි තාමත් ඉස්සර වගේමයි... හොඳ යාළුවෝ...

හරි සහනයක් දැනෙන්නේ මෙහෙම නිදහස් ආදරයක කොටස්කාරයෙක් කියලා දැනෙද්දි... බලාපොරොත්තු නැතිව ආදරය කරන්න මට උගැන්නුවේ ඒමි.

ඒමි කවදා කොහේ කොහොම අපි හිටියාත් අපි අපේ නොවුනාට ඔබ තරම් මට මේ ජීවිතයේ සමීප කිසිම කෙනෙක් හමුවෙන එකක් නෑ.

එහෙම හමුවෙන්න උවමනාවකුත් නෑ ඇත්තෙන්ම...

ඒත් අපි සතුටින් හිනාවෙන, ඉස්සර වගේම අපේ දේවල් බෙදා ගන්න කෙලවරක් නැතිව කියවන්න පුළුවන් වෙච්ච එක ගැන මට තියෙන්නේ අපරිමිත සතුටක්.

එයා අනුන්ගේ උනාට මම අනුන්ගේ උනාට ඒ වෙනුවෙන් රංඩු නොවී ඉන්න එකම මදිද නේද?

අපි අපෙන් යමක් ඉතිරි කරගත්තා වගේ දැනෙනවා මට....

නිතර කතා නොකලාට,

අවුරුද්දකට එකම පාරක්වත් නොදැක්කාට අපි තාමත් අපිව ඉතිරි කරගෙන...

ඔව් අපේ ආදරෙ වෙනදාටත් වඩා ජීවමාන කරගෙන...

මේ තියෙන්නේ එයාගේ උපන්දිනේට මගේ සුභ පැතුමේ සිංහල අනුවාදනයක්...

කලින් උපන්දින වලදි කියපු ගොඩක් දේවල් දැන් තේරුමක් නෑ නේ ඒමි. ඔයා තමයි මට හමු උනු හොඳම මිනිසා. එදා වගේම අදටත් කියන්නේ අපි අතර මොන දේවල් සිදු උනත් මම හැමදාමත් දැකපු සුන්දරම මිනිසා ඔයා ඒක කවදාවත් වෙනස් වෙන්නේ නෑ.. එහෙම වෙන්න උවමනාවක් නෑ... ජීවිතේ ඔයා මට උගන්වපු හැමදේටම බොහොම ස්තුතියි ඒමි. ඔයා නොහිටියා නම් කවදාවත් අද ඉන්න මම ඉන්නේ නෑ. අපි අපේ නොවුනාට අපි මේ අනෙකාට තියෙන හිතවත්කමම මදිද අපේ ආදරේ තරම කියන්න... ඒ ආදරේ මට උගැන්නුවේ ඔයා... කොහේ කොහොම හිටියාත් ඔයාගේ ලෝකෙ සතුට තියෙන්නම ඕනේ... ඒ විතරක් නෙමෙයි මේ අපි දෙන්නාගේ යාළුකම තියෙන්නත් ඕනේ. අන්තිමට ඉස්සරට වඩා අපි අපිට ලං වෙලා කියලා තේරෙන්නේ දැන් නේද ඒ මි? සුභ උපන්දිනයක් ඒමි.

ආදරය පිරිච්ච සුභ පැතීමක්ම උනා ඒක....අන්තිමට කඳුලක් එලියට පැන්නේ නෑ කියන්න තරම් බොරු කියන්න බෑ. ඒත් ඒක දුකකට ආව එකක් නම් නෙමෙයි.

මාත් එක්ක අවුරුදු විස්සක්ම ජීවිතේ බෙදාගත්ත කෙනා තමයි ඒමි. ගොඩාක් වෙලාවට එයා ට අදටත් මගේ තියෙන්නේ අපේ අප්පච්චිට තරම් ආදරයක්... මම මොන දේ කලත් මාව ඉවසුව එකම කෙනා ඒමි. මට තේකක් හදාගන්නවත් බැරි දවස් ඉඳන් මාව ලොකු මහත් කලේ එයා. දැන් තනියම වැඩ කරගන්න හුරු වෙන්න කියනකම්ම මම එයාට කරදරයක් උනා ඒ කාලේ. අපේ ජීවිතය Adventure එකක්ම උනේ අපි දෙන්නා අතර තිබුන සහයෝගිතාවය කියලා එයා කීවට එහෙමම නෙමෙයි... මේ අදටත් වෙන කෙල්ලෙක් ගේ අතේ එල්ලිලා යන ගමනුත් අපි දෙන්නාගේ අතීතයේ දේවල් මතක් වෙන්නේ ඒ තරමට අපි සතුටින් හිටපු හින්දා කියලා මම දන්නවා. (ඒක නම් මගෙන් නෙමෙයි වෙන්නේ ඒමි ගෙන්... (මම එයා එක්ක ගිය පාරකවත් වෙන කෙනෙක් එක්ක ගියෙ නෑ. හි හි. මම මගේ කොල්ලාව ඒ පාරකවත් ගෙනියන්න ප්ලෑන් කලේ නෑ නේ...)

අන්තිමට අපිට අපි යමක් ඉතිරි කරගත්ත එක ගැන මට තියෙන්නේ ලොකු සතුටක් අද වෙද්දි..

Ti amo oggi domani e per sempre

(sono convinta di amar ti é non dividere piu la mia vita con te.)

Buon compleanno Emy.

Ti voglio un mondo di bene...

සුභ මංගලම් මාලතී ප්‍රසාද්

2010-08-20T12:15:00.000+02:00

අද නිකම් බ්ලොග් එකක් නොලියා බෑ වගේ දවසක්....

උදේ පාන්දරම නිදිමතේ එහේට මෙහේට වැනි වැනී බාත්‍ රූම් එකට යන ගමන් පුරුද්දට ෆෝන් එකත් අරන් ගියා. (මේක ඉතින් නොදන්න කෙනෙක් නෑ නේ. මගේ පසුගිය දවසක ෆෝන් එක වැටුනෙත් වතුරට ඔය වයි ෆයි අරවයි මේවයි එක්ක මට පොඩි මොන්ගල් එකක් වගේ එකක් තියෙනවානේ. හරියට නිදිමතේ ඔය ෆෝන් එකකින් මේල් චෙක් කරන්න බැරි උනා කියන්නේ මට නිකම් මොනවද වෙනවා වගේනේ. ඉස්සර මේක මට තිබ්බේ කෝපි එක්ක. තිත්ත කෝපි එකයි ෆෝන් එකෙන් ඔය පොඩ්ඩක් ස(ර්)ෆින් පාරක් නොදැම්මා කියන්නේ මම දවසම මොන්ගල්. ඔන්න ඉතින් ඊයේ රෑ පාන්දර දෙක වෙනකම් බීලා බීලා (ඒකත් ඉතිං හේතුවක් අද උදේමෙහෙම වැනෙන්න) (හිකිස්) උදේ හයට මේල් බලද්දි කල්පනා හා වීරයා ට සුභ මංගලම්... කියලා දැක්කම මගේ ඔළුව නිකම් තවත් කැරකෙන්න වගේ ගත්තා... ඒ මදිවට එවේලෙම මම ඉතින් ඔන්න මාලතිට කෝල් එකක් ගත්තා නිකම් චකිතයෙන් වගේ.(එහෙම එකක් මට තියෙනවා කියලා දන්නෙත් මම අද තමයි ඔන්න.) මම ඉතිං හේයි කොහොමද එහෙම අහන ගමන් ඒක නෙමෙයි ඇත්තද මේ අද බදිනවා කියන්නේ කියලා ඇහුවේ නැතැයි. කිසි ප්‍රශ්නයක් නැතිව එයත් ඔව් මේ අපි දෙන්නා සෙටි එකක වාඩි වෙලා ඉන්නවා මේ බදින්න කියලා මාලති කිවුවාම මගේ අර ඊට ටිකකට කලින් බීලා නතරකරලා තිබ්බ ඒවයේ පවර් කොහේ ගියාද දන්නේ නෑ... ඒ මදිවට මට තාමත් හිනා... මොන මිනිහද එයාගේ වෙඩින් එක දවසේ කවුරු හරි කතා කරලා මේ ඔයා අද බඳිනවද කියලා අහන්නේ...

   (පින්තූරෙ කොලිටි නැති උනාට මේ අපේ හමුවේ එක මතකයක් )
   කොහොම උනත් මාලති මම බොහොම කැමති චරිතයක්. එක දවසක් අහම්බෙන් මට කෝල් කරලා අනේ ඔයා හම්බවෙන්න එන්න ඕනේ කියලා කිවුවාම ඉතින් බොරු නෙමෙයි මම පුදුමත් උනා. අපිත් එක්ක හිටපු ගොඩාක් අය මචන් උඹ ආවාම සෙට් වෙමු කියලා ආදරේ ගැන මහා ඉහලින් කියවද්දි, මම ලංකාවට ඇවිත් ලංකාවේ ඉන්දෙදි අඩුම තරමේ උඹ ජීවත් වෙනවද කියලාවත් අහලා කෝල් එකක්වත් දෙන අය උනේ නෑ. ඒ වගේ කාන්ඩයක් හරහාම අඳුනගත්තු මාලති උනත් මම ඒ ගොඩට දාලා තිබ්බේ නෑ කියන්න බෑ. කොහොමත් ඒ දවස් වල මම ආපහු එන්න ළඟ නිසා බිසි වෙලා උන්න දවස්. ඒ මදිවට මට ඒ දවස් වෙද්දි මෙන්ටල් ස්ට්‍රෙස් නිසාම උණත් හැදිලා. ඇයි මාස තුනක්ම ෆන් එකේ මැක්සා එකේත් එහා ඉඳලා අර කොල්ලෝ කෙල්ලො සෙට් එකක් එක්ක අමු අමුවේ පිස්සු නටලා ඒ මදිවට කාලයකට පස්සේ ජීවිතේ විඳින්න පටන් අරගත්ත ගමන්ම ඔක්කොම දාලා යන්න වෙනවා කියන එක එසේ මෙසේ දෙයක් නෙමෙයිනේ නේද මෙයාලා?
   කොහොම හරි ඔය කියන දවසේ මහා පාරමැද මහා අව්වේ නිදාගෙන ඉඳලා මාලතිව කැන්දගෙන ගෙදරට ආවට මොකද හරියට ආගන්තුක සත්කාර කරන්න පුළුවන් තත්වෙකවත් නෙමෙයි මම හිටියේ. ඒක ඉතින් මාලතීට ප්‍රශ්නයක් උනේ නෑ මගේ හිතේ. එකම ප්‍රශ්නේ උනේ ලසිතයායි, වීරයායි මාලතීයි එක්ක මට බොන්න බැරි උනු එක තමයි. උන් බොන දිහා මම බලාගෙන හිටියා විතරයි එදා. ( බලන්න ඉතින් මම හොඳ ළමයෙක්නේ...) අපරාදේ එදා මට උඹලා එක්ක බොන්න තිබ්බා නම් කලින්ම උඹලාගේ මගුල වෙනුවෙන් අපි සව්දිය පුරලා නෙව? කොහෙද මේ උණක් ඒකටත් හරහාට හිටියානේ...මට වෙන්නේ ඔහොම ඒවමයි...

ඒත් අපේ මේ හමුව සමහර අයට ඒ තරම් සෙට් වෙලා තිබ්බේ නෑ කියලා නම් මම දන්නවා. මාලති කියන්නේ මම අර කලින් කිවුවා වගේ මම බොහොම කැමති චරිතයක්. මගේ අයියා කෙනෙක්ගේ හොඳම යාළුවෙක් මෙයා. ඒක හින්දා හමු උනු හැමවෙලාවකම අපි දෙන්නාට මොනවා හරි කියවන්නත් දේවල් තිබ්බා. ඉතිං කවුරු මොනවා කිව්වම මොකෝ නේද? අනික ඔය සමහර අයට වගේ එයාලාගේ අරයාට මෙයාට ඕනේ හින්දා මට මගේ යාළුකම් නැතිකරගන්න උවමනාවක් නෑ... (මම බොහොම නිදහස් කෙනෙක් නේ ඉතින්...)

    ඉතින් මාලතී මේ ඔයාට මගෙන් වෙන්වෙන සටහන මතක විදියට නම් ගෙම්බෝ කතාවලට ඔයාව දාන්න එපා කීවානේ. මේක ගෙම්බෝ හමුවීම නෙමෙයි සුපර් ගෙම්බෝ හමුවීම කියලා දැම්මා නම් මගේ හිතට නිකම් ෆිට් වගේ.(හිකිස්...)

මාලතී හා වීරයා,

May the coming years, fill your lives with love and happiness....!

(පසුව ලියමි) මේ පෝස්ට් එක ලියනන් හිතාගෙන උන්නේ නම් වෙන දෙයක් එක්ක. මොකද ඊයේ රෑ දෙක වෙනකම් කෙලින් හිටගන්න බැරිවෙනකම් බීලා නටලා එමින් ගමන් අයිස්ක්‍රීම් එකකුත් කාලා ගෙදර එනගමන් හිතුවේ අද නම් මේ සෙට් වීමේ ෆන් එක ගැන ලියනවා මයි කියලා. අපි නැතිව හැමදාම අනිත් උන් මූලස්ථානේ සෙට් වෙනවා ෆන් ගන්නවා ඒවා දිහා බල බලා ඉඳලා හරි යන්නේ නෑ කියලා මට හිතිලාමයි තිබ්බේ... මේ අදත් ඉතින් මස් පුච්චලා බකාර්දි බෝතල් කීපයකට වග කියන්න බලාගෙන ඉන්නේ මේ... ඒ විතරක් නෙමෙයි හෙට රෑ එලිවෙනකම් මුහුදේ ගිහින් සෙට් වෙන්නත් තියෙනවා. මේ දවස් සෙට් වීමේ සතිය කියලා නම් කරලා ඉන්නේ මම. )

සුභක් සහ අනන්මනම් ගොඩාක්

2010-08-08T11:58:00.001+02:00

   මේ මොහොතේ, මේ ලියන වෙලාවෙම මගේ අතිජාත මිත්‍රයෙක් කතා කලා අලුත් ආරංචියක් එක්ක. කතා දෙකක් නෑ මම නිකම් පොලොවෙ ඉඳන් අහසට විසි උනාවගේ... අහිංසක මම ගැන හිතලා හෙම නෙවෙයි ඕං. අර කියපු හාදයා සුන්දරියක් පෙලවහට ගන්න යනවා සියරට බලා. ඉතින් ඔය වගෙ දෙයක් ඇහුවම කොයි කාටද සතුටක් නොවෙන්නේ...

       කතා ගොඩක් තියෙනවා... ඒත් අර මලී ට වගේ මටත් බාලගිරිදෝෂය ඇවිත් නේ. මේවා මේ කාලෙ වැරැද්දද කොහෙද?
       ආ අද මට අළුත් යාළුවෝ දෙන්නෙක් හම්බ උනානේ. එක්කෙනෙක් නම් ඊබි. එයාට මාස දෙකකට අඩු වයසක්.ඔයාලට කියනවට මොකද ඔන්න දැක්ක ගමන්ම පලවෙනි බැල්මෙන්ම මම එයාට ආදරේ උනා. මම හිතන්නේ එහෙම මට වෙලා තියෙන්නේ ජීවිතේ එකම එක පාරයි. ඒත් ඊබි මාත් එක්ක ඉන්නේ දවස් 14 ක්. එයාගේ සැබෑ හිමිකරුවන් ආපහු මෙහෙට එනකම්. වැන්දල් තමයි අනිත් එක්කෙනා. දෙන්නම මාව අයිති කරගෙන. වෙන එකක් තියා අද දවසෙන් භාගයක්ම ගෙව්වේ පාක් එකේ එයාල එක්ක. අපේ එරික් මහත්තයයි ඩැරන් මහත්තයයි මට ෆුල් සපෝට් එකට. මේ ලියන මොහොතේ එයාලා දෙන්නගෙන් එක්කෙන්ක් මගේ ඇඳ යටත් අනිත් එක්කෙනා ඇඳ ළඟත් නිදාගෙන. අපරාදේ එයාලට ගත්තු ඩොගී හවුස් එක. මේ මම වගේ කෙනෙකුට ඔය කවුරු හරි පිංවතෙක් හෙම ඔය වගේ හවුස් එකක් අරන් දෙනවා නම් මම නම් එපා කියයි. ඒත් කොහෙද අපි එක්ක ඉන්න අය. එයාලට කිසිම වටිනාකමක් නෑ නේ කිසිම දේක.

මම ලොකු විශ්වාසයක ඉන්නවා ආපහු නම් සුරතලුන් හදන්නේ නෑ කියලා. සමහරවෙලාවට මට පාළුව තනිකමට අවශ්‍යම ඒ වගේ කෙනෙක් කියලාත් මට දැනිලා නැතිව නෙමෙයී. හවසට වැඩ ඉවරවෙලා ගෙදර එද්දි පුස් ගඳ ගහන ගෙදර දොර අරිද්දිම හිතෙන්නේ කවුරු හරි මම දොර අරිනකොට ඇවිත් මට පුංචි විෂ් එකක් දාන්න හිටියානම් කියලා...ඒත් අර තනිකම අගය කරන මටත් හෙනහුරා ඉන්නවා කියලා මම දන්නේ ඔන්න ඔතනදි. සමහරවෙලාවට දවස් ගණන් ගෙදර නොඑන, උදේ පාන්දරට ගියාම රෑ දොලහට එකට ගෙදරට එන මට කොහොමද මේ වගේ යාළුවෙක්ව තනියම හදාගන්නේ. එයාව එලියට එක්ක යන්න, සෙල්ලමක් කරන්න, එකට හිනාවෙන්න එකට දේවල් බෙදාගන්න කෙනෙක් නැතිව එයා අසරණවෙනවා කියලා දැන දැනත් මම කොහොමද මගේ සතුට වෙනුවෙන් තව කෙනෙකුගේ සතුට බලෙන් ගන්නේ...

දැන් නම් පට්ට රෑ. මට නිදිමතත් එක්ක. ඒ අස්සේ මලී කෙල්ලත් ආපහු පුස් ගඳ ගගහා තිබුණු පට්ටන්තර හෑල්ල ලියන්න ඇවිත් වගේ දැක්කා. ඒ අස්සේ අර බ්ලොටා පට්ට ඩොටේ ගිහින්. මඩාරේ මඩ අළුත් කරලා. සබා මෑණියෝ විභාග පැත්තක තියලා ෆිල්ම් බලනවා. සුවර් එකටම සාස්තර ෆිල්ම් වෙන්න ඇති.ගුදමා උගේ ලැපාට ටේබල් එකක් හදලා නිදාගෙන හුලන් වැදි වැදි ලියන්න. බිංදුවා මම හිතන්නේ විභාගේ සදහටම අතෑරලා කෑම බීම දාස කෙනෙක් වෙලා. ණලදත්ඕවිට මිටියක් හොය හොයා හිටියා හම්බන්තොට ගිහින් ලුනු කාලා ඇවිත් ඒ ටික මුදවන්න. මම අහන්නේ මූ මොන තරම් කුණෙක් වෙනන් ඕනෙද අර රුපියලේ දෙකේ ලුනු පැකට් එක හදන එකාටත් විදින්න හදන එකෙන්ම ඒක හිතාගත්ත හැකිනේ... ආ අර ලැක්ටෝ මල්ලිත් මේ දවස්වල ෆුල් රෝමැන්ටික් වෙලා. දකින දකින තැන සිංදුවක් කරේ තියාගෙනමයි ඉන්නේ... ඕක කලින් දන්නවා නම් කතරගම යද්දි මම ඕකගේ පිටට නෙමෙයි තට්ටු කරන්නේ...ඒ මදිවට කණමදසංඛ නැන්දම්මා කෙනෙක් ගැන කියවනවා. රාවණා ලා මූකලන් බස්සෝ ගැන කියවන්නේ මේ දවස් වල.. අනේ මන්ද මේ වගේ එවුන් එක්ක ඉඳලා හෙට වෙද්දි මට පාන් නැති වෙයිද දන්නේ නෑ. මේ මම වගේ අහිංසක කෙනෙක් මම අහන්නේ උඹලා මැරයෙක් කරපු එකට පවු සිද්ද වෙනවා නැද්ද හොඳයි?