පෙරේදා මම අන්තිම ස්කෑන් එක කලා. කාලයක් තිස්සේ කල් යව යවා ඉඳලා එහෙන් මෙහෙන් යන්නම ඕනේ එකක් නිසා ගියා මිසක් කිසිම කැමැත්තකින් නෙමෙයි ගියේ. කොහොමත් අන්තිම කාලේ මම වෙන් කරගෙන තිබුනු එකම මෙඩිකල් ටෙස්ට් එකකටවත් ගියේ නෑ. මේ වෙද්දි මට කරන්න තියෙන හැම ටෙස්ට් එකටම දවස් කීපෙකට කලින් හොස්පිටල් එකෙන්ම කතා කරලා මතක් කරලා දෙනවා. ඒ තරමට අපේ හෙල්ත් සර්විස් නම් හොඳයි. තවමත් මේ රටේ හොඳයි කියලා කියන්න පුළුවන් එකම දේ ඕක විතරමයි.
     

      මම පොඩි කාලේ ඉඳන්ම නීරොගී ළමයෙක් නොවුන හින්දා සමහරවෙලාවට ජීවිතේ මගෙන් මඟ හැරෙන්න ඔන්න මෙන්න කියපු අවශ්තා ගොඩාක් තිබුනා. මට මතකයි පොඩි කාලේ මට පුංචි උණක් හැදුනත් අපේ අම්මයි අප්පච්චියි මාව අතේ තියාගෙනමයි ඉන්නේ. පොඩි කාලේ ඉඳන්ම මම ඉල්ලීම් දිනා ගන්න සමත් වුනෙත් මම ලෙඩ උනාම ගෙදර අයට තිබුන අපහසුතා වෙන්න ඕනේ. ඉස්සර පොඩිම කාලේ මම ගෙදර කා එක්ක හරි තරහා වුනොත් කෑම කන්නේ නෑ. ඉතින් පසුවදාට මම ලෙඩ වෙලා දොස්තර ගාවට එක්කන් යන්න ඕනේ. බෙහෙත් දෙන්නත් බෑ මම කෑම කාල නැති නිසා. ඔය වගේ වෙලා අන්තිමට මට උණ වැඩි වෙලා කිහිප පාරක්ම පියවි සිහියෙන් ඈත් වෙන හින්දා දොස්තරලා කියලා තිබුනේ මට උණ වැඩි වෙන්න නම් දෙන්න එපා කියලා. ඒ උනාට මම හරි ආසයි ඒ කාලේ මම ලෙඩ වෙනවට.  ඔය කාලෙම වගේ මාත් එක්කම සෙල්ලම් කරපු රසික මල්ලි පොල් කෑල්ලක් හොරෙන් කනකොට එයාගේ අම්මා බැන්නම බය වෙච්ච පාරට ඒක හිර වෙලා මියගියා. එවෙලේ අපේ අප්පච්චි රසික මල්ලිව උස්සන් දුවනවා මට අද වගේ මතකයි. ඒත් ඒ වෙනකොටත් කරන්න කිසිම දෙයක් තිබිලා නෑ.  එදා තමයි පලවෙනි පාරට අපේ අප්පච්චි අඬනවා දැක්කේ. එදා අප්පච්චි මට මතකයි ඔක්කොමලාට හයියෙන් බනිනවත් එක්ක ළමයින්ට හෙම අතක් උස්සන්න එපා කියලා. කොහොමත් අපේ ගෙදර කාටවත්ම අම්මවත් අප්පච්චිවත් ගහලා හදපු ළමයි නෙමෙයි. එකම එක දවසක් එයා අයියටයි අක්කටයි ගහනවා මට මතකයි. ඒත් පස්සේ එයාටම දුක හිතිලා එයාලාව වඩා ගෙන ඉන්නවත් මට මතකයි මම පුංචි කාලේ වුනාට.
     
  ඒ උනාට ඒකටත් එක්ක හරියන්නම අපේ අප්පච්චිට තරහා ගියාම අපි දිහා බලන බැල්මෙන්ම අපි දන්නවා අපේ සීමාවන්. කොහේ ගියත් එයා ගෙදරට එනකොට අපි කන්න ආස දේවල් උස්සගෙන ආවා. පොඩි කාලේ ඉඳන්ම තෝරා බේරගෙන කන පුරුද්දක් මගේ තිබුන හින්දා ඔය මොනවා ලැබුනත් මොකක් හරි අඩුවක් මට තිබුනා. කාලයත් එක්ක ඒක අදටත් මම ගාව ඉතුරු උනා කියලා මට හිතෙනවා. අල්ලපු ගෙවල් වල ළමයි මඤ්ඤොක්කා කනකොට අපිට කවදාවත් අම්මා ඒව කන්න දුන්නේ නෑ. මම හිතන්නේ අදටත් මම මේ වගේ දේවල් වලට වැඩියම ආස ඒ තහනම් කෑම වෙච්ච හින්දා වෙන්න ඕනේ. කොටින්ම අපේ වත්ත පුරා දෙල් ගස් තිබිලා බිම පිරෙන්න ගෙඩි වැටිලා තිබිලාවත් ආසාවටවත් ගෙදරදි ඒවා කන්න දුන්නේ නෑ.  හරියටම හේතුවක් නොදන්නවා වුනාට ඒවා කෑවම මම ලෙඩ වෙන මොකක් හරි හේතුවක් තිබ්බ කියලා මට මතකයි.
  පොඩි කාලේ මම කවදාවත් කඩේකින් කාලා නෑ. දැන් නම් කවුරුත් කීවටවත් විශ්වාස කරන එකක් නෑ මම බූන්දි දන්නේ මීට අවුරුදු හතරකට පහකට කලින්. වඩේ එහෙම කාලම නැද්ද කොහෙද ඉස්සර. හදිස්සියකට හරි කඩෙන් මොනවා කෑවත් විනාඩි දහයෙන් බොහ් ගාලා එලියට දාන හින්දා මම ම සෙල්ෆ් කන්ට්‍රෝල් වෙලා හිටියා ලොකු කලකදිත්.වෙන එකක් තියා අදටත් ඔය මොකක් හරි එකක් දැක්කම අනේ මට ඒක කන්න ඕනේ කියල උඩ පැනගෙන ගියාට මම දන්නවා ඒකා කාලා විනාඩි දහයකින් මට විඳින්න වෙන දේ. ඉතිරි කතා ඉතින් අහන්න ඕනේ නෑ නේ මම ඔය මගේ පරණ කතාවල ලියලා තියෙනවානේ. ඒ උනාට ඉතින් එහෙම කියලා ඔය දැක්ක ගමන් උඩ පැනගෙන අනේ මේක මට කන්න ඕනේ කියලා නොකියා ඉන්නේ නම් නෑ කවදාවත්.
     කොහොමත් අද වෙනකොට මම කන්නේ ලුනුයි වතුරයි දාලා තම්බන පාස්තා එකයි ඒකට චීස් කුඩු ටිකක් හා ඔලිව් ඔයිල් ටිකක් දාලා. අර මුහුදු කොල්ලකාරය කියනව වගේ රස නැත්තේ නෑ ඒක මට. නැත්නම් මස් එකක් නිකම්ම නිකම් පෑන් එකේ දෙපැත්ත දාලා ලුනු ටිකක් දාගෙන වගේ එහෙමත් නැත්නම් කොළ සැලඩ් එකක් වගේ දෙයක් තමයි හැමදාම මගේ ප්‍රධාන ආහාරය වෙන්නේ. ලංකාවට ගියත් සුදු බත් හෝ රතු බත් එක්ක කොළයි එළවළුයි විතරයි. කොහොමත් පොඩි කාලේ ඉඳන් අපේ අම්මා අපිට ඇති වෙන්න කොල කන්න හුරු කරලා තිබ්බ හින්දා මට බත් නැතත් තණකොළ හරි කන්න පුළුවන් තාම. ඒ උනාට ඉතින් කවුරු හරි මොකක් හරි ගමේ කෑමක් ගැන කිව්වොත් මම සඳරු වගේ ඔකඳ වෙන එකත් බොහොම සාමාන්‍යයි. අර ජනු හැලපා ගැන වැලි තලප ගැන කීවම අතීතයට ගිහින් ඒ රස හොයන්නෙත්, මම මඤ්ඤොක්කා ගහක් හිටවලා ආවම ඒක මට නොදී තනියම කනවා විතරක් නම් කමක් නෑ අපි මේ මඤ්ඤොක්කා කනවා කියලා අගේ කරන   මලී වගේ ඈයෝ එක්ක මට තියෙන්නේ එසේ මෙසේ තරහකුත් නෙමෙයි.
 
  මේ දේවල් ඔක්කොම එක පාර මතක් වෙන්නේ සමහර විට ඔය කෑම හින්දම ඔය තරම් පරෙස්සම් වෙලත් තියෙන ප්‍රශ්න  සමහරු වල ඉහගෙන කනවා වගේ මටත් තියෙනවා. පෙරෙයිදා කරපු ටෙස්ට් එකෙන් පස්සේ අර බොරුවට දැන දැනම ඇත්ත වහගෙන හිටපු පොශ් බුරු බබා, එක්තරා පංතියක් නියෝජනය කරන බුරු බබා, පොරක් වෙන්න ඕනේ හින්දා බ්ලොග් ලියන බුරු බබා, එහෙමත් නැත්නම් අනෙත් මිනිස්සු පස්සෙන් ගිහින් අනේ මාව පොරක් කර ගන්න කියලා අඬන බුරු බබා, පිට රටක ඉන්න හින්දා බොන මිනිසුන්ගේ වැරදි නොදකින බුරු බබා, තව සමහරු බුරු බබාගේ තියෙන මනුස්සකමට නිග්‍රහ කරලා අපිට එයාව ඇණයක් අපි එයාව ඉග්නෝ කරනවා වගේ ලොකු කතා කියන අයටත් , මගේ ඕන මෝඩ කමක් එක්ක මම කියන දේවල් කරලා අන්තිමට මල්ලි මට දුකයි කීවම තමුසෙගෙ මිනිස්කමයි අරකයි මේකයි හින්දා කවද හරි සර්පයින් ඇසුරු කරද්දි දැනගන්න ඕන උන් හපන බව කියලා ඔයා කවදාවත් යමක් ඉගෙන ගන්නේ නෑ අක්කේ කියලා මටම බනින අපේ මල්ලිගේ ආදරෙත්,ඕනේම වෙලාවක ඕනම රෑක කොයි තරම් වැඩ කරලා මහන්සි වෙලා හිටියත් ඔයාට කොහොමද මොකද උනේ අහන යාළුවන්ගේ ආදරේ මැද්දෙත් මොනදේ කොහොම වුනත් පොඩි වෙනසක් දැක්ක ගමන් Buru, chè ti ha successo?  non lo sapevi che esistono solo bastardi nel mondo è tu non capirà mai la vita cosi come. smetti di essere sta signora perfetta.  prega ti della umanita è tutto il resto කියන ඒමි වගේම  බොහෝ අය අස්සේ බැඳීම් ගැන ප්‍රශ්න ගැන නිරවුල්ව, බැනුම් අහගෙන කියවන්න හරි මට පුළුවන් කවදා කොහොම මේ දේවල් දාලා යනවද  ඒ දවස ළඟයි කියලා දැනගෙන හිනා වෙන්න බැරි උනාම අඬන්න හිතුනත් නිදහසේ ඒකවත් කරන්න බැරි වුනාම මේ වගේ කිසිම තේරුමක් සම්බන්දයක් නැති සටහනක් ලියන එක මට දැන් පුරුද්දක් වගේ.

   මට අමුතුවෙන් පොරක් වෙන්න උවමනාවක් නෑ.  බ්ලොග් එකක් නැති උනාට, මගේ උපන් ගමෙන්, රටෙන් ඈත් උනාට,සිංහල ස්කෝලෙ නොගියාට, මම සිංහලෙන් කතා නොකලාට, .  ආදරේ කරන කෙනෙකුට බැනලා හරි යමක් කීවට, පසුවදාට ඔයා කොහොමද කියලා අහන, ඕනෙම කෙනෙක්ගේ අපහසුතාවයක් දුකක් අසරණකමක් දැක්කොත් ඕනෙම උදව්වක් කරන ,  ආදරේ මනුස්සකම එක්ක හැබෑවට ගණුදෙණු කරන, කාටවත් රුපියලක් තරම්වත් වංචාවක් නොකර බොහෝම දුක් මහන්සියෙන් සල්ලි හොයන,  නිදහසේ මගේම කියලා ලෝකෙක ජීවත් වෙන, අවුරුදු 36 ක් වෙන මම හැබෑවටම පොරක් තමයි. මේ බ්ලොග් එකක් අස්සේ නොකීවට ඔය පොර සහතික ඕනේ තරම් මට තියෙනවා. ඉතින් අමුතුවෙන් ඕවා හොයන්න මහන්සි වෙන්න මට උවමනා නෑ.