මගේ ළමා මතක

 වැප්ගේ අලුත් කතාව කියෙව්වම මටත් හිතුනා මගෙ පොඩි කාලේ කතාවකුත් ලියන්න. මම එක් දහස් බර ගණන් වල ඉපදුනු නිසා දැන් වගේ නෙමෙයිනේ ඒ කාලේ අදට වඩා බොහෝම වෙනස් දේවල් තමයි අපි වින්දේ.
        මම ඉපදුනේ පවුලේ පොඩිම දරුවා විදියට. ආයේ කතා දෙකක් නෑ මම අපේ අනිත් අයට වඩා ඉතිං ලොකු එක්කෙනා තමයි. කීවොත් කීවම තමයි. ආයේ මොන දෙවියො ආවත් ඒ ඕනෙ කියපු දේ නොකර ආයේ පස්ස බලන පුරුද්දක් නම් මට තිබුනේ නෑ.

        ඉස්සර අපි පොඩි කාලෙ අපේ වත්තක් තිබුනා විකිරාවිට කියන ගමේ. අපේ ගෙදර ඉඳන් යන්න ඕනෙ පයින් තමයි. ඒ කාලේ දැන් වගේ වාහන යන පාරවල් අපිට තිබුනේ නෑ වත්තට යන්න. කුඹුරු උඩින් ඇලවල් උඩින් පැනල කූඩැල්ලෝ ඉන්න අතු පාරක තමයි යන්න ඕනෙ. අපේ අම්මා තමයි ගොඩාක්ම අපේ වත්තේ යන්නේ. එයා නිවාඩු දවසට උදේම කැමත් අරගෙන වත්තට යනවා. ඒක තමයි මගේ ආසම ගමන. ඒත් අම්මා වැඩිය කැමති නෑ අපිව එහේ එක්ක යන්න. ඒකට හේතු උනු දේවල් මතක විදියට ගොඩාක් තිබුනා. එයින් එකක් නම් අපි වත්තට ගියාම අම්මටවත් ඒ වැඩ කරන අයටවත් එයාලගේ වැඩ කරගන්න නිදහසක් නොතිබුනු එක.  අනික අපේ අරක්ෂාව.අපි එයාල කියන තැන්වලට වෙලා ඉන්නෙත් නෑ. ඒත් ඉතින් අපි බලෙන් හරි හොරෙන් ලෑස්තිවෙලා  අම්මා වත්තට යන දවසට ලෑස්ති වෙලා පාරෙ ටිකක් දුර ගිහින් ඉන්න හින්දා සෙනසුරාදා දවසට වත්තට යැවුනු අවස්ථා තිබුනා.

          ඉතිං මේ කාලේ මම අපේ වත්තට ආසා උනේ නම් වෙන දේකට නෙමෙයි. ඒකේ නොතිබුනු දෙයක් තිබුනේ නෑ. වෙරළු, ජමනාරන්, පේර, හඳුන්, ඉඳි, කෙසෙල්, කෝන්, බඩ ඉරිඟු, අඹ, උක්ගස්,ජම්බෝල මතක විදියට තව ගොඩාක් දේවල්. ඒ වගේම තමයි ඒක ලොකු ඉඩමක් නිසා සර්පයෝ, රිලව් හෙම ගොඩාක් හිටියා. ඇත්තෙන්ම මම වත්තට ගියේ රිලව් බලන්නද කියලත් හිතෙනවා දැන්. මොකද එයාල තමයි අපේ වත්තේ වැඩි හරියක් ඵලදාව ලබා ගත්තේ.  කොහොමහරි අපේ වත්තේ උසම හරියට ගියාම උඩවලවේ වැව, සිංහරාජය, සූරියකන්ද වගෙම සමනල වැවත් පෙනුනා.  ( මේක පස්සේ කාලෙක මට ලංකාවට ආවම වත්තට යන්න පුදුම උවමනාවකුත් තිබුනා අර සෙල්ෆෝන් ආව මුල්ම කාලෙ 94 ,95 වගේ.)

 අපිට පොඩි කාලේ ඉඳන්ම අම්මාට නොකියා කිසිම දෙයක් කන්න පුරුද්දක් තිබ්බේ නෑ. හේතුව එහෙම එක එක දේවල් කෑවම අපි ඔක්කොම ලෙඩ උනු එක. ඒත් ඉතින් වත්තට ගියාම ඒකෙ තියෙන කෑම කන්න ගියාම එකින් එකට අම්මට කියල ඒව පෙන්වල කන එකම අම්මට වදයක්. ඇයි විනාඩි පහෙන් පහට අපි මොකක් හරි ගෙඩියක් හොයාගන්නවා. ඒක අම්මා ගාවට අරන් යනවා. එයා මොන වැඩේ උන්නත් ඒක නතර කරලා අපි කියන දේ අහන් ඉන්න ඕනෙ. අනික ඉතින් මම  ගස් නගින්න දන්නෙත් නෑ. එතකොට වත්තේ වැඩ කරන කවුරුහරි පිරිමි කෙනෙක් ලවා කඩවා ගන්න ඕනේ.අපරාදේ කියන්න බෑ ඒ කාලේ අපේ වත්තේ හිටපු හැමෝම අපි කියන පරක්කුව විතරයි.

අපේ වත්ත පුරාවටම විහිදුන ඇලක් තිබ්බ. ඒක අපෙ වත්තෙන්ම තමයි පටන් ගත්තේ. අපි ඉස්සර වත්තේ නටල නටලා මේකෙන් නාල තමයි ගෙදර ඉන්නේ. ඒ කාලේ ඒකෙ පොඩි ගෙයකුත් තිබුනා. ඒකෙ තේ එහෙම හදාගන්න පුළුවන්. මම හිතන්නේ මම  ඔය ඔක්කෝම එකට බලද්දි ඒකට ගිහින් තියෙන්නේ නිකම් පික්නික් යනවා වගේ තමයි.

     ඒත් මේකෙදි මට ලොකු ඇක්සිඩන්ට් නම් වෙලා තියෙනවා. මම පලවෙනි වතාවට පොළ‍‍ඟා දැක්කේ මේ වත්තේදි. එතකොට වත්තේ ටොයිලට්ස් තිබ්බේ නෑ.  මට වයස පහක් හයක් වගේ.  ඉතින් මම පීපින් කරන්න ගිහින් හොඳට හොයලා බලලා ඉඳ ගන්න ගියේ ඉඳි ගහක් ලඟ.  මට පොඩි දුරකින් පොලඟා ඉන්නවා දැක්ක විතරයි මාව කිසි කතාවක් නැතිව බයටම සෑහෙන දුරක් දුවලා.  අම්මා එදා නම් කීව ආයේ කවදාවත් වත්තට එක්කන් යන්නේ නෑ කියලා මම බය වෙලා හිටපු හැටියටයි වෙන්න තිබුනු අනතුරේ හැටියටයි.  ඒත් මම අදටත් හිතනවා ඒ සතා මාව හැපුවේ නැත්තේ ඇයි කියලා. අනික වෙනදා පොඩි දේටත් කෑගහන මම කොහොමද සද්දයක් නැතිවම දිව්වේ කියලා.  මේ සිදුවීම මට කවමදාවත් අමතක වෙලා නෑ.  ඒ වගේ මගේ ඉඳි ආසවට එක දවසක් ඉඳි උරයක්ම ගෙදර ගෙනාවත් මතකයි. අපේ බාප්ප එදා මගෙන් ඇහුවේ ඔයාට මීට පස්සේ අපි ඉඳි බබා කියන්නද කියලායි. මෝඩයා වගේ ඒව ගෙදර ගෙනාවට කන්න නම් ලැබුනේ නෑ වෙන්න ඕනෙ. නමක් විතරයි අහගත්තේ.

         මම ඉස්සර ආසම අපේ වත්තේ තිබෙන හැම දේම මගේ කියන්න. ගස් හෙම අපි (අයියා හා මා)අයිතිකරගෙන තිබුනේ. මම ඒ කාලේ අයියාට කියනවා මගේ පැත්තට එයාට එන්නවත් බෑ කියල තරහා උනාම. මම ලොකු උනාම ඒකෙ වගා කරන හැටි ගෙවල් හදන හැටි හීන ලෝකයක්. ඒ කාලෙ මගේ කතා අහලා අපේ අප්පච්චි නිතරම කියනවා ඔයාල පොඩි කාලේ නම් ඔහොම කියයි ඒත් ලොකු උනාම ඔයාල මේව තියෙනවද කියලාවත් බලන එකක් නෑ කියලා.  ( ඇත්තටම උනෙත් ඒක තමා)
        ගමක ඉපදිලා ගමෙන් ඈත්වෙලා මෙට්‍රොපොලිටන් එකක ජීවත් වෙද්දී මට මගේ ළමා කාලේ ගැන තියෙන මතක අමතක කරන්නම බෑ. ඒත් අද වෙද්දි මේ වත්තට මම යන නොයන තරම්. මම හිතන්නේ ඉස්සර ගමක්ම උනු ඒ වත්ත දැන් අපිට අයිති පොඩි කොටසක් වෙන්න ඕනෙ. අම්මාගෙ මරණයත් එක්කම අපේ කිසිම කෙනෙක් වත්තට ගියේ නෑ වැඩිපුර. දැන් නම් දන්න තරමට ඒකෙ තියෙන්නෙ කුරුදු හා ගම්මිරිස් වෙන්න ඕනෙ. පොල් වගාවකුත් තියෙනවාද කොහෙද කෙසෙල් හෙමත්. වත්ත බලාගත්ත මනුස්සයා මැරුනට පස්සේ අයියාට උනත් ඒක එපා වෙලා කියලායි මට හිතෙන්නේ. රස්සවක් කරන එයාට ඒව ගැන හිතන්න වෙලාවක් නෑ. අනික ඒ දේවල් හොඳටම දන්න අපේ නෑයින්ට මේව වාසියක් උනා විතරයි.

        ගොඩාක් වෙලාවට ගමේ ගියාම අපේ යසී අහන්නේ මේ වතු ඉස්සර අපේ නේද කියල  කියලා. එයාටත් අර ඉස්සර මට තිබුනා වගේ ඉඩම් ගැන ලොකු ආසාවක් තියෙනවා. ඒත් කාලයක් යද්දි යසීත්  මම අපේ අයියා අක්කා වගේම එයත් ඔය දේවල් තිබුනද කියලාවත් බලන එකක් නෑ.

සෙට් වෙමු නේද කමු බොමු

වයින් කතා ලියන්න පටන් ගත් තැනම ලොප් උනානේ. කොහෙද මම ඉතින් අහිංසක ළමයා වෙච්ච එකේ මතට තිතෙන් ඇවිත් මාවත් සීල් තියයි කියලා හිතුනා. මේ දවස් වල මුතු ඇටේ පැත්තේ ඇහෙන දේවලින් එහෙම හිතන්න අපිව බල කරනවා. ඒ මොනවා උනත් ඉතින් අපේ බීම ගැන තියෙන ආශාව අඩු කරන්න දසමහා යෝදයෝ ආවත් බැරි වෙයි වගේ. ඔන්න අපේ කන බොන සෙට් එක අළුත් බ්ලොග් එකකුත් පටන් අරගෙන. මමත් ඉතින් හීනියට ගිහින් එතන සෙට් වෙන්නයි යන්නේ.

ඒ විතරක්යැ අපේ L G නංගී වීඩ්ස් ගැනත් ලියලා. මට මොනාදො මොනාදො උනා වගේ ඔය ඔක්කෝම කියවලා. ඒත් ඉතින් ඕවා බලලා හිතින් බොන්න තමයි වෙන්නේ. මේ දවස්වල බොන්න සෙට් වෙන්න ( පස්සෙ සෙට් වෙන අය ගැන ලියන්නම්කෝ) කෙනෙක් නැතිව බෝතල් එහා පැත්තේ බලාගෙන ඉන්නවා. මට දුකයි ඒක බලන්නත්. ඒත් ඉතින් ප්‍රතිපත්ති ගරු කරන බේබද්දෙක් විදියට ඔන්න ඔහේ ඒව අමතක කරලා ඉන්නවා.

මේක ලීවෙත් අපේ යාළුවෝ සෙට් එකේ අලුත්ම වැඩේට සුභක් එක්කරන්න. ලියන්න ගත්තට මේ දවස් වල ලියවෙන්නෙත් නෑ අප්පා. එළියේ සීතල මගේ හදවතටත් ගිහින්ද කොහෙද. ඒක හින්දා මොකුත් ලිය වෙන්නෙ නෑ වගේ. ලියනවා තියා වයින් එකක්වත් අන්තිමට බිව්වේ ගිය අවුරුද්දේ. ගෙදර තියෙන වයින් අඬනවත් ඇහුනා මේ ඊයේ පෙරේදා දවසක. මොනව කරන්නද නේද? අපි ඉස්සරහට කමු බොමු එකේ සෙට් වෙමුකෝ.......

මේ දවස් වල මම 2

අද උදේ හොඳටම වැස්ස. 5 ට විතර අපේ පැත්තට ලොකු හුළඟකුත් ආවා. ටිකක් විතර බය හිතුනා. ඒ හින්දා මම උදේම නැගිටින්න කම්මැලි වෙලා ආපහු නිදාගත්තා. ඊයේ පොරොන්දු වෙලා ආවේ 9 වෙද්දි උසාවියෙ ඉන්නවා කියල නම් තමයි. ඒත් මට ආපහු ඇහැරෙද්දිම 8.45 වගේ. හික් ඔන්න ඉතින් මගේ වැඩ. එවෙලෙම එයාල කෝල් කලාම මම හවස් වෙලා එන්නම් කීවත් හෙටම යන්න හදා ගත්තා.
අද දවසෙම ගෙදරට වෙලා උන්නා. කිසිම දෙයක් කලේ නෑ. ටෙලිෆෝන් කෝල් කිහිපයකට උත්තර දුන්නා. තේ හතරක් පහක් හදාගෙන බීවා. හවස නින්දක් දැම්මා ඕව තමයි.මේ දවස් වල අපේ දේශගුණය මහ විකාරයක්. එකම විදිහට වහිනවා. ඒ වගෙම අඳුරුම අඳුරුයි. කිසිම වැඩක් කරන්න හිතෙන්නේ නෑ. ආ කියන්න අමතක උනානේ හෙට වෙද්දි මේ විදියටම වැස්සොත් රෝම් සිටි එක වටා තියෙන තේවරේ ගඟ පිටාර ගලන්න ඉඩ තියෙනවා. දැනටත් වතුර මට්ටම සෑහෙන ඉහලයි. (මේක වෙන්නේ බොහෝම කලාතුරකින් ) අවුරුදු 44කට පස්සේ ගිය අවුරුද්දේ පිටාර ගැලුවා. අපොයි දවසක් මට පයින් යන්න උනා නෙව කිලෝ මීටර් දෙකකටත් වඩා කොහොමද ඉතින් සපත්තු තෙමෙන තරමට වතුර පෑගෙද්දි. ඒව බලන්න ගියපු අයත් මැරුනා. මම නම් ඉතින් ඔය මොනවත් ගැන හිතන්නෙ නැතිව ෂේෆ් එකේ හොඳ ළමයා වෙලා ගෙදරට වෙලා නිදා ගන්නවා ඒ වගේ දවස්වලට.

හෙට උදේම ආපහු උසාවි යන්න ඕනෙ. පාන්දරින් ට්‍රේන් එකක් ගත්තම ලේසියි. හවස් වෙනකම් සමහරවිට කොෆී එකක්වත් නෑ. හරියට මොකක්දෝ එකක් අල්ලගත්තා වගේ. අනිත් එක ඉතින් අධි ආරක්ෂා කලාප නිසා හැමවෙලේම ඩොක්ස් පෙන්න පෙන්න ඉන්නවාට වඩා හොඳයි කෝෆි නොබොන එක. හෙ හෙ. අනික ඉතින් මට ඒ පලාත හුරුත් නෑ. ඊයේ මම ස්ටේෂන් එක වටේම රවුම් ගැහුවා සැන්ඩ්විච් එකක් හොයා ගන්න. අන්තිමට ගෙදර එනකම්ම බඩගින්නේ ඉන්න එක හොඳයි කියලා හිතුන ඒවගේ පිරිසිදුකම දැක්කම. අන්තිමට පළතුරු කොක්ටේල් එකක් බීලා ආවා. ( ඇල්කොහොල් නෙමෙයී මගේ ආසම ජූස් එකක් තමයි කෙසෙල් හා ස්පාක්ලින් වතුර. ඊට පස්සෙ ට්‍රේන් එකෙදි හොඳට නිදාගත්තා. ඔළුවෙ කැක්කුමකුත් තිබුනා.

කලින් කතාවෙදි කියපු ගැහැණිය ගැන වැඩි යමක් මම දැන් දන්නවා. වෙලාවකට අපේ රටවල මිනිසුන් ගැන තරහක් ඇතිවෙනවා. තමන්ට කරදරයක් වෙයි කියලා මනුස්සකම විකිනෙනකම් බලන් ඉන්න මිනිස්සු ඕනෙ තරම් ඉන්නවා. තව සමහර අය අඩුම ගානෙ කරදරයක් උනාම emergency වත් කතා කරන්නේ නෑ. එහෙම කරලා අපරාධ වලට හවුල් වෙනවා. මේව ගැන හිතන්න ගියාමත් ඔළුව අවුල්. ගොඩාක් වෙලාවට අපේ රටවල මිනිසුන්ව හැඩ ගස්සවලා තියෙන්නේ ඕනෙම වැඩක් කරලා සල්ලි ටිකක් අරන් තමන්ගෙ රටට එන්නනේ.

අර ගැහැණිය සම්බන්ද තියෙන්නෙ මිනිමැරුම් නඩුවක්. ඒ ගැන පස්සේ කියන්නම්. ඒත් මේ මනුස්සයාගේ කතාවෙන් තේරෙන්නේ ඒ මනුස්සයා පාස්පෝට්, හැඳුනුම්පත්, උපන්දින වගේ සහතික ගෙදරම හදාගන්න තරම් දක්ෂ කෙනෙක් වගේ. හික් මටත් පාස්පෝට් එක රිනිව් කරගන්න තියෙනවා මේ මනුස්සයා අඳුනගෙන හිටියා නම් මටත් ඒක කරගන්න තිබ්බා. මටත් කිසි කතාවක් නැතිවම අවුරුදු දෙකක් තුනක් දෙන දෙයක් කාල බීල ඉන්න තිබුනා. හික් හික්.

දැන් නම් නිදි මතයි වගේ. මේ දවස් වල එරික් බෝයි බලන්න වෙන්නෙත් නෑ වැඩි පුර. ඒක හින්දාම පාළුයි ගමකට.

මේ දවස් වල මම

අද හරිම මහන්සි දවසක්.ඊයෙත් ගෙදර ආවේ රෑ දොලහට වගේ. උදේ හයට එලාම් වදින්න කලින් මට අවදි වෙන නිසා (භයටම ) පොඩි වෙලාවක් තමයි නිදාගන්න පුළුවන් උනේ. ඒකට මොකද හවස කෝච්චියෙ ගෙදර එද්දි ගමන පුරාවටම නිදා ගත්තා. (මට හීනෙනුත් පෙනුනේ මෙයිට අවුරුදු කීපෙකට කලින් මම තව යාළුවෝ (ඒ කාලේ දැන් නම් එයාලට යාළුවෝ කීවොත් ගුටි කන්නත් වෙයි මට ) දෙන්නෙක් එක්ක පොලොන්නරුවේ ගිය එක මහා රෑක. මම නම් ගමන පුරාවටම පනභයේ ගැහි ගැහි ගියේ මගේ යාළුවෝ දෙන්නා නම් ඉතින් කොලඹින් නගිනවා ආපහු පොලොන්නරුවේ බහිනවා විතරයි දන්නේ. හිතා ගත්තහැකිනේ නින්ද... ඉතින් අන්න ඒ වගේ තමයි අද මටත්. (මගේ වෙලාවට මට ඉස්සරහා හිටියේ චයිනීස් එවුන් සෙට් එකක් උන් ඉතින් මගේ දේවල් හොරකම් කලේ නම් නෑ.)

මේ දවස් වල මම ඉන්නේ ලොකු වැඩක. ඒ කියන්නේ ලොකුම ලොකු වැඩක. එසේ මෙසේ එකක් හෙම නෙමෙයි ඔන්න. මෙහෙම කියන්නේ ඇයි කියලා ඉස්සරහට කියවද්දි තේරෙයි.
ඔයාලාට නිකමට හිතෙනවද ඔයාලට අවුරුදු විසිහයක් වෙද්දි ඔයාලගෙ අම්මගේ අඩුම වයස කීයක් විතර වෙනවද කියල? ඒ කියන්නේ ඔයාව ඉපදෙනකොට අඩුම තරමේ අම්මට අවුරුදු දාහතරක් පහලොවක්වත් වෙන්න එපැයි නේද? ඒතකොට මේ කියන ඔයා පවුලේ පොඩිම ළමයා නම්? ඒ කියන්නේ ඔයාට වඩා වැඩිමල් සහොදරයෝ දෙන්නෙක් ඉන්නවා නම් එයාල මාස නමයක වෙනසකින් ඉපදුනත් (ට්වින්ස්ලා ගැන නෙමෙයී ) වයස හිතන්නකෝ.

මට කියන්න අමතක උනානේ මේ කියන අම්මට දැනට අවුරුදු හතලිහයි.

ඉතින් මට ආව උත්තරේ නම් වයස අවුරුදු දොලහක් විතර තමයි. අපේ කතන්දර ශූරින් ගෙන් අහන්න ඕනෙ එයාට මට වඩා වෙනස් වර්ෂන් එකක් තියෙනවද කියලා.


වෙන්න පුළුවන් දෙයක්ද මේක? අනික මේ මම කියන කෙනා අද වගේ දවසක පොඩි කෙලි පැංචෙක් නොවෙන නිසා විශ්වාස කරන්න අමාරුයි නේද?

මේ ඊයේ පෙරේදා දවසක මට උත්තර දෙන්නම බ්ලොග් එකක් ලියපු ශ්‍රී ලංකාවේ සදාචාරය ගැන ඉහලින්ම කතා කරපු සිංහ මහත්තයා වත් මේ පැත්තේ ආවොත් ඒ මහත්තයාගෙ රත්තරන් රටේ තමයි මේක උනේ කියලා කියන්නත් තිබ්බා. (මේ අපහාස කරන්න කියන කියමනක් නම් නෙමෙයි.) මොකද මම දකින කලු හා සුදු චරිත බොහොමයක් සම සමව හැම තැනම ඉන්න හින්දා මට මේක පුදුමයක් නෙමෙයි. ඒත් ඒ තරම් හොඳයි කියන රටේ මිනිස්සු මෙන්න මේ වගේ වංචා හරහා තමයි අර කියන පර සුද්දන්ගේ ( මගේ වචන නෙමෙයී) රටවල් වල වීසා හදා ගන්නේ. (මේ එක හේතුවක් විතරයි කිව්වේ කතා ගොඩක ) අනිත් දේවල් හිමිහිට වෙලාව එන හැටියට මට කම්මැළි නොහිතුනාම ලියන්නම්.

මොකද පෙරෙයිදා ඉඳන් මේ කතා අහලා මාව හොල්මන් ගොඩක් එක්ක හිරවෙලා එක එක මනෝ ලෝකවල. වෙන එකක් තියා මට නින්ද යාගෙන එනකොටත් මතක් වෙන්නෙ මේ දේවල්. මාව අර මගේ අලි බබා සයිස් එකෙන් බැහැලා ගෙඹි පැංචෙක් වෙලා වගේ ඔන්න මේවා හින්දා.
කියන්න අමතක උනානේ මාව කොයි තරම් අවුල් වෙලාද කියලා කියනවා නම් අද උදේ පාන්දර මම දන්න අහිංසකම නංගි බබාට කෝල් කරලත් මම ඇහුවේ අම්මලා පුතාල එකට නිදාගන්න පුලුවන්කමකුත් අපේ රටේ තියෙනවද කියලා. හරියටම කියනවා නම් අපේ අම්මලා අප්පච්චිලාගේ ආදරේ මතක් වෙලා මාව තවත් අසරණ කලා. මට හිතුනෙම මේක මම දකින හීනයක් මේ වගේ අම්මලා මම ආදරෙ කරන මගේ රටේ නම් ඉන්න බෑ කියලමයි මට නම් හිතෙන්නේ.

මේ කතාව ගොඩක් දිග එකක්. මේ දවස් වල මගේ රාජකාරියක් එක්ක මේ කතාව මම අහනවා. ඉතිං මේ වගේ මිනිසුන් තව දුරටත් මොනවා කරයිද කියලා හිතන්න අමාරු නෑ.
ඒත් මේ අපි කතා කරන්නේ ලංකාවේ ගැහැනියක් ගැන. මම මටම විශ්වාස කරගන්න බැරි අපේ රටේ ගැහැනියක් ගැන.

ඔන්න හා පුරා කියලා මගේ 2010 බ්ලොග් සටහන වෙන් උනේ මේ වගේ අවුල් කතාවකට. ඉතිං ඒක හින්දාම මම ඒ කතාවෙන් ඉවර නොකර මම ආදරේ කරන මගේ සුන්දරම යාළුවෙක් ගැන කතාවකුත් කියන්නම්කෝ.

එයාව මම අඳුනගන්නේ මෙයිට අවුරුදු දෙකකට විතර කලින්. ලස්සන ෆොටෝ එකක මාව පනපිටින් අපායට ගෙනිච්චා වගේ දැනුනු වචන ටිකක් එක්ක මම සඳුන් කියලා යටින්ම ලියල තිබුනත් එක්ක. එදා ඉඳන් අර කවියට, කළාවට ආදරේ කරන හොඳ බුරු බබා එයාව හෙව්වේ පුදුම මහන්සියකින්. මට මතකයි ඉස්සර මම ක්ලබ් එකට ගිහිනුත් උගේ කවි මතක් කර කර පිනකොලාදා බොනවා. එකක් ඉවර වෙද්දි එකක්. අන්තිමට ගෙදර ආවේ කවිය කෙසේ වෙතත් ගෙදරට එන පාර යන්තම් මතක හින්දා. ඌ මට පුදුම වදයක් දීපු යාළුවෙක්. ඊට පස්සේ ඌ සිගරට් බොන කෙල්ලෙක් ගැන ලියන්න ගත්තා. වෙඩි වදින කවි එක්ක මේව ලියද්දි මම සිගරට් එකක් ඉවර වෙනකොට එකක් පත්තුකරගන්න තරමට අසහණකාරෙක් උනා. බලාගෙන ගියාම මූව හිරේ යවන්න තරම් වටින අපරාදකාරයෙක්. මේ අහිංසක අපි වගේ එවුන් බොන්න පුරුදු වෙන්නෙ ස්මෝක් කරන්නේ මේ වගේ එවුන් හින්දානේ.

මොනවා උනත් ඒ කවිකාර අහංකාර කොල්ලා අද මගේ හොඳම සයිබර් යාළුවෙක්. මේ වෙද්දි අර උගේ කවි කියවලා දීපු පනිශ්මන්ට් එකට ඌටත් රිටන් එකක් එක්ක කාපට් වෙනකම් බොන්න තමයි හදන්නේ. ඇයි දීපු වදය පොඩ්ඩක්ද? හොඳ වැඩේ නේද?

ඒ විතරක් නෙමෙයි උගේ හිත අවුල් කරලා කවි හිත එලියට ඇදලා දාපු පුංචි කෙල්ල උගේ ජීවිතෙම බද්දට ගන්න දවසට එහේ යන්නත් ප්ලෑන් කරන් ඉන්නේ.

අපොයි දැන් නම් මේ කියන එකා ඇවිත් මට ගහනවා. ඊට කලින් කියන්නම්කෝ.


මගේ ආදරණීය නොදරු යාළුවේ, උඹට සුභ උපන්දිනයක්...... හිතන පතන හැම දෙයක්ම ඉටු කරලා දෙන්න කියලා මම දෙවියන්ට කියන්නම්.

නත්තලත් ඇවිත්.

දන්න කියන හැමෝටම වගේම නොදන්න හැමෝටමත් සැබෑ සාමය, සතුට ආදරය පිරි වාසනාවන්ත සුභ නත්තලක් වේවා.

( මම නම් හොඳ ළමෙක් වෙලා ඉන්න තමයි හිතාන ඉන්නේ ඔන්න.)

A very merry Christmas for all of you.
May This Christmas brings you much love, joy, happiness and peace foever
Buon Natale a tutti. sperò tutti voi abbia felicita è pace eterno.

මේ දවස්වල මම

හරිම කම්මැලියි මේ දවස්වල. බ්ලොග් ලියන්න තියා ඇඳෙන් බහින්නවත් හිතෙන්නේ නෑ. මම බෙඩ් එකටම වෙලා ගස් ගෙම්බා වගේ මේ ටිකේ. වෙනදා ගෙදර ඉන්නවා නම් දවසම පිජාමා බේබි වෙන මම මේ දවස් වල උදේම ඇඳුම් මාරු කරගෙන ගේම් එකකට සෙට් වෙනවා. අස්සෙන් පස්සෙන් ෆේස් බූක් පැත්තෙත් යනවා. කොත්තු එකටත් ඔළුව දානවා. මම පසුගිය දවස්වල කම්මැලි කමට වැඩට ගියේ නෑ. දැන් මගේ මිනිස්සු නත්තල් වලින් පස්සෙම වැඩ කරමු කියනවා. මේ දවස්වල ගමකට සීතයි. එලියට යන එක ගැන මං හිතන්නේවත් නෑ. අඩු තරමින් නත්තල ගෙදරටම ඇවිත් තියෙද්දිත් මම තාම නත්තලට කිසිම දෙයක් ගත්තේ නෑ. ඒත් හෙටවත් යන්න ඕනෙ. නැත්නම් එන යාළුවන්ට සංග්‍රහ කරන්න හිතාගන්න බෑ.

ඔන්න මම අද දවසටම කලේ ragu එකක් හදපු එක තමයි. මම විසි හතර රෑට හදන්න යන්නේ lasagna (ලසාඥා) . තාම මම ගෙදර ඉන්නවද කියලත් ඉතින් වැඩියම ෂුවර් එකක් නෑ. මොනවා උනත් වයින් ටිකක් නම් කලින්ම ගෙනත් තියාගත්තා. වයලස් හින්දා පුදුම කරදරයක් වෙලාවකට. ඇයි මම ඇඳෙන් බහින්නෙ නැත්තේ ඒ මඟුල බෙඩ් එකටත් එන හින්දානේ. හි හි. ලංකාවට යන්න කලින් කරගන්න වැඩ ගොඩකුත් තියෙනවා.

ඒත් ඉතින් මේ සීතලේ මොනවා නම් කරන්නද? යාළුවෝ කීප දෙනෙක්ම නත්තලට කොහෙ හරි යමු කියලා කීවත් මට දැන් කොහේවත් යන්න හිතෙන්නෙම නෑ. වෙනදා නම් ගොඩාක් වෙලාවට රෝසි ගේ ගෙදර පැත්තේ වත් යනවා. ඒත් පාස්කු වලින් පස්සේ ගියෙම නෑ. අනික ඉතින් මේ දවස්වල පාටි වැඩිනේ. හැමෝම කතාකරන්නේ බොන්නමයි. අපිට හොඳ ළමයි වෙලා ගෙදරට වෙලා ඉන්නම දෙන්නේ නෑ.

මොනවා උනත් මේ කම්මැළිකම සීතල නිසාම නොවෙන බව මම දන්නවා. මේ උත්සව එක විදියකින් මට හරිම කරදරයක් වෙලා. අපි අකැමැති උනත් අනිත් අය එක්ක ඒව සමරන්න වෙනවා. මම නම් මේ කාලෙ කැමති මගේ ගෙදරට වෙලා ගස් ගෙම්බෙක් වගේ ඉන්න තමයි. ඒක ඉතින් මට ගේන සතුට කියලා ඉවර කරන්න බෑ. ඉස්සර ආසාවකට ගෙදර ඉන්නෙ නැති මම අන්තිම අවුරුදු 3 ක් වගේ කාලයක ගෙදරින් එළියට යන්නේ අවශ්‍යයම උනොත් තමයි. ගොඩාක් වෙලාවට මට බෑ කියල හිතුනොත් මම වැඩට යන්නෙත් නැති තරම්. සෙල්ෆ් එම්ප්ලෝයි වෙන එකේ හොඳම දේ නම් ඒක තමයි. ඒත් ඉතින් මාසේ අන්තිමට හුලං තමයි.

හවස ඉඳන්ම ගේම් එකක් සෙල්ලම් කලා. කොහෙද ඒක ඉවර කරන්න උනෙත් නෑ යාළුවෝ ඇවිත් බොන්න සෙට් වෙමු කියපු නිසා. මම නම් ඉතින් නෝබල් වයින් එකක් රස බල බලා උන්නේ. කොහෙද එකෙකුට චිවාස් ම ඕනෙ කීවනේ. ඉතින් අන්තිමට මාත් චිවාස් ෂොට් එකක් බීවා අයිස් එක්ක. බයිට් ගැන කිව්වොත් චීස් 200 gr රෝස්ටඩ් ටර්කි 200 gr වත් කන්නැති. ආ ඇයි පස්සේ මම රෑ කෑමත් කෑව. හික් හික්.
තේරුනා නේද දැන් කෑම දිරවන්නෙ නැති හින්ද නින්ද යන්නේ නෑ. මම මේ වෙනකම් ගේම් ගගහා උන්නා. අයියෝ පව් නේද දුප්පත් මම?


( මේක බ්ලොග් එකක්ම නෙමෙයි. ඒත් මේ දවස් වල සීතල නිසා හැමදේම එපා වෙලා ඉන්නේ. වෙනදා මොන තරම් සීතල තිබුනත් එළියෙම ඉන්න මට මේ පාර නම් දරා ගන්න අමාරුයි. ඒත් ඉතින් මම රස්නෙට කැමතිම නෑ. මම දැන් නම් යනවා දොයියන්න.)

වයින් කතා හා අතුරු කතා (2)

මේක ලියන්න පටන් ගත්තා උනාට පසු ගිය දවස් වල ඉඳන් ආපහු කම්මැලිකමක් ආවා. ඒත් මේ ඊයේ හවස චැට් එකේදි මරනීය තර්ජන ආවානේ. ඉතින් කොහොම හරි ලියන්න ඕනෙ කියල හිතා ගත්තා. අර මට තර්ජනය කරපු එක්කෙනාට මම හෙන භයයි. ආයේ මොකටද නිකම් මැරෙන්නේ ඔන්න ඔහේ බ්ලොග් එකක් ලියලා දානවා කියලා හිතුවා. මේකට කිසිසේත්ම අර ඉඳි ආප්ප කන, තෝසෙ කන, පරිවර්තන පොත් කියවන වයින් බොන්න මාස ගානක් තිස්සෙ බලන් ඉන්න ළමයෙක් හෙම සම්බන්ද නෑ ඔන්න.

වයින් කතාව ලියන්න ගියාම අතුරු වයින් කතා ගොඩාක් ඇවිත් නේ. මං ඉස්සෙල්ලම බ්ලොග් පෝස්ට් එකක් විදියටම එක එක්කෙනා කියපු දේවලට උත්තර දීලම ඉන්නම්කෝ. සමහර අයට වයින් කියන්නේ නිකම් කසිප්පු වගේ. (කසිප්පු ගැන මට අවබෝදයක් නම් නෑ. ඒත් එකම දවසක් ඇඩ්වෙන්චර් ට්‍රිප් එකකදි සමනල වැව පැත්තෙදි මම දැකලා තිබුනා ඒ වගේ තැනක්.)

මම වයින් ගැන තියෙන්නෙ අමුතු කියවීමක්. ඒක හරියට මට පාවුලෝ ගේ පොතක්, පෙපෙට් ලියපු ළමා කතන්දරයක්, ක්ලෙයෝගේ කවියක් වගේ. (මේවායේ වටිනාකම මට දැනෙන තරම් තමයි ඒ ලිව්වේ.) වෙලාවකට නිකම් අපේ වටිනාම කියන දේවල් බවට අපි ආදරේ කරන දේවල් පත්වෙනවානේ. අන්න ඒ වගේ. දෙයක් ගැන දැනගන්න ඉගෙන ගන්න තරමට මම ඒ එක්ක ආදරෙන් බැඳෙනවා. ඒකනෙ මම කලිනුත් කිව්වේ බුරු බබා හා වයින් වගේ කියලා. ඒක තව විදියකින් කීවොත් මගේ මරණය හා ගල් අරක්කු වගේ.

සමහර අය හිතනවා අපි බීම ගැන කතා කරන්නේ ලෝකෙ ඉන්න අන්තිම බේබද්දා හින්දා කියලා. සමහරවිට ඒ අයට මිනිහෙක් මරන එක තරම් අපරාදයක් මේ බීම කියලත් දැනුනා. ඒක අපේ මරණය ට තියෙන පිළිගැනීමෙන්ම දැනෙනවානේ. ඒත් මට නම් මේ බ්ලොග් ලියන අය බොහෝ දෙනෙක් අස්සේ මගේ මරණය හොඳම හොඳ යාළුවෙක්. ඌත් එක්ක බොනකම් මට ඉවසිල්ලක් නැති වෙන තරමට ඒ යාළුකම පැහැදීම ප්‍රබල වෙලා. ඒ තරමටම මරණය බීම එක්ක විඳීමක් ගැන කතා කරනවා. අපි ඒ අස්සේ තියෙන නියම කියවීම නොකර එයාව බේබද්දෙක් කරනවා. ඉතින් මගේ බීම ගැන ලිවීම මොනතරම් මාව බේබද්දෙක් කරයිද කියල මම දන්නවා .

ඒත් එක්කම වයින් පරන වෙලා වටිනාකම වැඩි උනාට එහෙම කල් පවත්වාගතයුතු වයින් වර්ග තියෙනවා. තව එකක් නිකම් බෝතලේක පරණ උනාට ඒකෙ මුදලේ වටිනාකම වැඩි වෙන්නෙවත් නෑ. වැදගත්ම දේ තමයි මෙහෙම පරණ උනු වටිනා වයින් බොන්න ගියාම හොඳට පරෙස්සම් වෙන්න ඕනෙ. මම නම් දෙවියන් වහන්සේ දුන්නත් අවුරුදු දහයෙන් එහා වයින් නම් බොන්න කැමති නෑ. ඊට වඩා හොඳයි ලංකාවෙ විදියට නම් කසිප්පු බොනවා මෙහෙ විදියට නම් පෙට් බොක්ස් වයින් බොනවා. ආයේ හිටගෙන ඉන්න හම්බවෙන්නේ නෑ බඩු ෂුවර්.
ඒත් ඉතින් වයින් පරණ උනාම හිතාගන්න බැරි තරම් ඩිමාන්ඩ් එකක් තියෙනවා. සමහර මම දන්න මගේ ගුරුවරුන් ගාව තියෙනවා මේ අවුරුදු හැටකටත් වඩා පරන වයින්. ඒව වටිනාකම අතින් බැලුවොත් සෑහෙන්න ඉහලයි. ඒත් කවමදාවත් එයාල ඒව කාටවත් බොන්න දෙන්නේ නම් නෑ. ලස්සනට පේන්න තියලා තියෙනවා. නිකම් අමුතු ක්ලාස් එකක් වගේ. ඒකෙ ඇත්තම රහස නම් ඒ වගේ වයින් බීමට සුදුසු නෑ. අවුරුදු දහයෙන් පස්සේ බොට්ල් (කරපු ) වයින් රෙකමන්ඩ් කරන්නවත් එපා කියලයි අපේ ගුරුවරු අපිට කියලා දෙන්නේ. ඒකෙ ආයෙ දෙකක් නෑ නිකම් තැබිලි බීල පුරුදු වෙලා ඉඳුනු පොල් වතුර බීවා වගේ තමයි.

මේ පෝස්ට් එක බුරු බබාගෙ වයින් කතාවලට සම්බන්ද නොවෙන තරමට වෙනස්. ඒත් ඉතින් අර ගෙම්බෙක්ගෙන් බේරෙන්නත් ඕනෙනෙ.මේ හෙට අනිද්දා වෙනකම් ජීවත් වෙන්න ආසාවක් තියෙන හින්දා ඔන්න මම ලියලා දානවා මේක.

(පින්තූරේ ගත්තේ මෙතනින්)